Ηλίθιος

Η παράνοιαα ξεκινά πάντα από τα λεφτά! Αυτός είναι ουσιαστικά ο λόγος που πρώτα κάτι μας τρώει. Όταν τα άτιμα είναι λίγα γκρινιάζεις από το πρωί ως το βράδυ. Όταν πάλι είναι πολλά τότε ψωνίζεις από το πρωί ως το βράδυ. Και κυριολεκτικά και μεταφορικά! Ο δεύτερος λόγος που κάποιος τρώγεται είναι η εμφάνιση… Εκεί φυσικά η βλακεία φτάνει στο αποκορύφωμά της! Από τότε που βγήκε η λέξη μόδα ο άνθρωπος έκανε τα αδύνατα δυνατά να δοκιμάσει όλους τους συνδυασμούς και τις μορφές που θα του δώσουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Έλα μου ντε που η λέξη γούστο δεν είναι παντού διαδεδομένη. Ο ανθρώπινος νους διαθέτει πολλή φαντασία και όταν αυτή συνδυαστεί με την παράνοια του τότε δεν αργείς να δεις στο δρόμο χοντρά μπουτάκια φόρα παρτίδα, μακιγιάζ που παραπέμπει σε κλόουν, κοιλίες να πετάγονται από στενά μπλουζάκια απειλητικά, πουκάμισο ξεκούμπωτο που σου θυμίζει ατελείωτες δασώδεις εκτάσεις και φυσικά σαγιονάρες με κάλτσα.

Εκεί κλείνεις τα μάτια και λες μπόρα είναι θα περάσει! Η μανία μας αυτή να κρύβουμε αντί να διορθώνουμε πράγματα όλο και περισσότερο προκαλλεί σύγχιση σε έναν κόσμο παράνοιας. Γιατί μετά δημιουργούνται νέες μόδες a la emo, σκατίνο και δε συμμαζεύεται και φυσικά η πασίγνωστη ξεκωλίαση που σημαίνει βγάζω ό,τι περιττό από πάνω μου και κάνω τους γύρω μου να κοιτάνε όλον τον “εσωτερικό” και “εξωτερικό” κόσμο μου και μετά σου λέε γιατί υπάρχουν *ουτάνες…
Σου λέει ας εχω μερικά κιλάκια παρα πάνω θα βάλω κάτι στενό για να είμαι σέξυ. Μετά σου λέει ας βγάλω κανα ρούχο. Σιγά… το πολύ πολύ να μου σφυρίζουνε…΄ας αδειάσω το ζελέ. Σιγά ποιός θα νομίζει ότι με έγλυψε αγελάδα; Και δε συμμαζεύεται! Ναι αλλά εμείς τα βλέπουμε…τί φταίμε;

Και αυτά ξεπερνιούνται. Το χρήμα το πολύ πολύ σε έναν κόσμο σαν το δικό μας το βρίσκεις. Γίνεσαι πολιτικός και τα παίρνεις από κάτι ζώα πολίτες, ή ληστεύεις καμιά γριά που μόλις πήρε σύνταξη ή τραγουδάς σκυλάδικα ή μάλλον τραγουδάς και έχεις φωνή “κορμάρα” και το καλύτερο παντρεύεσαι καμιά πλούσια ή πλούσιο μαλά*α και τελειώνει το πρόβλημα εδώ. Στην εμφάνιση πας κάνεις πλαστικές γίνεσαι μαϊμού ήπαίρνεις κανέναν πισωγλέντη στυλίστα και από το σκατίνο και emo ανεβαίνεις κατηγορία…
Αυτό που δεν ξεπερνάται είναι η βλακεία που βγαίνει όταν μιλάς. Όταν δηλαδή κάποιος αποφασίζει να ανοίξει το στόμα και αμέσως πετάγονται μαργαριτάρια, μαρουλάκια, μαλα*κίες και γενικώς ένας βόθρος. Κάτι σαν την Άτζελα Δημητρίου με τα είδη υγιεινής που τρώει δηλαδή πλακάκια μπάνιου, κάτι σε Καλομοίρα Egw eisai poly efxaristhmenos pou kerdisei aftos o gynaika…, κάτι σε κάτι μοντέλα που μπερδεύουν τα μπούτια τους ακόμα και όταν μιλάνε κάτι, σε Έφη Θώδη που αποφασίζει να μιλήσει για πρόβατα και φυσικά τα έξυπνα παιδάκαια αυτού του πλανήτη που πετάνει ό,τι παπαρ*ά θες. Μην ξεχάσω τους εξαίρετους καθηγητές μου που πραγματικά αν έβγαιναν στη Λαμπίρη θα έπιανε κόκκινο η τηλεθέαση!!!!!!

Το χειρότερο είναι και το ψώνιο που κρύβει ο καθένας μέσα του. Είτε είσαι από την πόλη, είτε από χωριό θες να σε κοιτάνε όλοι, να σκάνε από το κακό όλοι και φυσικά να το παίζεις κάποιος/κάποια. Το αποκορύφωμα είναι στο σχολείο , σε πάρτυ ή και σε συγκεντρώσεις με συγγενείς. Βλέπεις μία κυρία που μέχρι χθες έβγαινε με τραπεζομάντιλα στην αγορά, ξαφνικά να μου μουστράρει τουαλέτα. Ξινά άτομα να στο παίζουν καλοί και το λεμονόζουμο να στάζει, άντρες να την πέφτουν σε όποια τους έρθει με το χειρότερο χιούμορ, γυναίκες ηλίθιες να σου κολλάνε και να μη μπορείς να ξεφύγεις και φυσικά το ψέμα που έρχεται να ολοκληρώσει το παρδαλό μας κόσμο!

Και γυρνάς σπίτι μετά από μια κουραστική μέρα, μια μέρα γεμάτ από παράνοια και λες ας ξεκουραστώ. Αλλά επειδή είσαι μαλάκας πας και ανοίγεις την τηλεόραση. Το πλέον μέσο ανακύκλωσης της βλακείας. Δε φτάνει που παίρνεις κάθε μέρα ατέλειωτες δόσεις έρχετια και η τηλεόραση να σου κάνει το κεφάλι τοστιέρα!
Μεσημέρι, πεινούσα και μόλις έβαλα φαγητό να φάω άνοιξα την τηλεόραση (καλός μακάκας κι εγώ) και έβαλα μεσημεριανά! Έμαθα για τους έρωτες της Μάρως Λύτρα, το βρώμικο κρεβάτι της Σάσα Μπάστα, τον τελευταίο μακάκα που βρήκε η Τζούλια Αλεξανδράτου, τις ανησυχίες καλλιτεχνών για τη νέα σεζόν, το πως ξεσκατίζει ο Αϊβάζης το μωρό, το πόσο πληγωθήκαμε από την απουσία του Αρναούτογλου και φυσικά την τελευταία χαζομάρα που πέταξε η Μενεγάκη! Δυο τινά θα γίνουν.Ή θα κάνεις εμετό ή πολύ απλά ρυθμίζεις την τοστιέρα στον εγκέφαλο να δεχτεί κι άλλη βλακεία…

Και μετά σου λέει ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, νεύρα, ξεσπάσματα… Μα αγαπητοί τοστιέρα κάναμε τον εγκέφαλο μέχρι το 300 φτάνει η θερμοκρασία. Πόσο να αντέξει. Δεν είμαστε πυρηνικοί αντιδραστήρες. Εϊναι τα πρώτα σημάδια από τον τρελό μας κόσμο…Μετά έρχεται το ξεκατίνιασμα και τέλος το τρελάδικο. Άμα είσαι στο Ελλαδιστάν δε χρειάζεται να μπεις σε κλινική. Στην Αθήνα μόνο να ζήσεις έχεις εγκλιματιστεί πλήρως! Γι’αυτό μη σκάτε… ή γίνεται ενισχυμένες τοστιέρες ή αντισταθείτε… Με όποιο κόστος…Η βλακεία είναι μεγάλη και δε θα σε αφήσει τόσο έυκολα!

Νεκροταφείο το απόγευμα

Η ατμόσφαιρα περίεργη. 50 ετών και βάλε δάσος είχε γίνει στάχτη κατά 50%. Παλιότερα θυμάμαι ότι ήταν τόσο μεγάλο και πυκνό όπου δε μπορούσες καν να περάσεις ανάμεσα στα δέντρα. Τώρα ήταν πανεύκολο. Όσοι δεν το έζησαν δε μπορούν να αντιληφθούν τί είναι να χάνεις ένα από τα ομορφότερα τοπία στην Αττική. Η ψυχή μας κάθε τόσο ασφυκτιούσε και τα βρισίδια πήγαιναν και έρχονταν από το στόμα μου.
Ήταν αργά το απόγευμα και σε λίγο θα νύχτωνε, αλλά εμείς δνε πτοηθήκαμε. Άλλωστε είχε φάση. 1 τρελός και άλλες 2 χαζοπαρμένες ξαδέρφες κάναμε βόλτα σε ένα καμένο δάσος. Κάναμε λες κάναμε βόλτα σε κανα μεγάλο δάσος απέραντου κάλλους! Εμείς βλέπαμε τον κάλο και όχι το κάλλος βέβαια αλλά δε μπορούσαμε και να κάνουμε αλλιώς…Η μεγάλη μου ξαδέρφη προχωρούσε πλάι μου, η άλλη η μικρή έλεγε ό,τι της κατέβαινε. Μια τραγούδαγε, μια έλεγε περίεργες απορίες, αλλά έχει τόσο πλάκα που δε σχολίασα τη στάση της.

Ξάφνου ο δρόμος που προχωρούσαμε μας έμοιαζε γνωστός. Κάτι μας θύμιζε. Μπορεί να θύμιζε Ιράκ το τοπίο αλλά μας θύμιζε κάτι…Ο δρόμος που οδηγούσε στο νεκροταφείο! Η μικρή μου ξαδέρφη είχε ήδη αρχίσει να φοβάται. Η μεγάλη κόμπιασε αλλά είπαμε να συνεχίσουμε. Βάλαμε και τα γέλια, γιατί νύχτωνε σε λίγο, φωνές από ζώα ακούγονταν και τώρα βλέπαμε στο τέλος του μονοπατιού το νεκροταφείο. Μιλάμε ούτε στο DRACULA να παίζαμε…Αντί για τον δρόμο με τις λεύκες θα “γυρίζαμε” το δρόμο του νεκροταφείου. Όσο να ‘ναι, κάτι οι ταινίες του Hollywood, κάτι τα αμερικάνικα θρίλερ, λίγη Άγκαθα Κρίστι που είχα διαβάσει, καθώς και ιστορίες τρόμου που συνήθιζα να ακούω από φίλους/συγγενείς και φυσικά το απόγευμα που θα γινόταν βράδυ σε λίγο, έκανε την ατμόσφαιρα τρομακτική! Μέσα σ’όλα μπορούσες να διακρίνεις πως θα είχε φεγγάρι. Τώρα και αν δεν έκλανες πατάτες!

Φθάσαμε έξω από το νεκροταφείο. Ακόμη φαινόταν ο ήλιος αλλά όχι για πολύ. Αυτό που παρατ΄ρησα είναι ότι οι εκκλσίες και τα νεκροταφεία παίρνουν τα καλύτερα σημεία. Κάνω στη ξαδέρφη μου “Καλά οι πεθαμένοι έχουν μια θέα…Ούτε να τον είχαν κλείσει τον τάφο”. Κι όντως. Στο βάθος από τον λόφο που ήμασταν φαινόταν η θάλασσα και το δάσος που είχε απομείνει. Το αστείο είναι ότι γύρω από το νεκροταφείο δεν είχε μείνει τίποτα όρθιο. Ακόμη και εκκλησία στο εσωτερικό είχε αρπάξει κάτι. Οι τάφοι άθικτοι όμως! Λες και οι νεκροί βρυκολάκιασαν και πήραν τη μάνικα και έσβσνα τη φωτιά!
Ευθύς σκέφτηκα ότι για τον Μητσοτάκη εδώ θα του φάνταζε Μύκονος. Νεκροταφείο, βράδυ, φεγγάρι…Πςςς γλέντι θα ‘κανε. Η ξαδέρφ μου, μου τόνισε ότι τέτοιες ώρες να μ λέω το όνομά του γιατί και βράδιαζε και με τον γκαντέμη θα βγει κανένας νεκρός από το νεκροταφείο.

Η πόρτα του νεκροταφείο άνοιγε. Δεν ήταν κλειδωμένη. Σαν να μας περίμεναν οι πεθαμένοι. Χωρίς σκέψη μπήκαμε μέσα. Κάναμε μια γρήγορη περιήγηση και πήγαμε στο τέλος του φράχτη. Παντού τάφοι και παντού φωτογραφίες πεθαμένων. Σκιάχτηκα. Πήγαμε στο τέλςο του φράχτη κοιτάξαμε την πανοραμική θέα, το δάσος που είχε μείνει και κάναμε πλάκες ο ένας στον άλλον τρομάζοντάς τον και κάνοντας μπου. Ο ήλιος έδυε τώρα. To Mitsotakis Club θα έκανε γλέντι σε λίγο με ‘μας εκεί μέσα. Θα έβγαινε κάποιος από τον τάφο και θα μας ρουφούσαν το αίμα. Αμέσως βγήκαμε έξω και παίρναμε τον δρόμο της επιστροφής. Καθώς φεύγαμε τα καντηλάκια φαίνονταν και εμείς είχαμε κλάσει πατάτες! Βράδυ πλέον, με φεγγάρι σε ένα έρημο δάσος. Η ξαδέρφη μου ευτυχώς που δε με βρυσε. Περίμενα να πει “Ωραίες βόλτες με πας! Η επόμενη ποιό νεκροταφείο περιλαμβάνει;;”

Καθώς γυρίζαμε είδαμε μια σκοτωμένη κότα. Αυτό ήταν! Μόνο οι σατανιστικές οργανώσεις έλειπαν…Κάθε τόσο τις τρόμαζα ότι είδα κάτι στο βάθος του δρόμου… Ξάφνου είδαμε φώτα. Φώτα κανονικά όχι καντήλια. Τα πρώτα σπίτια φαίνονταν. Εγώ με την ξαδέρφ μου τη μικρή, τη Νικολία που την είχα στο κεφάλι μου καθισμένη, ανακουφιστήκαμε όσο δεν πήγαινε! Το ίδιο και η χαζοπαρμένη Φωτεινή που δεν τρόμαζε με το τοπίο παρά μόνο όταν εγώ της έκανα πλάκα!

Όταν πήγαμε σπίτι, αναρωτηθήκαμε γιατί πήγαμε βόλτα σε νεκροταφείο! Πρέπει να ‘μασταν πολύ τρελοί. Άλλοι θα μας έλεγαν ανώμαλους. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν προγραμματισμένο. Στο δάσος θέλαμε να πάμε. Τώρα γιατί ο δρόμς μας έβγαλε σε νεκροταφείο, δεν ξέρω. Λέτε να τη ρίσκω με τους πεθαμένους;;χαχα.. Προς θεού όχι. Άλλωστε δεν το είχα καταλάβει ότι προς τα ‘κει οδεύαμε!Στην πορεία το καταλάβαμε…

Ωστόσο έχω να σας δώσω μια συμβουλή! Ποτέ μα ποτέ να μην πηγαίνετε βόλτα στα νεκροταφεία και ειδικά το βράδυ. Ποτέ δεν ξέρεις τί θα σου ξημερώσει και η φαντασία μπορεί πολλά να κάνει! χαχαχαχαχ. Είναι όμως και αυτό ένα είδος βόλτας. Ένα είδος εμπειρίας! Έχετε πάει ποτέ απόγευμα σε νεκροταφείο;; Δε νομίζω. Εγώ όμως ναι. Έφυγε και αυτή η απορία! Τώρα καθώς γράφω μου μπαίνουν ιδέες. Να καλέσω κάποια παιδιά/ξαδέρφια προφασιζόμενος να έρθουν σπίτι να δούμε dvd ή να πάμε στο Φράγμα για καφέ και μετά να τους πω να πάμε καμιά βόλτα προς το δάσος. Και επί τη ευκαιρία να τους δέιξω το Mitsotakis Grand Resort! Θα γελάω 5 μέρες με τις αντιδράσεις τους!χαχαχαχαχ

[ΠΑΝΤΩΣ ΤΕΤΟΙΕΣ ΑΠΟΔΡΑΣΕΙΣ ΔΕ ΘΑ ΞΑΝΑΚΑΝΩ] Posted in Διάφορα Tagged: σκέψεις, χαζομάρες, εμπειρίες, νεκροταφείο ]]> http://thanosmylo.wordpress.com/2009/09/06/%ce%b2%cf%8c%ce%bb%cf%84%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%bd%ce%b5%ce%ba%cf%81%ce%bf%cf%84%ce%b1%cf%86%ce%b5%ce%af%ce%bf/feed/ 0 thanosmylo Νεκροταφείο http://thanosmylo.wordpress.com/2009/08/27/%ce%bf-%ce%b4%cf%81%cf%8c%ce%bc%ce%bf%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf-%cf%8c%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%bf/ http://thanosmylo.wordpress.com/2009/08/27/%ce%bf-%ce%b4%cf%81%cf%8c%ce%bc%ce%bf%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf-%cf%8c%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%bf/#comments Thu, 27 Aug 2009 16:24:21 +0000 thanosmylo http://thanosmylo.wordpress.com/?p=62 ]]>

Όνειρα

Εάν όντως προσπαθείς γίνονται πραγματικότητα! Αν όμως δεν προσπαθήσεις αρκετά τότε τίποτα δεν πρόκειται να γίνει! Πάντα προχωρούσα και άφηνα τα πράγματα στην τύχη τους! Δεν έκανα κάτι. Απλώς περίμενα να έρθει και άμα έρθει…ήρθε. Δεν προσπαθούσα. Σχεδόν δεν έκανα τίποτα! Και το πίστευα! Λέω…άμα είναι ναέρθει θα έρθει αυτό που λαχταρώ! Κι όμως…Αντιλήφθηκα ότι το μεγαλύτερο μέρος της μοίρας το φτιάχνουμε μονάχοι μας! Μόνο αν εμείς κάνουμε κάτι. Μόνο αν γυρίσουμε τον κόσμο ανάποδα θα γίνει αυτό που θέλουμε! Όταν αφήσεις τα πράγματα μόνα τους τότε σε παρασύρουν, όπως παρασύρεται μια βάρκα σε τρικυμία. Κι εδώ έρχεται το γιατί. Γιατί θα πρέπει να φτύσεις αίμα για να πραγματοποιήσεις τους κρυφούς σου πόθους; Ένας απλός άνθρωπος θα σου πει “Γιατί έτσι είναι η ζωή”. Ένας θρσκόληπτος θα σου πει “Γιατί έτσι επέλεξε ο Θεός” και ένας πιο ανέμελος και ονειροπόλος θα σου πει “Για να είναι πιο πικάντικη ζωή μας, αλλιώς θα βαριόμασταν”!

Όπως και να ‘χει είμαστε όλοι σε ένα τρένο και πορευόμαστε ανάλογα με το πόσο καλά πραγματοποιούμε τις επιθυμίες μας! Όποιος βαριέται και τα παρατάει κατεβαίνει στους πρώτους σταθμούς. Αντίθετα όποιος έχει πυγμή συνεχίζει μέχρι το τέλος…Μακάρι να είχα κι εγώ αυτή την πυγμή. Είμαι 18 χρονών και αυτή τη στιγμή το όνειρό μου είναι να περάσω στη σχολ΄που δεν κατάφερα να περάσω! Σε πρώτη φάση έχω κατέβει σε σταθμο΄ μακάρι να πάρω το επόμενο τρένο γιατί εάν το χάσω δεν έχει επιστροφή. Θα μείνω εκεί για πάντα. Μπρρρ τρομερό ακούγεται!

Από την άλλη όταν δεν πραγματοποιούνται ίσως είναι και για καλό! Αν είσαι Χίτλερ και όνειρο έχεις τον πόλεμο, τότε σίγουρα χαίρεσαι που η πραγματοποίηση! των ονείρων δεν είναι εύκολη υπόθεση! Είναι επίσης καλό γιατί έχεις ακόμα έναν στόχο που δεν έχει πραγματοποιηθεί. Ενώ αν πάλι είχες εκπληρώσει όλα σου τα όνειρα η ζωή θα κατάνταγε βαρετή!
Ώχου πολλά μας βάλανε στο κεφάλι! Σκατά…Τί να πρωτοσκεφτείς και ποιοιό όνειρο να πρωτοβάλεις σε πρωτεραιότητα; Σπουδές, έρωτες (αν τυχόν προκύψει τίποτα), φιλοδοξίες, σιλουέτα (καλά αυτήν την έχω αφήσει πολύ πίσω…);;
Αυτό δεν είναι ζωή, μίξερ είναι…Δε βαριέσαι όμως…Θα πάρω την απάντηση του ανέμελου τύπου που λέει πως είναι δύσκολη η πραγματοποίησή τους για να είναι πιο πικάντικη ζωή…Αλλά πικάντικη γίνεται έτσι κι αλλιώς παό τις ανθρώπινες σχέσεις. Υπάρχει μεγαλύτερο μπέρδεμα και μεγαλύτερο πρόβλμα από τις σχέσεις των ανθρώπων;;; Μπααααααααα….Οπότε δεν είναι μόνο πικάντικη ζωή μας. Εϊναι μεξικάνικη κουζίνα τίγκα στην πάπρικα…Από πίκρα είμαστε φουλ πιστεύω γιατί οποιαδήποτε κακή στιγμή της ζωής μας τη θυμόμαστε και παραμένει αναλείωτη! Ξινίλα υπάρχει μπόλικη.Μόνο να κοιτάξεις γύρω σου κάποιους ανθρώπους, καταλαβαίνεις ότι κάνουν παρέα με λεμόνια. Η γλύκα μας έμεινε τώρα…Αυτή η γεύση δεν έρχεται πάντα αλλά σίγουρα έρχεται μόλςι πραγματοποιούμε τα όνειρά μας!!!!

Εν τέλει καταλήγω στο συμπέρασμα στο ότι η φύση έκανε τον άνθρωπο να αντιλαμβάνεται πολλές γεύσεις. Και ο άνθρωπος ως γνωστός μαλ***ς τα κάνει σαλάτα κάθε φορά, με αποτέλεσμα να τα μπερδεύει όλα μαζί ή να θέλει να τα κάνει όλα μαζί. Γιατί και όνειρα και ανθρώπινες σχέσεις και πραγματική ζωή δε γίνονται όλα μαζί, θα μας ξεκάνουν! Βάλτε προτεραιότητες και το βασικό μήνυμα είναι ΧΑΛΑΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ! ! !
Κουλάρετε, ριλαξάρετε (όλες οι ελληνικές οι λέξεις μαζί…), καθείστε, κωλοβαρέστε (δεν μπορείτε να πείτε καραελληνική αυτή εδώ) και πάρτε πιο ήρεμα τα πράγματα. Η πρωτιά είναι ωραία αλλά άμα πάρει ανάποδες θα πάρει σανίδα και θα σε βαρέσει κατά κούτελα…Βέβαια μην το παρακάνετε με το χαλαρά…Αλλιώς η γλυκιά γεύση θα κάνει πολύ καιρό να εμφανιστεί…

Γίνετε πιο ευχάριστοι, μην νευριάζετε με το παραμικρό, δείτε τα πράγματα με καλύτερη οπτική γωνία, δείτε τον απένταντί σας με καλύτερο μάτι (βάλτε γυαλιά αν έχετε μυωπία) και μην αφήνετε τίποτα στην τύχη του. τύχη είναι ζηλιάρα και θα σας βαρέσει αλύπητα από μόνη της…Δαμάστε την και κυρίως

ΔΑΜΑΣΤΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΑΣ……… ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΤΟ ΑΞΙΖΟΥΜΕ!!!!!!!!!

Το μόνο σίγουρο σε αυτή την υπόθεση είναι ότι δεν πρέπει να τα παρατάμε με τίποτα

Από αριστερά (Εγώ, το Μαράκι, η Κατερίνα και ο Παναγιώτης)

Είμαι πλέον ελεύθερος από όλα…Άρχιζα να κανονίζω τις διακοπές μου. Τί ευχάριστο συναίσθημα. Θα πήγαινα διακοπές με φίλους, θα έκανα αυτό που ήθελα και εν τέλει θα ξέχναγα τα πάντα…Έτσι κι έγινε.Πήγα στην πανέμορφη Πάρο! Είχα ξαναπάει και θέλω ξανά! Αυτό το νησί με έχει συνεπάρει όπως και να το κάνεις!
Στο πλοίο άρχισαν οι μαλακίες και οι πλάκες, και μέχρι να φθάσουμε σκεφτόμασταν πώς θα ήταν. Και με το που φθάσαμε υπήρχε ένα θετικό κλίμα! Όλα παιδιά της ηλικίας μας, ο καθένας λέγοντας τη δικιά του μαλακία παρ’όλο που στο κεωφορείο που θα μας πήγαινε στη Νάουσα έλεγε “ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΜΑΚΑΚΕΣ”. Πολλοί έπρεπε να πάρουν πόδι! Δε θα εχάσω ένα παιδί δίπλα μου που δεν είχε βάλει γλώσσα μέσα του και πέταγε τόσες μα τόσες μαλακίες το δευτερόλεπτο…Και νόμιζα ότι μόνο εγώ τοέκανα αυτό. Τελικά αποδείχθηκε πως υπάρχουν περισσότεροι μαλάκες.Φιουφ!

Αυτό που δε θα εχάσω είναι η Κυρία Κατερίνα. Η ξενοδόχος που επειδή δε με έβαλε στο αυτοκίνητο ου θα μας πήγαινε στο ξενοδοχείο από την αφετηρία των λεωφορείων, επειδή δε χωράγανε όλα τα πράγματα. Η πρώτη αναποδιά! Έμεινα μην πω με τί… Μετά από 7 λεπτά έρχεται μέσα στο γέλιο και την πλάκα. Εγώ δε γελούσα όμως και δεν είχα καθόλου όρεξη για πλάκα φυσικά. Μέσα στον ήλιο, κουρασμένος από το ταξίδι και με μια ξενοδόχο που από την πρώτη στιγμή μου σπαγε τα νεύρα! Δεν μπορώ να πω. Έξω καρδιά και με ιδιόρυθμπο χιούμορ. Αφού όμως εμένα με είχε αφήσει στη στάση των λεωφορείων και περίμενα και με είχε πει και χοντρούλη, αυτό ήταν αρκετό για να πάρω ανάποδες! Ευτυχώς δεν πήρα γιατί τίποτα δε θα μου χάλαγες τη διάθεση για διακοπές! Το πλήρωσε με άλλο νόμισμα. Της έκανα το ξενοδοχείο κόλαση! (Χωρίς να το θέλω είναι αλήθεια). Φώναζα (τί φωνές και αυτές! Όλοι μου λένε για το πόσο φωνάζω…Εϊμαι όμως έξω καρδιά έλεγα). Μου έκανε παρατήρηση 4 φορές. Έτσι με έμαθε όλο το ξενοδοχείο. Όλοι με ξέρανε χάρη στην Κυρία Κατερίνα και τις φωνές της. Ευτυχώς όλοι στν ηλικία μου…ΜΕ το που έλεγες Θανάση, όλοι γυρνάγανε σε μένα…χαχαχα. Πλάκα είχε!

Ύστερα τα μπάνια στη Σάντα Μαρία, την Πούντα και τη Χρυσή Ακτή ήταν το κάτι άλλο! Παραλίες πράσινες, με τέλεια άμμο και φανταστική θέα…(όχι η θάλασσα μόνο…χεχε), αλλά και τα άτομα έξω από τη θάλασσα! Στη θάλασσα μέσα τυς τα έκανα τούμπανο. Μίλαγα όλη την ωρα και τους έβρεχα ταυτόχρονα! Το δυσάρεστο της υπόθεσης ήταν η μεταφορά με τα λεωφορεία! Οταν λέμε πίχτρα πίχτρα. Στιαγμένοι σαν τα κοτόπουλα, χέρια και πόδια να εξέχουν από τα παράθυρα! Μόνο στο χώρο αποσκευών δεν είχαμε φορτώσει πράγματα! Κάθε φορά τρέχαμε σαν τους παλαούς μπας και βρούμε να κάτσουμε ή έστω όρθιοι…Οδηγοί μαλάκες (αλλά σκάγαμε στα γέλια με αυτά που λέγανε…θυμώνανε σαν πατζάρια) και ο καθένα το χαβά του. Μη με πατάς, μη μιλάς, μην κλάνεις (ε αυτό δικαιολογημένο). Ευτυχώς δνε ήταν για μένα…ΑΥτό όμως ήταν ωραίο για γνωριμίες. Αφού ήμασταν σαν τα κοτόπυλα ο ένας πάνω στον άλλον. Δεν ΄θελε και πολυ΄να γίνεις ένα με τον άλλον. Συστυνόσουνα, έκανες και καμια κουβεντούλα! Πέρναγε η ώρα!

Το καλύτερο όμως ήταν η βραδυνή ζωή! Clubs, bars και φυσικά το θετικό πνεύμα και η καλή παρέα. Αν εξαιρέσουμε μια στιγμή όπου δυο κορίτσια στην παρέα πλακωθήκανε επειδή η μία ήθελε έξοδο και άλλη όχι μια μέρα που κάτσαμε μεχρι αργά στην Punda. Αξέχαστο και αυτό!
Χορός, πολύ ποτό αλλά ελεγχόμενα και καλή διάθεση ήταν το καλύτερο για ένα αξέχαστο ξεφάντωμα!!!Τόσο πολύ δεν έχω ξαναχορέψει…Σε μια στιγμή ήθελα να ανέβω και σε ένα τραπέζι για να κάνω πλάκα αλλά με αποτρέψανε για να μη γίνουμε ρεζίλι. Μα αυτό είναι το ζητούμενο! όπως και να χει τα ράδυα στην Πάρο ήτνα γαμάτα. Ξενοδοχείο 07.00 γυρνάγαμε…Δεν έχω ξαναγυρίσει τόσο αργά…Συνήθς κατά τις 04.00 επέστρεφα άμα ήταν….

Επίσης να μην ξεχάσω να ανφέρω τον φούρνο απέναντι από το ξενοδοχείο. Θεσπέσια πίτσα είχε. Να ΄ναι καλά! χαχαχα

Το μόνο που μου έχει μείνει σνα αποθημένο είναι μια κοπέλα που ήταν στο ξενοδοχείο. Όμορφη, με τύπο αλλά εγώ δε μίλησα…Μεγάλη μαμακία….Κρίμα……Είχα γίνει και διάσημος στο ξενοδοχείο χάρη στην Κυρία Κατερίνα (Κατίνα τν έλεγα εγώ), το παρουσιαστικό το έχω (η Κατερίνα η φίλη μου θα με έλεγε ψωνάρα τώρα) τί άλλο μου έλειπε…Ίσως το θάρρος, ίσως ένα ήμα παραπάνω…Πτου….Μπορεί να την ξαναδώ ποτέ δεν ξέρεις…

Αυτά ήταν τα συναισθήματά μου από την Πάρο!!! Καταπληκτικά και αξέχαστα!

Πανελλαδικές 2009

Άρχιζα έτσι να μεταλλάσομαι στον (Κ.Ε.Μ), δηλαδή τον Κλασικό Έλληνα Μαθητή μιας συνηθισμένης ελληνικής οικογένειας.
Ένας Κ.Ε.Μ. πρέπει:
- Να βγάζει πάνω από 17.
-Να ακούει Επαγγελματικό Λύκειο (το τεχνικό λύκειο δηλαδή) και να βγάζει σπυριά.
-Να υπερφανεύεται για τους υψηλούς βαθμούς του και να το λέει δεξιά και αριστερά.
-Να αρχίζει να σκέφτεται τί πρέπει να γίνει. Δηλαδή κάτι πάνω από 17000 μόρια.
-Να διαβάζει για να τον συμπαθούν και να μην τον βρίζουν οι καθηγητές.
-Κάτι λιγότερο από 16 να το θεωρεί αποτυχία.
-Να ακούει ΤΕΙ και να παθαίνει ιλίγγους.
Και μέχρι την τρίτη γυμνασίου έτσι πήγαινε. 18,5 στη Δευτέρα Γυμνασίου, 18 στην Τρίτη γυμνασίου. Όλοι λέγανε ότι θα μπω σε μια υψηλόβαθμη σχολή, για να εξασφαλίζω το μέλλον μου. Οκ. Ο Θανασάκης (εγώ) θα πάει καλά και στο λύκειο. Θα δώσει πανελλαδικές και είμαστε τέλεια. Μια Κλασική Ελλνική Οικογένεια που μόνος της στόχος αυτά τα δώδεκα χρόνια από το δημοτικό, είναι να περάσει το παιδί σε κάποιο ΑΕΙ.
Ο Θανασάκης όμως άρχιζε να γίνεται Θάνος. Άρχιζε να βγαίνει με τους φίλους του. Άρχιζε να αλλάζει. Αν συνέχιζε να ήταν Κ.Ε.Μ. θα ισοδυναμούσε με κάποιον τρελό. Έλεος. Άρχιζα δλαδή να συνειδητοποιώ τί κάνω. Για ποιό λόγο πάμε σχολείο.(Φυσικά όχι για να μάθουμε αλλά για να μπούμε σε ΑΕΙ).Άρχιζα να αντιλαμβάνομαι τί παιδεία έχουμε. Δηλαδή βγήκα από τον Κ.Ε.Μ. και κατάλαβα που ζούσα. Όλα αυτά για τις πανελλαδικές; Γιατί ρε παιδιά; Η Φιλόλογος άλλα μας έλεγε. Πηγαίνουμε σχολείο για να μα΄θουμε. Για να μιλάμε με τους φίλους μας, για να μγούμε σωστοί πολίτες. Για να γούμε ολοκληρωμένες προσωπικότητες.(Η κοινωνική και πολιτική αγωγή που μας έκανε τελιά μπούρδες έλεγε). Η αλήθεια είναι ότι πηγαίνουμε σχολείο για να περάσουμε στις πανελλαδικές. Έτσι είστε όλοι λέω; Θέλετε έναν Κ.Ε.Μ. ε; Καλά. Θα σας πω εγώ…

Μεταβαίνω στο λύκειο πια. Εδώ φυσικά έπρεπε να ‘μαστε τέλειοι σε όλα. Ο ελεύθερος χρόνος έρπεπε να μεταλλαχθεί σε χρόνο διαβάσματος, οι έρωτες και οι ανεμελιά της εφηβίας σε ένα ρομποτομαθητή που να αποστηθίζει σελίδες. Πώς θα μπει το παιδί σε ΑΕΙ αλλιώς; Μήπως ο Θανασάκης θέλει και φροντιστήριο; Να το γράψουμε το παιδί σε όλα τα μαθήματα. Ό,τι έχει το πρόγραμμα του φροντιστρίου να το πάρουμε όλο. Μην αφήσουμε τίποτα. Να μας πάρει το φροντιστηριο όλα τα χρήματα που έχουμε. Εκεί. Να μπει το παιδί σε Α.Ε.Ι.
Εγώ είχα ψιλιαστεί την όλη κατάσταση. Οι πανελλαδικές άρχιζαν να πλησιάζουν. Δυο τάξεις έμεναν. Εκεί που στο δημοτικό τις έβλεπα σαν Αθήνα-Θεσαλονίκη τώρα το έβλεπα Αθήνα-Λαμία. Εγώ αρνήθηκα με κάθε τρόπο να παώ φροντιστήριο από την Α’Λυκείου.Δε θα χάλαγα τον ωραίο μου το χρόνο. Δεν ήθελα να ‘μαι ένας Κ.Ε.Μ. για άλλα τρία χρόνια. Ήθελα κι εγώ να ζήσω σαν παιδί. Προφασίστκα ότι αφού ήρθα με 18,5 στο Λύκειο δε χρειαζόταν. Το τί θα επακολουθούσε όμως κανείς δεν το περίμενε.
Έρχεται το πρώτο τετράμηνο. 18,5 από γυμνάσιο. Πάρτε όλοι ένα 14,5 να το βλέπετε και να μην το χορταίνετε. Κ.Ε.Μ. θέλατε; Πάρτε τώρα έναν Μ.Χ.Σ.Η.Μ. (Μαθητή χωρίς στον ήλιο μοίρα). 14,5; Πάει το Α.Ε.Ι. Δε θα ‘στε καλά που θα μπει το παιδί σε Τ.Ε.Ι. Αμέσως τον γράφουμε φροντιστήριο. Και με συμφωνία δικιά μου, για να ‘μαι ειλικρινής καθώς δε μπορούσα να ανταποκριθώ σε τίποτα. Δε λέω τα είχα ψιλοπαρατήσει αλλά όχι τόσο στο να προσπαθώ από μόνος μου και να μη μπορώ να κάνω τίποτα. Πέρασε η τόσο “ωραία” Α Λυκείου. Οι κύκλοι της οικογένειας ανησυχούσαν για το μέλλον μου. Ήθελα να το βράσω αυτό το μέλλον. Να πάνε στο διάολο όλα.

Στη δευτέρα λυκείου το παιδί είχε φορντιστήριο, σχολείο, διάβασμα, διαγωνίσματα. Έπρεπε να ξαναγίνει ένας Κ.Ε.Μ. και να φύγει από τον Μ.Χ.Σ.Η.Μ.. Καθώς μαθητής που δεν πάει καλά στις πανελλαδικές ισοδυναμέι με έναν αποτυχημένο, με έναν άχρστο (γονείς), με έναν τεμπέλη, με έναν αδιάβαστο (καθηγητές). Λες και δεν υπάρχουν άλλες δουλειές. Όλοι έπρεπε να γίνουν Κ.Ε.Μ.
Τώρα στη Δευτέρα θα διαβάζεις Θανάση. Πρέπει να εξασφαλίσεις το μέλλον σου. Τϊ θα κάνεις ρε Θανάση. Πίεσ από παντού. Γονείς, καθηγητές, συγγενείς, συμμαθητές που ΄θελαν κι αυτοί το ρόλο του Κ.Ε.Μ. Άντε ξανά ο Θάνος. Ξαναδιάβασε αλλά όχι όπως ένας Κ.Ε.Μ., αλλά όπως ένας νορμάλ μαθητής. Έφθασε το πρώτο τετράμηνο. Όλοι αγωνιούσαν, λες και βρίσκονταν σε μαιευτήριο και περίμεναν τν αναγγελία της γέννησης ενός μωρού. Ο Θάνος έβγαλε 16. Από 14μ5 πέρυσι έφθασε στο 16. Ικανοποιητικά τα λόγια των καθηγητών και από συγγενείς και γονείς άκουγα ενθαρρυντικά και καλά σχόλια. Αλλά όλοι με ένα σχόλιο μόλις τελείωναν τα κομπλιμέντα.Θανασάκη θες λίγο προσπάθεια όμως. Είχα ξεχάσει ότι έρπεπε μόνο σε Α.Ε.Ι. να πμω και μόνο πάνω από 16000 μόρια. Πάλι με παρακινούσαν να γίνω Μ.Χ.Σ.Η.Μ.

Και οι πανελλαδικες μου χτυπούσαν πλέον την πόρτα. Ο Θανασάκης του δημοτικού έφθασε τρίτη λυκείου. Φίλοι, συγγενείς, γονείς, καθηγητές, θείοι, γιαγιάδες, παπούδες και γενικά όποιος με ήξερε ΄ταν σε γενικό συναγερμό. Λες και περίμεναν μετεωρήτη. Θάνο τέρμα τα ψέματα. Πρέπει να αποφασίσεις τί θα κάνεις στο μέλλον σου.Εφηβία τέλος.Ανεμελιά τέλος. Ελεύθερος χρόνος τέλος.Έρωτες τέλος.Βόλτες με το μαχαίρι. τώρα 24 ώρες το 24ωρο κυριαρχούσε μόνο το διάβασμα. Αποστήθισε ό,τι χαζομάρα υπάρχει. Και όντως προσπάθσα. Με καλοκαιρινά μαθήματα. 15 ώρες την εβδομάδα φροντιστήριο, 31 ώρες σχολείο. Και ό,τι περισσεύει σε διάβασμα. Προσπάθησα όντως. Όχι για να γίνω Κ.Ε.Μ. Ούτε για να ικανοποιήσω τις προσδοκίες των γύρω μου. Ούτε γιατί έτσι έρπεπε. Ούτε γιατί οι κανόνες επέβαλαν ότι έπρεπε να μπω σε Α.Ε.Ι. ΤΟ έκανα για τον ευατό μου μόνο. Σε αυτή τη χρονιά δεν ήταν κανείς. Παρά μόνο ο Θάνος. Το κάνω για μένα μόνο. Θα διαβάσω για να γίνω αυτό που θέλω εγώ στη ζωή μου. Αν τολμούσε κανείς να ανακατευτεί σε οτιδήποτε θα γινόταν χαμός. Ειδικά αν μου έλεγαν και τί να δηλώσω θα γινόταν τρίτος παγκόσμιος. Ευτυχώς δεν το ΄κανε κανείς. Οι γονείς μου ήταν δίπλα και με στήριζαν. Δεν ΄θελε κανέις να γίνω Κ.Ε.Μ. Ήθελαν απλώς να πραγματοποι΄σω τους στόχους μου και να κάνω αυτό που θέλω. Ευγνωμονούσα το Θεό που επιτέλους το είχαν αντιληφθεί. Επιτέλους ούτε Κ.Ε.Μ. θα ΄μουν ούτε Μ.Χ.Σ.Η.Μ. Ήμουν απλά ένας Λ.Μ.Π.Σ. (Λογικός μαθτής που πραγματοποιούσε στόχους). Η μοίρα όμως τα ήθελε αλλιώς τα πράγματα.

Μέχριο τον Δεκέμβρη όλα πήγαιναν ωραία. Μετά όμως άρχισαν τα πρώτα σημάδια. Σημάδια που δεν ήθελα να γίνουν πραγματικότητα και έκανα πως δεν υπήρχαν. Δυστυχώς η “επανάστασή” μου στην πρώτη λυκείου από το να ξεφύγω από τον Κ.Ε.Μ. του γυμνασίου και το 18,5 που είχα, μου κόστισε πολύ. Τα κενά αρκετά. Οι ελλείψεις αρκετές και η ύλη των μαθηματων ογκώδης. Ό,τι και αν έκανα ποτέ δε θα πραγματοποιούσα το όνειρό μου. ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΧΡΜΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ. Είχα τρέλα με τις επιχειρήσεις και τους οικονομικούς όρους. Λίγο τα κενά, λίγο η προσπάθειες που δεν πραγματοποιήσαν τον τελικό τους στόχους και κυρίως που έβλεπα τους συμμαθτές μου να κατακτούν τη μια επιτυχία πίσω από την άλλη κι εγώ να μένω στάσιμος ή και να με παρασύρει το ρεύμα προς τα πίσω, απογοητεύτηκα. Με σιχάθηκα. Ήξερα ότι θα απογοήτευα τους πάντες και κυρίως τον ευαυτό μου. Τίποτα δε διορθωνόταν. Από τον Μάρτιο έβλεπα τους καθηγητές ότι ήταν πολύ προβλιματισμένοι γύρω από την απόδοσή μου και την προσπάθεια μου που ήταν μάταιη. Και μετά…τίποτα. Άρχισα να τα παρατάω. Τέρμα όλα. Πάει. Αυτό ήταν. Οι πανελλαδικές τώρα ήταν τόσο μακρυα για μένα, περισσότερο και από όταν ήμουν 8 χρονών στο δημοτικό και ας έμεναν σχεδόν δυόμιση μήνες…

Επταήμερη Ρώμη-Φλωρεντία 2008-Λύκειο Αγίου Στεφάνου

Δυστυχώς όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν! Και κρατάνε λίγο ρε γαμώτο! Πολύ λίγο, μπροστά σε αυτή τη δύσκολη ζωή. Και πιο πολύ σε αυτή ενός μαθητή! Οι πλάκες, τα αστεία, η ξεγνιασιά, η ανέμελη, η αθώα, η ελεύθερη ζωή φθάνει στο τέλος της. Σιγά σιγά η αληθινή ζωή σε καλεί και έφθασε η ώρα να την αντιμετωπίσεις. Εσύ όμως δε θέλεις. Η ξεγνιασιά των εφηβικών χρόνων δε θέλεις να σε αφήσει. Παρά να μείνει αναλοίωτη. Αλλά τσου. Θέλεις δε θέλεις ωριμάζεις. Δε μπορείς να είσαι πλέον παιδί. Πρέπει να μπεις στην περίεργη ζωή των “μεγάλων”. Έτσι τους έλεγα μικρός ή μου έλεγαν. Οι “μεγάλοι” κάνουν αυτό…κάνουν το άλλο… Ή μην το κάνεις αυτό είναι μόνο για “μεγάλους”. Δε μπορείς γιατί δεν είσαι “μεγάλος.  Και ‘συ ανυπομονείς να γίνεις “μεγάλος”.Και έυχεσαι να ‘σαι “μεγάλος”. Και περνάνε τα χρόνια και περνάνε… ώσπου στις 14 Φεβρουαρίου θα θεωρούμαι ενήλικας και με τη βούλα του νόμου.

Αν όμως τώρα δε θέλω;; Αν τώρα μετάνιωσα; Αν θέλω να παραμείνω έφηβος; Γϊνεται να ακυρώσω την ευχή που έκανα μικρός;;; Όχι. Θέλω δε θέλω θα θεωρούμαι “μεγάλος” το Φεβρουάριο. Και όλα αυτά ξύπνησαν μέσα μου μετά την επταήμερη καθιερωμένη εκδρομή της Γ’ Τάξης του Λυκείου! Όλοι γι’αυτή τη στιγμή ζουν. Για αυτήν την εκδρομή. Εμείς βέβαια πήγαμε Δεκέμβρη και όχι Απρίλη ως ίθισται αλλά περάσαμε τέλεια!!! Επιλογή μας ήταν και μας δικαίωσε.

Προορισμός η Ιταλία. Πρώτα  Φλωρεντία και τις υπόλοιπες μέρες Ρώμη.

Τί να πρωτοθυμηθώ; Τις πλάκες που κάναμε;;;  Τα ατελείωτα τραγούδια που λέγαμε στο πούλμαν με τις βραχνιασμένες φωνές επειδή γκαρίζαμε;;; Τις βλακείες στα δωμάτια των ξενοδοχείων;;; Τις χαζομάρες στους δρόμους της Ιταλίας που κάναμε μπαμ ότι είμαστε Έλληνες ή τα ατελείωτα συνθήματα που λέγαμε;;;;;; Μου ‘ρχονται στη μνήμη καθώς διαβάζω ή χαζεύω μάλλον και το μυαλό μου δε φέυγει από την Ιταλία. Μακάρι αυτή η εβδομάδα να μην τέλειωνε ποτέ.  Είδαμε αξιοθέατα, θαυμάσαμε μια άλλη χώρα και τη ζήσαμε. Ένιωσα Ιταλός για μια βδομάδα. Μα πάνω από όλα ένιωσα παιδί, ελεύθερος και έτοιμος να κάνω τα πάντα.

Ξέρω ακούγονται σαν σαπουνόπερα όλα αυτά, αλλά μετα΄την επταήμερη τα βλέπεις αλλιώς τα πράγματα. Από τη μια η ιδέα των Πανελλαδικών Εξετάσεων από την άλλη το διάβασμα δε σε αφήνουν να ανασάνεις. Είσαι σε μια απερίγραπτη πίεση όλη την εβδομάδα. Διαβάζεις, κοιμάσαι λίγο, έχεις νέυρα και μέσα σ’όλα έχεις και τους έρωτες (όπως λένε οι καθηγητές). Από τη μια, μία γκόμενα  σου γυαλίζει από την άλλη ένας κούκλος (για τα κορίτσια) δε σε αφήνει να συγκεντρωθείς. Τί να πρωτοκάνεις αυτή την περίεργη χρονιά. Αυτές οι καταραμένς οι πανελλήνιες δε σε αφήνουν να ευχαριστηθείς τίποτα.

Έτσι έρχεται η εκδρομή να τα απαλύνει όλα. Για μια βδομάδα νιώθεις πως βρίσκεσαι στον παράδεισο. Μέσα σε όλα ανκάλυψα ότι ο μύθος για τις Ιταλίδες δεν πολύ ισχύει. Οι Ελληνίδες είναι πιο ωραίες παιδιά μη μασάτε. Ευτυχώς που ζω στην Ελλάδα! Χαχαχ! Άσε, που πολλοί Ιταλοί στο club που είχαμε πάει την πέφτανε στις δικές μας. Εκεί να δεις γέλιο!Πάντως για όσους είναι straight θα τους έλεγα να μην πάνε σε αυτό το κλαμπ (Gilda), καθώς οι τραβεστί, οι λεσβίες και οι γκέι ήταν η κυρίως πελατεία. Εμείς και ένα σχολείο της Καισαριανής ήμασταν straight. ΤΟ γέλιο έπεφτε βροχή και η κορύφωση ήρθε όταν μαι τραβεστί χούφτωνε έναν συμμαθητή μου. Αφείστε καλύτερα. Πάντως με μια ανασκόπηση στις Ιταλίδες μόνο οι σερβιτόρες έλεγαν κάτι και συγκεκριμένα σε ένα μπαρ μαι ξανθιά. Σαν Ολλανδέζα ήταν αλλά φυσικά δε μας πειράζει και πολύ αυτό. Λίγο χαζή γιατί είχαμε ένα θέμα με την παραγγελία αλλά τί να την κάνεις την εξυπνάδα όταν έχεις μια όμορφη ξανθιά μπροστά σου;;;;

Φυσικά βγάλαμε και την Ιταλία από την οικονομική κρίση. Μόνο να βλέπατε τις τσάντες με τα ψώνια που είχαν οι κοπέλες από το σχολείο μας. Την αδιεάσαμε την Ιταλία . Δεν έμεινε τίποτα. Από μαγαζια΄θα μου μείνει το κατάστημα της Ferrarri.Άσχετο.

Η ουσιαστική διασκέδαση ήταν μεταξύ μας όταν  κατεβήκαμε στο σαλόνι του ξενοδοχείου και μέιναμε άυπνοι όλο το βράδυ τραγουδώντας με τους δυο μπουζουκοπαίκτες του σχολείου και λέγοντας ό,τι τραγούδι μας κατέβει, μια μεγάλη παρέα γύρω γύρω από τους καναπέδες. Ωραία ατμόσφαιρα, όλοι με πυτζάμες να χορεύουμε ή να τραγουδάμε.Οι καθηγήτριες να λαγοκοιμούνται αλλά όλοι μές το κέφι. Επίσης δεν ξεχνώ που παίζαμε “Μια νύχτα στο Παλέρμο”. Εϊχε καθιερωθεί ως το παιχνίδι του σχολείου.Εγώ φυσικά δεν ήθελα και πολύ για να αποκαλυφθώ. Όλο κουνιόμουν και κοκκίνιζα και πάντα αποκαλυπτόμουν. Και ξημέρωσε  λέγοντας μαλακίες για να περάσει η ώρα.Ασφαλώς στο πούλμαν την ημέρα κοιμόμασταν σαν βόδια αλλά είχε φάση.

Ωραία ήταν  φυσικά στο πούλμαν που το κάναμε ντίσκο από μόνοι μας. Μέσα σε αυτό συπμλήρωνε και ο συνοδός από το πρακτορείο. Καλός τρελός και αυτός και πολύ κεφάτος. Με τα ανέκδοτα που έλεγε είχαμε ένα προβληματάκι αλλά όλα Οκ.  Στο επάγγελμα Θεολόγος, μοντέλο, σκηνοθέτης, ξεναγός..διαλέγετε και παίρνετε. Πως συνδυάζονται δεν ξέρω, αλλά μπράβο του…

Ο καιρός λίγο μας τα χάλαγε, με την ατελείωτη βροχή. Με το που πατήσαμε εμείς το πόδι μας στην Ιταλία έριξε καρεκλοπόδαρα. Αλλά αυτό δε μας εμπόδισε σε τίποτα. Σαν παπιά γινόμασταν αλλά και αυτό είχε το χαβαλέ του! Ειδικά εγώ με μια ξεκαρβαλωμένη ομπρέλα την οποία αρνιόμουν να αντικαταστήσω και τραυμάτιζα όλους όσους είχαν την “τύχη” να βρ΄σικονται δίπλα μου.

Στην καμπίνα του πλοίου τώρα εκεί και αν είχε φάση. Έβλεπες τις συνήθειες των άλλων όταν κοιμόντουσαν. Παναγιώτη, Κωνσταντινε και Παναγιώτη συγγνώμη για το ροχαλητόό.…Πραγματικά τους λυπάμε και αμφιβάλλω αν έκλεισαν μάτι, αλλά τί να κάνουμε. Και αυτοί δεν πήγαιναν πίσω. Ο από πάνω μου όλο κουνιόταν, γκαπ γκουπ κοπάναγε, έβγαζε τα σεντόνια, μου ΄ρθε το μαξιλάρι και τα σεντόννια του πάνω μου δυο τρεις φορές. Βρισίδι και χριστοπαναγίες ο ένας στον άλλον αλλά το πρωί όλα ΟΚ=(Όλα καλά).

Όλα αυτά τριγυρίζουν στο μυαλό μου!!!!!!! Αυτές τις μέρες. Αυτά που δεν πρόκειται να ξεχάσω ΠΟΤΕ! Αναμνήσεις από την εκδρομή και τους συμμαθητές μου!!!!!! Δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο από αυτό. Και μετά σου λέει συγκεντρώσου ή μεγάλωσε. Αμ δε. Όχι, θέλω να παραμείνω έφηβος. Θέλω να πάω άλλες 4500000 επταήμερες, θέλω να κάνω χαζομάρες με τους φίλους μου. Θέλω να μείνω στο σχολείο και στις ωραίες του στιγμές. Πραγματικά κάντε να μην έρθει ο Φεβρουάριος. Γϊνομαι ενήλικας και η εφηβάι θα φύγει. Και πολύ φοβάμαι και όλ αυτά που σας είπα!Χαρείτε τη ζωή σε κάθε σας στιγμή σε κάθε σας στιγμή!!!!!! Άγιε μου βασίλη (Σδράλη)…όσοι είναι στο σχολείο ξέρουν, κάνε να μείνω έφηβος, ήμουν καλό παιδί φέτος……

Μπορεί όλα τα ωραία κάποτε να τελειώνουν αλλά ποτέ δεν πεθαίνουν!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Επταήμερη Ρώμη-Φλωρεντία 2008 – Γενικό Λύκειο Αγίου Στεφάνου.     Rome 4ever !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Πώς φαντάζομαι το ιδανικό σχολίο;;;Μμμμ.

Το ιδανικό σχολείο πάντα θα είναι ιδανικό γιατί πάντα θα ονειρευόμαστε και θα σκεφτόμαστε πως μπορούμε να το κάνουμε καλύτερο, γιατί πολύ απλά είμαστε άνθρωποι και νους μας τρέχει σαν δαίμονας για οτιδήποτε. Θα γράψω όμως πως θέλω το ελληνικό δημόσιο σχολείο ή πώς θα μπορούσαμε να το καλυτερέψουμε.
Πρότυπο σχολείο φυσικά είναι της Σουηδίας η οποία διαθέτει το 9% του προϋπολογισμού της για την Παιδεία εδώ που στις άλλες χώρες είναι 5% και στην ΕΛλάδα 3%(ΑΙΣΧΟΣ). Φανταστείτε. Και μετά έρχονται Φιλανδία και Δανία.¨αριστο εκαπιαδευτικό σύστημα.
Μπορεί να είμαστε για κλάματα αλλά ευτυχώς και στο δημοτικό και στο γυμνάσιο κάναμε ανταλλαγές μαθητών με σχολεία της ΕΕ. (Πρόγραμμα e-twining, comenius klp). Χάρη στη προθυμία κάποιων καθηγητών που κάθονταν έως τις 17.00 στο σχολείο για να διακανονίσουν τα πάντα και να μας τα έχουν όλα έτοιμα!!!
Όταν ήρθαν οι Δανοί μαθητές στο σχολείο μας, έπεσαν από τα σύννεφα. Και αυτό οι Έλληνες μαθητές το καταλάβανε όταν οι Δανοί μας έφεραν υλικό για το πως είναι η καθημερινότητά τους στο σχολείο. Ένα θα σας πω. Εϊμαστε πίσωωωωωω 100000 χρόνια. Η μέρα με τη νύχτα. Άσπρο με μαύρο. Δηλαδή τα μισά από όσα τους προσφέρονται να είχαμε.Θα μασταν ευτυχισμένοι. Το σχολείο ήταν τεράστιο, πανέμοροφο, με χώρους γυμναστήριο, κολυμβητήριο, βιβλιοθήκη, αίθουσα μουσικής, αίθουσα καλλιτεχνικών, εργαστήριο φυσικής, εργαστήριο χημείας,τραπεζαρία και το σημαντικότερο. Όσο εύκολο είναι να βρεις ένα στυλό στο σχολείο μας, τόσο εύκολο είναι να βρεις υπολογιστή στο διάδρομο, στους κοινόχρηστους χώρους, στην αυλή στη Δανία.Παντού. Για οτιδήποτε. Υπολογιστές παντού. (όχι για παιχνίδι, αλλά για ουσιαστική γνώση, για εργασίες, για πληροφόρηση). Φυσικά και το μάθημα δε γίνετια με τετράδια αλλά με υπολογιστές.Ουσιαστικά ο παράδεισος. (και δεν ήταν χαζομάρες όλα αυτά για να μας εντυπωσιάσουν καθώς και οι Έλληνες καθηγητές, παραδέχονταν πως έτσι έχουν τα πράγματα εκεί ήταν είχαν πάει).
Να διευκρινήσω έρευνα πρόσφατη. Οι πιο ευτυχισμένοι μαθητές σύμφωνα με ερευνα της ΕΕ είναι οι Δανοί και οι πιο δυστυχισμένοι….Δυστυχώς καταλάβατε σωστά.Εμείς.

Όλα αυτά τα είπα για να δείτε τί γίνεται εκεί έξω και εμείς εδώ ασχολούμαστε με τα αλλαντικά της πίτσας, την κατάληψη για να χάσουμε μάθημα, την εύρεση “καλού” φροντιστηρίου και ένα σωρό μαλακίες που όταν είδαμε το βίντεο των Δανών όλοι μας αισθανθήκαμε ξεφτίλες. Ξεφτίλες με περικεφαλαία. Και ξέρετε γιατί;;;
Γιατί πολύ απλά ασχολούμαστε με μαλακίες, αντί να διεκδικήσουμε αυτό που δικαιούμαστε. Μόρφωση. Αντί να να κατακτήσουμε το μέλλον μας, κοιτάμε την πίτσα και την τυρόπιτα. Αντί να γίνουμε καλύτεροι, γινόμαστε καφροι. Αντί να αναδείξουμε την ιστορία μας και τον πολιτισμό μας, ασχολούμαστε με άλλες βλακείες. Αντί να διεκδικήσουμε ένα σχολείο όπως το θέλουμε, γινόμαστε παθητικοί και ασχολούμαστε με το πως θα δείξουμε μαγιά. Μπορεί να σας φάνηκα υπερβολικός, αλλά αν βλέπατε τί κάνουν εκεί και τι κάνουμε εμείς εδώ, είμαστε για τα σκουπίδια. Και το χειρότερο ξέρετε ποιό είναι;;; Ότι δεν έχουμε ιδέα, τι κάνουν εκεί. Τις προάλλες ένας μαθητής στο σχολείο, του φάνηκε παράξενο γιατί στην Ευρώπη δεν έχουν φορντιστήρια. Δηλαδή αν έχετε το Θεό σας.Επειδή στην Ελλάδα είναι όλα σκατά νόμιζε πως κι εκεί έτσι είναι. Δηλαδή δεν ξέρουμε να διεκδικούμε κάτι καλύτερο και δε βλέπουμε πέρα από το ζαμππον της πίτσας. Με ενοχλέι αφάτναστα. Με ενοχλεί που δεν έχουμε φαντασία και αφού βαριόμαστε στο σχολείο δεν κάνουμε τίποτα γι’αυτό. Με ενοχλεί που είμαστε όλοι κλειστοί στο καβούκι αμς και δε βλέπουμε τί γίνεται στα άλλα σχολεία. Και όταν παρακολουθούμε την καθημερινότητα ενός Δανέζικου σχολείου, μένουμε με ανοιχτό το στόμα σαν χάνοι, λες και βλέπουμε τη δευτέρα παρουσία και το φανταζόμαστε ως κα΄τι το αδιανόητο ως έναν παράδεισο. Ενώ την ίδια στιγμή αυτό για τους Δανούς είναι το αυτονόητο. Μια καθημερινότητα στο σχολείο και τίποτα άλλο. Με άλλα λόγια αντί να κάνουμε αυτονόητη μια ιδανική εκπαίδευση, είμαστε παθητικοί δέκτες, χάπατα και μένουμε στο κλουβί μας, χωρίς να ξέρουμε πως να φτιάξουμε την παιδεία.
Δεν ξέρω αν αντιλαμβάνεστε τι λέω. Μας νοιάζει πώς θα την κάνουεμ από το σχολείο την ίδια στιγμή που είναι στο χέρι μας να το αλάξουμε. Αυτό είναι το ιδανικό σχολείο για εμένα. Ένα σχολείο που οι μαθητές θα ενδιαφέρονται για το σχολείο και το πως θα διεκδικήσουμε αυτό που μας ανήκει. Τη γνώση.
Δε λέω να έχουμε γυμναστήρια, εργαστήρια κλπ. Αλλά το στοιχειώδες. Καθηγητές να δουλεύουν και να αξιολογούνται.Ωράριο κανονικό με μαθήματα που θα τραβάνε το ενδιαφέρον του μαθητή.Εξετάσεις που θα αναδεικνύουν το ταλέντο του μαθητή και δε θα το σφάζουν. Μαθητές που θα είναι οι πρωτοπόροι των εξελίξεων.Καθηγητές-μαθητές θα είναι συνεργάτες και θα αλληλοσυνεργάζονται.Ένα σχολείο ανθρωπιστικό και όχι τεχνοκρατικό. Που θα δίνει στο μαθητή τα εφόδια να σταθεί στην κοινωνία και να γίνει αυτό που θέλει.Το σχολείο είναι ο καθρέφτης της αυριανής κοινωνίας.
Με άλλα λόγια δε θέλω να έρχονται οι Δανοί στο σχολείο μου και να πέφτουν από τα σύννεφα και να σχολιάζουν με λέξεις που δε θέλω να μεταφράσω. Και να μη μένουμε σαν χάνοι όταν δούμε κάτι καλό, την ίδια στιγμή που στο χέρι μας είναι να το αλλάξουμε.

Ξέρω ότι ακούστηκα πολύ οραματιστής ή ονειροπαρμένος. Μα αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα του σημερινού ελληνικού σχολείου. Ό,τι κάθε όνειρο ή όραμα το γκρεμίζει και κάνει τους μαθητές του να μην ονειρέυονται και να βρίσκουν γελοίο κάθε όνειρο για αλλαγή.Όταν ακούνε έναν να μιλά για το πώς θα αλλάξει το σχολείο να τον “αποκαλούν μαλάκα”. Αυτή είναι η παιδεία μας.Αυτό με ενοχλεί. ΚΑι το ιδανικό σχολείο είναι φυσικά αυτό που δίνει όνειρα στα παιδιά του!!! Κάτι που εμείς δεν το αντιλαμβανόμαστε γι’αυτό και πολλοί όταν διαβάσετε αυτό θα λέτε ότι ήρθα από άλλο πλανήτη……
Με άλλα λόγια ένα σχολείο που δίνει τα στοιχειώδη και κάνει τους μαθητές του να ονειρεύονται και όχι να τους κάνει μίζερους και με μυαλό που το μόνο που ξέρει είναι να διεκδικεί το ζαμπόν της πίτσας….

Προφανώς αυτό το θέμα θα έχετε βαρεθεί να το σχολιάζετε. ΄Εχει σχολιαστεί, και ξανασχολιαστεί και ξαναχολιαστέι χιλιάδες φορές, έχει αναλυθεί άλλες ένα εκατομμύρια φορές, έχει πει πώς θα αλλάξει, έχει κατηγορηθεί ,έχει κριθεί ως ανίκανη, της λένε πώς εξοντώνει τα παιδιά μας, τη βρύζουν, κάνουν διαδηλώσεις στους δρόμους ζητώντας της να φύγει, την έχουν αλλάξει ένα δισεκατομμύριο φορές χωρίς να τη ρωτήσουν, της έχουν “ψάλλει” τα χίλια δυο εν ολίγοις. Αλήθεια πια έιναι αυτή η Κυρία Παιδεία; Γιατί της μιλούν έτσι; Γιατί κοντεύουν να τη σκοτώσουν; Ποιός την κατευθύνει και ποιός τη δέχεται; Στέκει στα μυαλά της; Είναι τόσο δυνατή που αν δεν της δώσεις καλή κατεύθυνση μπορεί να παρασύρει και να επηρεάσει αρνητικά τους ανθρώπους; Γιατί δεν τη κλείνουν σε τρελοκομείο άμα είανι τόσο τρελή ή στη φυλακή άμα δολοφονεί; Γιατί βρε παιδί μου; Στραβοξύπνησε ένα πρωί και είπε θα κάνω δυστυχισμένα τα παιδια; Εξοντώνει τους πάντες και δεν αφήνει κανέναν στο πέρασμά της; Γιατί; Το αφεντικό της δεν την πληρώνει καλα; Της δίνει ψίχουλα μήπως; ΙΚΑ της πληρώνει, τουλάχιστον; Ή γι’αυτό το λόγο μας τιμωρεί και καταστρέφει όλα τα Ελληνόπουλα; Μάλλον οι γονείς της δε θα την πρόσεχαν και δε θα την άλλαζαν συχνά. Γιατί παρ’όλα τα χρονιάκια της, ίδια και απράλλαχτη είναι. Διατηρείται καλά. Και όλο λένε οι γιατροί πως θα την αλλάξουν με τα φάρμακα που ΘΑ της δώσουν, αλλά μπα. Μάπα είναι. Κι εμείς; Εμέις τι κάνουμε; Θα αφήσουμε μια χαζοπαρμένη τρελή να εξοντώνει και να “βιάζει” τους γύρω της; Θα αφήσουμε να αλλιώσει τα ΠΑΝΤΑ; Να καθοδηγεί όλη τη χώρα στα “δικά” της θέλω; τςςςςςς. Βλάκες είμαστε; Βλάκες είμαστε. Μας δίνει κουτόχορτο και εμέις το μασάμε κανονικότατα. Και για επιδόρπιο μας δίνει μια σφαλιάρα, μπας και συνέλθουμε, αλλά τίποτα. Εμείς είμαστε τόσο αναίσθητοι που θα μας καβαλήσει και δε θα το πάρουμε χαμπάρι. ΓΙΑΤΙ;;;; ΓΙΑΤΙ;;;;;; Δεν το ανέχομαι. Πάω κάθε μέρα στο σπίτι της και έχει μια οικογένεια…Άστα…Οι μισή οικογένεια για να μην πω η περισσότερη, κάθεται και δε δουλεύει σωστά. Κοιμάσαι όλη την ώρα. Καλά το δε αφεντικό της είπαμε. Δεν ενδιαφέρεται. Της αλλάζει το σπίτι ή το σύστημα με το οποίο λειτουργεί, τάχα μου, αλλά τίποτα. Και οι προηγούμενοι γονείς της και αφεντικά της τα ίδια. Λέγανε κάτι αλλά τίποτα δεν κάνανε. Αυτή η Κυρία Παιδεία, έχει και παιδιά. Αλλά και αυτά τα κακομεταχειρίζεται. Και αυτά κάθονται ανίκανα. Λες και τους έχει ναρκώσει. Θα υπάρξει ποτέ κάποιος άραγε που θα τη μεταπείσει να αλλάξει συμπεριφορά; Ε;;;; Εμείς γιατί καθόμαστε; Εγώ αρνούμαι να συμμετάσχω σε αυτό. Άμα εσείς θέλετε να σας “βιάζει” κάθε μέρα δικό σας πρόβλημα. Εγώ δε θέλω. Και θα κάνω το κάθετι για να αλλάξει. Λυπάμαι. Λυπάμαι πραγματικά. Εσείς τι λέτε; Η κυρία Παιδεία πώς σας φαίνεται; Καλή, κακή; Για πείτε…γιατί μπορεί εγώ να την έχω πάρει με στραβό μάτι και να μην το ξέρω…Αχ!