ΑΪΝΣΤΑΪΝ No2

Περίεργος τίτλος δε νομίζετε; Όχι και τόσο! Ο οικισμός όπου διαμένω πρόσφατα απειλήθηκε από τη μεγάλη φωτιά που ξέσπασε στη Βορειοανατολική Αττική! Ύστερα από τρεις μέρες παθών, για να σώσουμε το τοπίο της Λίμνης του Μαραθώνα, καθώς και τα σπίτια έκανα μια βόλτα με τις ξαδέρφες μου οι οποίες μόλις με είχαν επισκεφθεί από την Αθήνα για να δουν τί είχε γίνει… Πήραμε λοιπόν που λέτε ένα μονοπάτι στο δάσος που έχει απομείνει. Απόγευμα ήταν…Δεν είχαμε και τί να κάνουμε τη δεδομένη στιγμή και με αφορμή τη φωτιά κάναμε μια περιήγηση στο κάποτε πυκνό δάσος.

Η ατμόσφαιρα περίεργη. 50 ετών και βάλε δάσος είχε γίνει στάχτη κατά 50%. Παλιότερα θυμάμαι ότι ήταν τόσο μεγάλο και πυκνό όπου δε μπορούσες καν να περάσεις ανάμεσα στα δέντρα. Τώρα ήταν πανεύκολο. Όσοι δεν το έζησαν δε μπορούν να αντιληφθούν τί είναι να χάνεις ένα από τα ομορφότερα τοπία στην Αττική. Η ψυχή μας κάθε τόσο ασφυκτιούσε και τα βρισίδια πήγαιναν και έρχονταν από το στόμα μου.
Ήταν αργά το απόγευμα και σε λίγο θα νύχτωνε, αλλά εμείς δνε πτοηθήκαμε. Άλλωστε είχε φάση. 1 τρελός και άλλες 2 χαζοπαρμένες ξαδέρφες κάναμε βόλτα σε ένα καμένο δάσος. Κάναμε λες κάναμε βόλτα σε κανα μεγάλο δάσος απέραντου κάλλους! Εμείς βλέπαμε τον κάλο και όχι το κάλλος βέβαια αλλά δε μπορούσαμε και να κάνουμε αλλιώς…Η μεγάλη μου ξαδέρφη προχωρούσε πλάι μου, η άλλη η μικρή έλεγε ό,τι της κατέβαινε. Μια τραγούδαγε, μια έλεγε περίεργες απορίες, αλλά έχει τόσο πλάκα που δε σχολίασα τη στάση της.

Ξάφνου ο δρόμος που προχωρούσαμε μας έμοιαζε γνωστός. Κάτι μας θύμιζε. Μπορεί να θύμιζε Ιράκ το τοπίο αλλά μας θύμιζε κάτι…Ο δρόμος που οδηγούσε στο νεκροταφείο! Η μικρή μου ξαδέρφη είχε ήδη αρχίσει να φοβάται. Η μεγάλη κόμπιασε αλλά είπαμε να συνεχίσουμε. Βάλαμε και τα γέλια, γιατί νύχτωνε σε λίγο, φωνές από ζώα ακούγονταν και τώρα βλέπαμε στο τέλος του μονοπατιού το νεκροταφείο. Μιλάμε ούτε στο DRACULA να παίζαμε…Αντί για τον δρόμο με τις λεύκες θα “γυρίζαμε” το δρόμο του νεκροταφείου. Όσο να ‘ναι, κάτι οι ταινίες του Hollywood, κάτι τα αμερικάνικα θρίλερ, λίγη Άγκαθα Κρίστι που είχα διαβάσει, καθώς και ιστορίες τρόμου που συνήθιζα να ακούω από φίλους/συγγενείς και φυσικά το απόγευμα που θα γινόταν βράδυ σε λίγο, έκανε την ατμόσφαιρα τρομακτική! Μέσα σ’όλα μπορούσες να διακρίνεις πως θα είχε φεγγάρι. Τώρα και αν δεν έκλανες πατάτες!

Φθάσαμε έξω από το νεκροταφείο. Ακόμη φαινόταν ο ήλιος αλλά όχι για πολύ. Αυτό που παρατ΄ρησα είναι ότι οι εκκλσίες και τα νεκροταφεία παίρνουν τα καλύτερα σημεία. Κάνω στη ξαδέρφη μου “Καλά οι πεθαμένοι έχουν μια θέα…Ούτε να τον είχαν κλείσει τον τάφο”. Κι όντως. Στο βάθος από τον λόφο που ήμασταν φαινόταν η θάλασσα και το δάσος που είχε απομείνει. Το αστείο είναι ότι γύρω από το νεκροταφείο δεν είχε μείνει τίποτα όρθιο. Ακόμη και εκκλησία στο εσωτερικό είχε αρπάξει κάτι. Οι τάφοι άθικτοι όμως! Λες και οι νεκροί βρυκολάκιασαν και πήραν τη μάνικα και έσβσνα τη φωτιά!
Ευθύς σκέφτηκα ότι για τον Μητσοτάκη εδώ θα του φάνταζε Μύκονος. Νεκροταφείο, βράδυ, φεγγάρι…Πςςς γλέντι θα ‘κανε. Η ξαδέρφ μου, μου τόνισε ότι τέτοιες ώρες να μ λέω το όνομά του γιατί και βράδιαζε και με τον γκαντέμη θα βγει κανένας νεκρός από το νεκροταφείο.

Η πόρτα του νεκροταφείο άνοιγε. Δεν ήταν κλειδωμένη. Σαν να μας περίμεναν οι πεθαμένοι. Χωρίς σκέψη μπήκαμε μέσα. Κάναμε μια γρήγορη περιήγηση και πήγαμε στο τέλος του φράχτη. Παντού τάφοι και παντού φωτογραφίες πεθαμένων. Σκιάχτηκα. Πήγαμε στο τέλςο του φράχτη κοιτάξαμε την πανοραμική θέα, το δάσος που είχε μείνει και κάναμε πλάκες ο ένας στον άλλον τρομάζοντάς τον και κάνοντας μπου. Ο ήλιος έδυε τώρα. To Mitsotakis Club θα έκανε γλέντι σε λίγο με ‘μας εκεί μέσα. Θα έβγαινε κάποιος από τον τάφο και θα μας ρουφούσαν το αίμα. Αμέσως βγήκαμε έξω και παίρναμε τον δρόμο της επιστροφής. Καθώς φεύγαμε τα καντηλάκια φαίνονταν και εμείς είχαμε κλάσει πατάτες! Βράδυ πλέον, με φεγγάρι σε ένα έρημο δάσος. Η ξαδέρφη μου ευτυχώς που δε με βρυσε. Περίμενα να πει “Ωραίες βόλτες με πας! Η επόμενη ποιό νεκροταφείο περιλαμβάνει;;”

Καθώς γυρίζαμε είδαμε μια σκοτωμένη κότα. Αυτό ήταν! Μόνο οι σατανιστικές οργανώσεις έλειπαν…Κάθε τόσο τις τρόμαζα ότι είδα κάτι στο βάθος του δρόμου… Ξάφνου είδαμε φώτα. Φώτα κανονικά όχι καντήλια. Τα πρώτα σπίτια φαίνονταν. Εγώ με την ξαδέρφ μου τη μικρή, τη Νικολία που την είχα στο κεφάλι μου καθισμένη, ανακουφιστήκαμε όσο δεν πήγαινε! Το ίδιο και η χαζοπαρμένη Φωτεινή που δεν τρόμαζε με το τοπίο παρά μόνο όταν εγώ της έκανα πλάκα!

Όταν πήγαμε σπίτι, αναρωτηθήκαμε γιατί πήγαμε βόλτα σε νεκροταφείο! Πρέπει να ‘μασταν πολύ τρελοί. Άλλοι θα μας έλεγαν ανώμαλους. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν προγραμματισμένο. Στο δάσος θέλαμε να πάμε. Τώρα γιατί ο δρόμς μας έβγαλε σε νεκροταφείο, δεν ξέρω. Λέτε να τη ρίσκω με τους πεθαμένους;;χαχα.. Προς θεού όχι. Άλλωστε δεν το είχα καταλάβει ότι προς τα ‘κει οδεύαμε!Στην πορεία το καταλάβαμε…

Ωστόσο έχω να σας δώσω μια συμβουλή! Ποτέ μα ποτέ να μην πηγαίνετε βόλτα στα νεκροταφεία και ειδικά το βράδυ. Ποτέ δεν ξέρεις τί θα σου ξημερώσει και η φαντασία μπορεί πολλά να κάνει! χαχαχαχαχ. Είναι όμως και αυτό ένα είδος βόλτας. Ένα είδος εμπειρίας! Έχετε πάει ποτέ απόγευμα σε νεκροταφείο;; Δε νομίζω. Εγώ όμως ναι. Έφυγε και αυτή η απορία! Τώρα καθώς γράφω μου μπαίνουν ιδέες. Να καλέσω κάποια παιδιά/ξαδέρφια προφασιζόμενος να έρθουν σπίτι να δούμε dvd ή να πάμε στο Φράγμα για καφέ και μετά να τους πω να πάμε καμιά βόλτα προς το δάσος. Και επί τη ευκαιρία να τους δέιξω το Mitsotakis Grand Resort! Θα γελάω 5 μέρες με τις αντιδράσεις τους!χαχαχαχαχ

[ΠΑΝΤΩΣ ΤΕΤΟΙΕΣ ΑΠΟΔΡΑΣΕΙΣ ΔΕ ΘΑ ΞΑΝΑΚΑΝΩ]