ΑΪΝΣΤΑΪΝ No2

Επταήμερη Ρώμη-Φλωρεντία 2008-Λύκειο Αγίου Στεφάνου

Δυστυχώς όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν! Και κρατάνε λίγο ρε γαμώτο! Πολύ λίγο, μπροστά σε αυτή τη δύσκολη ζωή. Και πιο πολύ σε αυτή ενός μαθητή! Οι πλάκες, τα αστεία, η ξεγνιασιά, η ανέμελη, η αθώα, η ελεύθερη ζωή φθάνει στο τέλος της. Σιγά σιγά η αληθινή ζωή σε καλεί και έφθασε η ώρα να την αντιμετωπίσεις. Εσύ όμως δε θέλεις. Η ξεγνιασιά των εφηβικών χρόνων δε θέλεις να σε αφήσει. Παρά να μείνει αναλοίωτη. Αλλά τσου. Θέλεις δε θέλεις ωριμάζεις. Δε μπορείς να είσαι πλέον παιδί. Πρέπει να μπεις στην περίεργη ζωή των “μεγάλων”. Έτσι τους έλεγα μικρός ή μου έλεγαν. Οι “μεγάλοι” κάνουν αυτό…κάνουν το άλλο… Ή μην το κάνεις αυτό είναι μόνο για “μεγάλους”. Δε μπορείς γιατί δεν είσαι “μεγάλος.  Και ‘συ ανυπομονείς να γίνεις “μεγάλος”.Και έυχεσαι να ‘σαι “μεγάλος”. Και περνάνε τα χρόνια και περνάνε… ώσπου στις 14 Φεβρουαρίου θα θεωρούμαι ενήλικας και με τη βούλα του νόμου.

Αν όμως τώρα δε θέλω;; Αν τώρα μετάνιωσα; Αν θέλω να παραμείνω έφηβος; Γϊνεται να ακυρώσω την ευχή που έκανα μικρός;;; Όχι. Θέλω δε θέλω θα θεωρούμαι “μεγάλος” το Φεβρουάριο. Και όλα αυτά ξύπνησαν μέσα μου μετά την επταήμερη καθιερωμένη εκδρομή της Γ’ Τάξης του Λυκείου! Όλοι γι’αυτή τη στιγμή ζουν. Για αυτήν την εκδρομή. Εμείς βέβαια πήγαμε Δεκέμβρη και όχι Απρίλη ως ίθισται αλλά περάσαμε τέλεια!!! Επιλογή μας ήταν και μας δικαίωσε.

Προορισμός η Ιταλία. Πρώτα  Φλωρεντία και τις υπόλοιπες μέρες Ρώμη.

Τί να πρωτοθυμηθώ; Τις πλάκες που κάναμε;;;  Τα ατελείωτα τραγούδια που λέγαμε στο πούλμαν με τις βραχνιασμένες φωνές επειδή γκαρίζαμε;;; Τις βλακείες στα δωμάτια των ξενοδοχείων;;; Τις χαζομάρες στους δρόμους της Ιταλίας που κάναμε μπαμ ότι είμαστε Έλληνες ή τα ατελείωτα συνθήματα που λέγαμε;;;;;; Μου ‘ρχονται στη μνήμη καθώς διαβάζω ή χαζεύω μάλλον και το μυαλό μου δε φέυγει από την Ιταλία. Μακάρι αυτή η εβδομάδα να μην τέλειωνε ποτέ.  Είδαμε αξιοθέατα, θαυμάσαμε μια άλλη χώρα και τη ζήσαμε. Ένιωσα Ιταλός για μια βδομάδα. Μα πάνω από όλα ένιωσα παιδί, ελεύθερος και έτοιμος να κάνω τα πάντα.

Ξέρω ακούγονται σαν σαπουνόπερα όλα αυτά, αλλά μετα΄την επταήμερη τα βλέπεις αλλιώς τα πράγματα. Από τη μια η ιδέα των Πανελλαδικών Εξετάσεων από την άλλη το διάβασμα δε σε αφήνουν να ανασάνεις. Είσαι σε μια απερίγραπτη πίεση όλη την εβδομάδα. Διαβάζεις, κοιμάσαι λίγο, έχεις νέυρα και μέσα σ’όλα έχεις και τους έρωτες (όπως λένε οι καθηγητές). Από τη μια, μία γκόμενα  σου γυαλίζει από την άλλη ένας κούκλος (για τα κορίτσια) δε σε αφήνει να συγκεντρωθείς. Τί να πρωτοκάνεις αυτή την περίεργη χρονιά. Αυτές οι καταραμένς οι πανελλήνιες δε σε αφήνουν να ευχαριστηθείς τίποτα.

Έτσι έρχεται η εκδρομή να τα απαλύνει όλα. Για μια βδομάδα νιώθεις πως βρίσκεσαι στον παράδεισο. Μέσα σε όλα ανκάλυψα ότι ο μύθος για τις Ιταλίδες δεν πολύ ισχύει. Οι Ελληνίδες είναι πιο ωραίες παιδιά μη μασάτε. Ευτυχώς που ζω στην Ελλάδα! Χαχαχ! Άσε, που πολλοί Ιταλοί στο club που είχαμε πάει την πέφτανε στις δικές μας. Εκεί να δεις γέλιο!Πάντως για όσους είναι straight θα τους έλεγα να μην πάνε σε αυτό το κλαμπ (Gilda), καθώς οι τραβεστί, οι λεσβίες και οι γκέι ήταν η κυρίως πελατεία. Εμείς και ένα σχολείο της Καισαριανής ήμασταν straight. ΤΟ γέλιο έπεφτε βροχή και η κορύφωση ήρθε όταν μαι τραβεστί χούφτωνε έναν συμμαθητή μου. Αφείστε καλύτερα. Πάντως με μια ανασκόπηση στις Ιταλίδες μόνο οι σερβιτόρες έλεγαν κάτι και συγκεκριμένα σε ένα μπαρ μαι ξανθιά. Σαν Ολλανδέζα ήταν αλλά φυσικά δε μας πειράζει και πολύ αυτό. Λίγο χαζή γιατί είχαμε ένα θέμα με την παραγγελία αλλά τί να την κάνεις την εξυπνάδα όταν έχεις μια όμορφη ξανθιά μπροστά σου;;;;

Φυσικά βγάλαμε και την Ιταλία από την οικονομική κρίση. Μόνο να βλέπατε τις τσάντες με τα ψώνια που είχαν οι κοπέλες από το σχολείο μας. Την αδιεάσαμε την Ιταλία . Δεν έμεινε τίποτα. Από μαγαζια΄θα μου μείνει το κατάστημα της Ferrarri.Άσχετο.

Η ουσιαστική διασκέδαση ήταν μεταξύ μας όταν  κατεβήκαμε στο σαλόνι του ξενοδοχείου και μέιναμε άυπνοι όλο το βράδυ τραγουδώντας με τους δυο μπουζουκοπαίκτες του σχολείου και λέγοντας ό,τι τραγούδι μας κατέβει, μια μεγάλη παρέα γύρω γύρω από τους καναπέδες. Ωραία ατμόσφαιρα, όλοι με πυτζάμες να χορεύουμε ή να τραγουδάμε.Οι καθηγήτριες να λαγοκοιμούνται αλλά όλοι μές το κέφι. Επίσης δεν ξεχνώ που παίζαμε “Μια νύχτα στο Παλέρμο”. Εϊχε καθιερωθεί ως το παιχνίδι του σχολείου.Εγώ φυσικά δεν ήθελα και πολύ για να αποκαλυφθώ. Όλο κουνιόμουν και κοκκίνιζα και πάντα αποκαλυπτόμουν. Και ξημέρωσε  λέγοντας μαλακίες για να περάσει η ώρα.Ασφαλώς στο πούλμαν την ημέρα κοιμόμασταν σαν βόδια αλλά είχε φάση.

Ωραία ήταν  φυσικά στο πούλμαν που το κάναμε ντίσκο από μόνοι μας. Μέσα σε αυτό συπμλήρωνε και ο συνοδός από το πρακτορείο. Καλός τρελός και αυτός και πολύ κεφάτος. Με τα ανέκδοτα που έλεγε είχαμε ένα προβληματάκι αλλά όλα Οκ.  Στο επάγγελμα Θεολόγος, μοντέλο, σκηνοθέτης, ξεναγός..διαλέγετε και παίρνετε. Πως συνδυάζονται δεν ξέρω, αλλά μπράβο του…

Ο καιρός λίγο μας τα χάλαγε, με την ατελείωτη βροχή. Με το που πατήσαμε εμείς το πόδι μας στην Ιταλία έριξε καρεκλοπόδαρα. Αλλά αυτό δε μας εμπόδισε σε τίποτα. Σαν παπιά γινόμασταν αλλά και αυτό είχε το χαβαλέ του! Ειδικά εγώ με μια ξεκαρβαλωμένη ομπρέλα την οποία αρνιόμουν να αντικαταστήσω και τραυμάτιζα όλους όσους είχαν την “τύχη” να βρ΄σικονται δίπλα μου.

Στην καμπίνα του πλοίου τώρα εκεί και αν είχε φάση. Έβλεπες τις συνήθειες των άλλων όταν κοιμόντουσαν. Παναγιώτη, Κωνσταντινε και Παναγιώτη συγγνώμη για το ροχαλητόό.…Πραγματικά τους λυπάμε και αμφιβάλλω αν έκλεισαν μάτι, αλλά τί να κάνουμε. Και αυτοί δεν πήγαιναν πίσω. Ο από πάνω μου όλο κουνιόταν, γκαπ γκουπ κοπάναγε, έβγαζε τα σεντόνια, μου ΄ρθε το μαξιλάρι και τα σεντόννια του πάνω μου δυο τρεις φορές. Βρισίδι και χριστοπαναγίες ο ένας στον άλλον αλλά το πρωί όλα ΟΚ=(Όλα καλά).

Όλα αυτά τριγυρίζουν στο μυαλό μου!!!!!!! Αυτές τις μέρες. Αυτά που δεν πρόκειται να ξεχάσω ΠΟΤΕ! Αναμνήσεις από την εκδρομή και τους συμμαθητές μου!!!!!! Δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο από αυτό. Και μετά σου λέει συγκεντρώσου ή μεγάλωσε. Αμ δε. Όχι, θέλω να παραμείνω έφηβος. Θέλω να πάω άλλες 4500000 επταήμερες, θέλω να κάνω χαζομάρες με τους φίλους μου. Θέλω να μείνω στο σχολείο και στις ωραίες του στιγμές. Πραγματικά κάντε να μην έρθει ο Φεβρουάριος. Γϊνομαι ενήλικας και η εφηβάι θα φύγει. Και πολύ φοβάμαι και όλ αυτά που σας είπα!Χαρείτε τη ζωή σε κάθε σας στιγμή σε κάθε σας στιγμή!!!!!! Άγιε μου βασίλη (Σδράλη)…όσοι είναι στο σχολείο ξέρουν, κάνε να μείνω έφηβος, ήμουν καλό παιδί φέτος……

Μπορεί όλα τα ωραία κάποτε να τελειώνουν αλλά ποτέ δεν πεθαίνουν!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Επταήμερη Ρώμη-Φλωρεντία 2008 – Γενικό Λύκειο Αγίου Στεφάνου.     Rome 4ever !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Πώς φαντάζομαι το ιδανικό σχολίο;;;Μμμμ.

Το ιδανικό σχολείο πάντα θα είναι ιδανικό γιατί πάντα θα ονειρευόμαστε και θα σκεφτόμαστε πως μπορούμε να το κάνουμε καλύτερο, γιατί πολύ απλά είμαστε άνθρωποι και νους μας τρέχει σαν δαίμονας για οτιδήποτε. Θα γράψω όμως πως θέλω το ελληνικό δημόσιο σχολείο ή πώς θα μπορούσαμε να το καλυτερέψουμε.
Πρότυπο σχολείο φυσικά είναι της Σουηδίας η οποία διαθέτει το 9% του προϋπολογισμού της για την Παιδεία εδώ που στις άλλες χώρες είναι 5% και στην ΕΛλάδα 3%(ΑΙΣΧΟΣ). Φανταστείτε. Και μετά έρχονται Φιλανδία και Δανία.¨αριστο εκαπιαδευτικό σύστημα.
Μπορεί να είμαστε για κλάματα αλλά ευτυχώς και στο δημοτικό και στο γυμνάσιο κάναμε ανταλλαγές μαθητών με σχολεία της ΕΕ. (Πρόγραμμα e-twining, comenius klp). Χάρη στη προθυμία κάποιων καθηγητών που κάθονταν έως τις 17.00 στο σχολείο για να διακανονίσουν τα πάντα και να μας τα έχουν όλα έτοιμα!!!
Όταν ήρθαν οι Δανοί μαθητές στο σχολείο μας, έπεσαν από τα σύννεφα. Και αυτό οι Έλληνες μαθητές το καταλάβανε όταν οι Δανοί μας έφεραν υλικό για το πως είναι η καθημερινότητά τους στο σχολείο. Ένα θα σας πω. Εϊμαστε πίσωωωωωω 100000 χρόνια. Η μέρα με τη νύχτα. Άσπρο με μαύρο. Δηλαδή τα μισά από όσα τους προσφέρονται να είχαμε.Θα μασταν ευτυχισμένοι. Το σχολείο ήταν τεράστιο, πανέμοροφο, με χώρους γυμναστήριο, κολυμβητήριο, βιβλιοθήκη, αίθουσα μουσικής, αίθουσα καλλιτεχνικών, εργαστήριο φυσικής, εργαστήριο χημείας,τραπεζαρία και το σημαντικότερο. Όσο εύκολο είναι να βρεις ένα στυλό στο σχολείο μας, τόσο εύκολο είναι να βρεις υπολογιστή στο διάδρομο, στους κοινόχρηστους χώρους, στην αυλή στη Δανία.Παντού. Για οτιδήποτε. Υπολογιστές παντού. (όχι για παιχνίδι, αλλά για ουσιαστική γνώση, για εργασίες, για πληροφόρηση). Φυσικά και το μάθημα δε γίνετια με τετράδια αλλά με υπολογιστές.Ουσιαστικά ο παράδεισος. (και δεν ήταν χαζομάρες όλα αυτά για να μας εντυπωσιάσουν καθώς και οι Έλληνες καθηγητές, παραδέχονταν πως έτσι έχουν τα πράγματα εκεί ήταν είχαν πάει).
Να διευκρινήσω έρευνα πρόσφατη. Οι πιο ευτυχισμένοι μαθητές σύμφωνα με ερευνα της ΕΕ είναι οι Δανοί και οι πιο δυστυχισμένοι….Δυστυχώς καταλάβατε σωστά.Εμείς.

Όλα αυτά τα είπα για να δείτε τί γίνεται εκεί έξω και εμείς εδώ ασχολούμαστε με τα αλλαντικά της πίτσας, την κατάληψη για να χάσουμε μάθημα, την εύρεση “καλού” φροντιστηρίου και ένα σωρό μαλακίες που όταν είδαμε το βίντεο των Δανών όλοι μας αισθανθήκαμε ξεφτίλες. Ξεφτίλες με περικεφαλαία. Και ξέρετε γιατί;;;
Γιατί πολύ απλά ασχολούμαστε με μαλακίες, αντί να διεκδικήσουμε αυτό που δικαιούμαστε. Μόρφωση. Αντί να να κατακτήσουμε το μέλλον μας, κοιτάμε την πίτσα και την τυρόπιτα. Αντί να γίνουμε καλύτεροι, γινόμαστε καφροι. Αντί να αναδείξουμε την ιστορία μας και τον πολιτισμό μας, ασχολούμαστε με άλλες βλακείες. Αντί να διεκδικήσουμε ένα σχολείο όπως το θέλουμε, γινόμαστε παθητικοί και ασχολούμαστε με το πως θα δείξουμε μαγιά. Μπορεί να σας φάνηκα υπερβολικός, αλλά αν βλέπατε τί κάνουν εκεί και τι κάνουμε εμείς εδώ, είμαστε για τα σκουπίδια. Και το χειρότερο ξέρετε ποιό είναι;;; Ότι δεν έχουμε ιδέα, τι κάνουν εκεί. Τις προάλλες ένας μαθητής στο σχολείο, του φάνηκε παράξενο γιατί στην Ευρώπη δεν έχουν φορντιστήρια. Δηλαδή αν έχετε το Θεό σας.Επειδή στην Ελλάδα είναι όλα σκατά νόμιζε πως κι εκεί έτσι είναι. Δηλαδή δεν ξέρουμε να διεκδικούμε κάτι καλύτερο και δε βλέπουμε πέρα από το ζαμππον της πίτσας. Με ενοχλέι αφάτναστα. Με ενοχλεί που δεν έχουμε φαντασία και αφού βαριόμαστε στο σχολείο δεν κάνουμε τίποτα γι’αυτό. Με ενοχλεί που είμαστε όλοι κλειστοί στο καβούκι αμς και δε βλέπουμε τί γίνεται στα άλλα σχολεία. Και όταν παρακολουθούμε την καθημερινότητα ενός Δανέζικου σχολείου, μένουμε με ανοιχτό το στόμα σαν χάνοι, λες και βλέπουμε τη δευτέρα παρουσία και το φανταζόμαστε ως κα΄τι το αδιανόητο ως έναν παράδεισο. Ενώ την ίδια στιγμή αυτό για τους Δανούς είναι το αυτονόητο. Μια καθημερινότητα στο σχολείο και τίποτα άλλο. Με άλλα λόγια αντί να κάνουμε αυτονόητη μια ιδανική εκπαίδευση, είμαστε παθητικοί δέκτες, χάπατα και μένουμε στο κλουβί μας, χωρίς να ξέρουμε πως να φτιάξουμε την παιδεία.
Δεν ξέρω αν αντιλαμβάνεστε τι λέω. Μας νοιάζει πώς θα την κάνουεμ από το σχολείο την ίδια στιγμή που είναι στο χέρι μας να το αλάξουμε. Αυτό είναι το ιδανικό σχολείο για εμένα. Ένα σχολείο που οι μαθητές θα ενδιαφέρονται για το σχολείο και το πως θα διεκδικήσουμε αυτό που μας ανήκει. Τη γνώση.
Δε λέω να έχουμε γυμναστήρια, εργαστήρια κλπ. Αλλά το στοιχειώδες. Καθηγητές να δουλεύουν και να αξιολογούνται.Ωράριο κανονικό με μαθήματα που θα τραβάνε το ενδιαφέρον του μαθητή.Εξετάσεις που θα αναδεικνύουν το ταλέντο του μαθητή και δε θα το σφάζουν. Μαθητές που θα είναι οι πρωτοπόροι των εξελίξεων.Καθηγητές-μαθητές θα είναι συνεργάτες και θα αλληλοσυνεργάζονται.Ένα σχολείο ανθρωπιστικό και όχι τεχνοκρατικό. Που θα δίνει στο μαθητή τα εφόδια να σταθεί στην κοινωνία και να γίνει αυτό που θέλει.Το σχολείο είναι ο καθρέφτης της αυριανής κοινωνίας.
Με άλλα λόγια δε θέλω να έρχονται οι Δανοί στο σχολείο μου και να πέφτουν από τα σύννεφα και να σχολιάζουν με λέξεις που δε θέλω να μεταφράσω. Και να μη μένουμε σαν χάνοι όταν δούμε κάτι καλό, την ίδια στιγμή που στο χέρι μας είναι να το αλλάξουμε.

Ξέρω ότι ακούστηκα πολύ οραματιστής ή ονειροπαρμένος. Μα αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα του σημερινού ελληνικού σχολείου. Ό,τι κάθε όνειρο ή όραμα το γκρεμίζει και κάνει τους μαθητές του να μην ονειρέυονται και να βρίσκουν γελοίο κάθε όνειρο για αλλαγή.Όταν ακούνε έναν να μιλά για το πώς θα αλλάξει το σχολείο να τον “αποκαλούν μαλάκα”. Αυτή είναι η παιδεία μας.Αυτό με ενοχλεί. ΚΑι το ιδανικό σχολείο είναι φυσικά αυτό που δίνει όνειρα στα παιδιά του!!! Κάτι που εμείς δεν το αντιλαμβανόμαστε γι’αυτό και πολλοί όταν διαβάσετε αυτό θα λέτε ότι ήρθα από άλλο πλανήτη……
Με άλλα λόγια ένα σχολείο που δίνει τα στοιχειώδη και κάνει τους μαθητές του να ονειρεύονται και όχι να τους κάνει μίζερους και με μυαλό που το μόνο που ξέρει είναι να διεκδικεί το ζαμπόν της πίτσας….

Προφανώς αυτό το θέμα θα έχετε βαρεθεί να το σχολιάζετε. ΄Εχει σχολιαστεί, και ξανασχολιαστεί και ξαναχολιαστέι χιλιάδες φορές, έχει αναλυθεί άλλες ένα εκατομμύρια φορές, έχει πει πώς θα αλλάξει, έχει κατηγορηθεί ,έχει κριθεί ως ανίκανη, της λένε πώς εξοντώνει τα παιδιά μας, τη βρύζουν, κάνουν διαδηλώσεις στους δρόμους ζητώντας της να φύγει, την έχουν αλλάξει ένα δισεκατομμύριο φορές χωρίς να τη ρωτήσουν, της έχουν “ψάλλει” τα χίλια δυο εν ολίγοις. Αλήθεια πια έιναι αυτή η Κυρία Παιδεία; Γιατί της μιλούν έτσι; Γιατί κοντεύουν να τη σκοτώσουν; Ποιός την κατευθύνει και ποιός τη δέχεται; Στέκει στα μυαλά της; Είναι τόσο δυνατή που αν δεν της δώσεις καλή κατεύθυνση μπορεί να παρασύρει και να επηρεάσει αρνητικά τους ανθρώπους; Γιατί δεν τη κλείνουν σε τρελοκομείο άμα είανι τόσο τρελή ή στη φυλακή άμα δολοφονεί; Γιατί βρε παιδί μου; Στραβοξύπνησε ένα πρωί και είπε θα κάνω δυστυχισμένα τα παιδια; Εξοντώνει τους πάντες και δεν αφήνει κανέναν στο πέρασμά της; Γιατί; Το αφεντικό της δεν την πληρώνει καλα; Της δίνει ψίχουλα μήπως; ΙΚΑ της πληρώνει, τουλάχιστον; Ή γι’αυτό το λόγο μας τιμωρεί και καταστρέφει όλα τα Ελληνόπουλα; Μάλλον οι γονείς της δε θα την πρόσεχαν και δε θα την άλλαζαν συχνά. Γιατί παρ’όλα τα χρονιάκια της, ίδια και απράλλαχτη είναι. Διατηρείται καλά. Και όλο λένε οι γιατροί πως θα την αλλάξουν με τα φάρμακα που ΘΑ της δώσουν, αλλά μπα. Μάπα είναι. Κι εμείς; Εμέις τι κάνουμε; Θα αφήσουμε μια χαζοπαρμένη τρελή να εξοντώνει και να “βιάζει” τους γύρω της; Θα αφήσουμε να αλλιώσει τα ΠΑΝΤΑ; Να καθοδηγεί όλη τη χώρα στα “δικά” της θέλω; τςςςςςς. Βλάκες είμαστε; Βλάκες είμαστε. Μας δίνει κουτόχορτο και εμέις το μασάμε κανονικότατα. Και για επιδόρπιο μας δίνει μια σφαλιάρα, μπας και συνέλθουμε, αλλά τίποτα. Εμείς είμαστε τόσο αναίσθητοι που θα μας καβαλήσει και δε θα το πάρουμε χαμπάρι. ΓΙΑΤΙ;;;; ΓΙΑΤΙ;;;;;; Δεν το ανέχομαι. Πάω κάθε μέρα στο σπίτι της και έχει μια οικογένεια…Άστα…Οι μισή οικογένεια για να μην πω η περισσότερη, κάθεται και δε δουλεύει σωστά. Κοιμάσαι όλη την ώρα. Καλά το δε αφεντικό της είπαμε. Δεν ενδιαφέρεται. Της αλλάζει το σπίτι ή το σύστημα με το οποίο λειτουργεί, τάχα μου, αλλά τίποτα. Και οι προηγούμενοι γονείς της και αφεντικά της τα ίδια. Λέγανε κάτι αλλά τίποτα δεν κάνανε. Αυτή η Κυρία Παιδεία, έχει και παιδιά. Αλλά και αυτά τα κακομεταχειρίζεται. Και αυτά κάθονται ανίκανα. Λες και τους έχει ναρκώσει. Θα υπάρξει ποτέ κάποιος άραγε που θα τη μεταπείσει να αλλάξει συμπεριφορά; Ε;;;; Εμείς γιατί καθόμαστε; Εγώ αρνούμαι να συμμετάσχω σε αυτό. Άμα εσείς θέλετε να σας “βιάζει” κάθε μέρα δικό σας πρόβλημα. Εγώ δε θέλω. Και θα κάνω το κάθετι για να αλλάξει. Λυπάμαι. Λυπάμαι πραγματικά. Εσείς τι λέτε; Η κυρία Παιδεία πώς σας φαίνεται; Καλή, κακή; Για πείτε…γιατί μπορεί εγώ να την έχω πάρει με στραβό μάτι και να μην το ξέρω…Αχ!