ΑΪΝΣΤΑΪΝ No2

Μια ματιά να ρίξετε τριγύρω, όχι παραπάνω, μια ματιά τότε δε θα αργήσετε να διαπιστώσετε ότι ο κόσμος μας είναι τρελός, μυστήριος, νευρικός και ηλίθιος! Ο δε κόσμος του Ελλαδιστάν ακόμα χειρότερα! Με άλλα λόγια εάν φέρναμε έναν εξωγήινο στη γη για διακοπές και δε στην Ελλάδα τότε μάλλον στην επιστροφή του θα έλεγε ότι είμαστε για δέσιμο. Αν τον στέλναμε Μύκονο τότε μάλλον δε θα γύριζε…Επίσης, αυτό είναι ένας πολύ καλός λόγος να μη φοβόμαστε εξωγήινες επιθέσεις. Πού να τολμήσουν οι έρμοι να πατήσουν το πόδι τους στη γη. Αντιμετωπίζεται η βλακεία; Όχι!

Η παράνοιαα ξεκινά πάντα από τα λεφτά! Αυτός είναι ουσιαστικά ο λόγος που πρώτα κάτι μας τρώει. Όταν τα άτιμα είναι λίγα γκρινιάζεις από το πρωί ως το βράδυ. Όταν πάλι είναι πολλά τότε ψωνίζεις από το πρωί ως το βράδυ. Και κυριολεκτικά και μεταφορικά! Ο δεύτερος λόγος που κάποιος τρώγεται είναι η εμφάνιση… Εκεί φυσικά η βλακεία φτάνει στο αποκορύφωμά της! Από τότε που βγήκε η λέξη μόδα ο άνθρωπος έκανε τα αδύνατα δυνατά να δοκιμάσει όλους τους συνδυασμούς και τις μορφές που θα του δώσουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Έλα μου ντε που η λέξη γούστο δεν είναι παντού διαδεδομένη. Ο ανθρώπινος νους διαθέτει πολλή φαντασία και όταν αυτή συνδυαστεί με την παράνοια του τότε δεν αργείς να δεις στο δρόμο χοντρά μπουτάκια φόρα παρτίδα, μακιγιάζ που παραπέμπει σε κλόουν, κοιλίες να πετάγονται από στενά μπλουζάκια απειλητικά, πουκάμισο ξεκούμπωτο που σου θυμίζει ατελείωτες δασώδεις εκτάσεις και φυσικά σαγιονάρες με κάλτσα.

Εκεί κλείνεις τα μάτια και λες μπόρα είναι θα περάσει! Η μανία μας αυτή να κρύβουμε αντί να διορθώνουμε πράγματα όλο και περισσότερο προκαλλεί σύγχιση σε έναν κόσμο παράνοιας. Γιατί μετά δημιουργούνται νέες μόδες a la emo, σκατίνο και δε συμμαζεύεται και φυσικά η πασίγνωστη ξεκωλίαση που σημαίνει βγάζω ό,τι περιττό από πάνω μου και κάνω τους γύρω μου να κοιτάνε όλον τον “εσωτερικό” και “εξωτερικό” κόσμο μου και μετά σου λέε γιατί υπάρχουν *ουτάνες…
Σου λέει ας εχω μερικά κιλάκια παρα πάνω θα βάλω κάτι στενό για να είμαι σέξυ. Μετά σου λέει ας βγάλω κανα ρούχο. Σιγά… το πολύ πολύ να μου σφυρίζουνε…΄ας αδειάσω το ζελέ. Σιγά ποιός θα νομίζει ότι με έγλυψε αγελάδα; Και δε συμμαζεύεται! Ναι αλλά εμείς τα βλέπουμε…τί φταίμε;

Και αυτά ξεπερνιούνται. Το χρήμα το πολύ πολύ σε έναν κόσμο σαν το δικό μας το βρίσκεις. Γίνεσαι πολιτικός και τα παίρνεις από κάτι ζώα πολίτες, ή ληστεύεις καμιά γριά που μόλις πήρε σύνταξη ή τραγουδάς σκυλάδικα ή μάλλον τραγουδάς και έχεις φωνή “κορμάρα” και το καλύτερο παντρεύεσαι καμιά πλούσια ή πλούσιο μαλά*α και τελειώνει το πρόβλημα εδώ. Στην εμφάνιση πας κάνεις πλαστικές γίνεσαι μαϊμού ήπαίρνεις κανέναν πισωγλέντη στυλίστα και από το σκατίνο και emo ανεβαίνεις κατηγορία…
Αυτό που δεν ξεπερνάται είναι η βλακεία που βγαίνει όταν μιλάς. Όταν δηλαδή κάποιος αποφασίζει να ανοίξει το στόμα και αμέσως πετάγονται μαργαριτάρια, μαρουλάκια, μαλα*κίες και γενικώς ένας βόθρος. Κάτι σαν την Άτζελα Δημητρίου με τα είδη υγιεινής που τρώει δηλαδή πλακάκια μπάνιου, κάτι σε Καλομοίρα Egw eisai poly efxaristhmenos pou kerdisei aftos o gynaika…, κάτι σε κάτι μοντέλα που μπερδεύουν τα μπούτια τους ακόμα και όταν μιλάνε κάτι, σε Έφη Θώδη που αποφασίζει να μιλήσει για πρόβατα και φυσικά τα έξυπνα παιδάκαια αυτού του πλανήτη που πετάνει ό,τι παπαρ*ά θες. Μην ξεχάσω τους εξαίρετους καθηγητές μου που πραγματικά αν έβγαιναν στη Λαμπίρη θα έπιανε κόκκινο η τηλεθέαση!!!!!!

Το χειρότερο είναι και το ψώνιο που κρύβει ο καθένας μέσα του. Είτε είσαι από την πόλη, είτε από χωριό θες να σε κοιτάνε όλοι, να σκάνε από το κακό όλοι και φυσικά να το παίζεις κάποιος/κάποια. Το αποκορύφωμα είναι στο σχολείο , σε πάρτυ ή και σε συγκεντρώσεις με συγγενείς. Βλέπεις μία κυρία που μέχρι χθες έβγαινε με τραπεζομάντιλα στην αγορά, ξαφνικά να μου μουστράρει τουαλέτα. Ξινά άτομα να στο παίζουν καλοί και το λεμονόζουμο να στάζει, άντρες να την πέφτουν σε όποια τους έρθει με το χειρότερο χιούμορ, γυναίκες ηλίθιες να σου κολλάνε και να μη μπορείς να ξεφύγεις και φυσικά το ψέμα που έρχεται να ολοκληρώσει το παρδαλό μας κόσμο!

Και γυρνάς σπίτι μετά από μια κουραστική μέρα, μια μέρα γεμάτ από παράνοια και λες ας ξεκουραστώ. Αλλά επειδή είσαι μαλάκας πας και ανοίγεις την τηλεόραση. Το πλέον μέσο ανακύκλωσης της βλακείας. Δε φτάνει που παίρνεις κάθε μέρα ατέλειωτες δόσεις έρχετια και η τηλεόραση να σου κάνει το κεφάλι τοστιέρα!
Μεσημέρι, πεινούσα και μόλις έβαλα φαγητό να φάω άνοιξα την τηλεόραση (καλός μακάκας κι εγώ) και έβαλα μεσημεριανά! Έμαθα για τους έρωτες της Μάρως Λύτρα, το βρώμικο κρεβάτι της Σάσα Μπάστα, τον τελευταίο μακάκα που βρήκε η Τζούλια Αλεξανδράτου, τις ανησυχίες καλλιτεχνών για τη νέα σεζόν, το πως ξεσκατίζει ο Αϊβάζης το μωρό, το πόσο πληγωθήκαμε από την απουσία του Αρναούτογλου και φυσικά την τελευταία χαζομάρα που πέταξε η Μενεγάκη! Δυο τινά θα γίνουν.Ή θα κάνεις εμετό ή πολύ απλά ρυθμίζεις την τοστιέρα στον εγκέφαλο να δεχτεί κι άλλη βλακεία…

Και μετά σου λέει ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, νεύρα, ξεσπάσματα… Μα αγαπητοί τοστιέρα κάναμε τον εγκέφαλο μέχρι το 300 φτάνει η θερμοκρασία. Πόσο να αντέξει. Δεν είμαστε πυρηνικοί αντιδραστήρες. Εϊναι τα πρώτα σημάδια από τον τρελό μας κόσμο…Μετά έρχεται το ξεκατίνιασμα και τέλος το τρελάδικο. Άμα είσαι στο Ελλαδιστάν δε χρειάζεται να μπεις σε κλινική. Στην Αθήνα μόνο να ζήσεις έχεις εγκλιματιστεί πλήρως! Γι’αυτό μη σκάτε… ή γίνεται ενισχυμένες τοστιέρες ή αντισταθείτε… Με όποιο κόστος…Η βλακεία είναι μεγάλη και δε θα σε αφήσει τόσο έυκολα!

Ο καθένας μας έχει ένα όνειρο! Πολλά μάλλον…αλλά υπάρχει ένα μοναδικό! Αυτό το οποίο εάν το κατακτήσουμε αυτομάτως τα πάντα γύρω μας θα αρχίσουν να έχουν άλλη όψη! Κάθε άτομο έχει πολλά όνειρα τα οποία για να πραγματοποιηθούν θέλει τόλμη, θάρρος, αντοχή, θέληση και τύχη! Περνάμε σχεδόν όλοι μας τη ζωή ονειροπολώντας. Όνειρα που άλλωτε πραγματοποιούνται και άλλωτε παραμένουν ένα απωθημένο. Ο λόγος που πραγματοποιούνται και ο λόγος που δεν πραγματοποιούνται έχει να κάνει με τα πέντε πιο πάνω στοιχεία!

Εάν όντως προσπαθείς γίνονται πραγματικότητα! Αν όμως δεν προσπαθήσεις αρκετά τότε τίποτα δεν πρόκειται να γίνει! Πάντα προχωρούσα και άφηνα τα πράγματα στην τύχη τους! Δεν έκανα κάτι. Απλώς περίμενα να έρθει και άμα έρθει…ήρθε. Δεν προσπαθούσα. Σχεδόν δεν έκανα τίποτα! Και το πίστευα! Λέω…άμα είναι ναέρθει θα έρθει αυτό που λαχταρώ! Κι όμως…Αντιλήφθηκα ότι το μεγαλύτερο μέρος της μοίρας το φτιάχνουμε μονάχοι μας! Μόνο αν εμείς κάνουμε κάτι. Μόνο αν γυρίσουμε τον κόσμο ανάποδα θα γίνει αυτό που θέλουμε! Όταν αφήσεις τα πράγματα μόνα τους τότε σε παρασύρουν, όπως παρασύρεται μια βάρκα σε τρικυμία. Κι εδώ έρχεται το γιατί. Γιατί θα πρέπει να φτύσεις αίμα για να πραγματοποιήσεις τους κρυφούς σου πόθους; Ένας απλός άνθρωπος θα σου πει “Γιατί έτσι είναι η ζωή”. Ένας θρσκόληπτος θα σου πει “Γιατί έτσι επέλεξε ο Θεός” και ένας πιο ανέμελος και ονειροπόλος θα σου πει “Για να είναι πιο πικάντικη ζωή μας, αλλιώς θα βαριόμασταν”!

Όπως και να ‘χει είμαστε όλοι σε ένα τρένο και πορευόμαστε ανάλογα με το πόσο καλά πραγματοποιούμε τις επιθυμίες μας! Όποιος βαριέται και τα παρατάει κατεβαίνει στους πρώτους σταθμούς. Αντίθετα όποιος έχει πυγμή συνεχίζει μέχρι το τέλος…Μακάρι να είχα κι εγώ αυτή την πυγμή. Είμαι 18 χρονών και αυτή τη στιγμή το όνειρό μου είναι να περάσω στη σχολ΄που δεν κατάφερα να περάσω! Σε πρώτη φάση έχω κατέβει σε σταθμο΄ μακάρι να πάρω το επόμενο τρένο γιατί εάν το χάσω δεν έχει επιστροφή. Θα μείνω εκεί για πάντα. Μπρρρ τρομερό ακούγεται!

Από την άλλη όταν δεν πραγματοποιούνται ίσως είναι και για καλό! Αν είσαι Χίτλερ και όνειρο έχεις τον πόλεμο, τότε σίγουρα χαίρεσαι που η πραγματοποίηση! των ονείρων δεν είναι εύκολη υπόθεση! Είναι επίσης καλό γιατί έχεις ακόμα έναν στόχο που δεν έχει πραγματοποιηθεί. Ενώ αν πάλι είχες εκπληρώσει όλα σου τα όνειρα η ζωή θα κατάνταγε βαρετή!
Ώχου πολλά μας βάλανε στο κεφάλι! Σκατά…Τί να πρωτοσκεφτείς και ποιοιό όνειρο να πρωτοβάλεις σε πρωτεραιότητα; Σπουδές, έρωτες (αν τυχόν προκύψει τίποτα), φιλοδοξίες, σιλουέτα (καλά αυτήν την έχω αφήσει πολύ πίσω…);;
Αυτό δεν είναι ζωή, μίξερ είναι…Δε βαριέσαι όμως…Θα πάρω την απάντηση του ανέμελου τύπου που λέει πως είναι δύσκολη η πραγματοποίησή τους για να είναι πιο πικάντικη ζωή…Αλλά πικάντικη γίνεται έτσι κι αλλιώς παό τις ανθρώπινες σχέσεις. Υπάρχει μεγαλύτερο μπέρδεμα και μεγαλύτερο πρόβλμα από τις σχέσεις των ανθρώπων;;; Μπααααααααα….Οπότε δεν είναι μόνο πικάντικη ζωή μας. Εϊναι μεξικάνικη κουζίνα τίγκα στην πάπρικα…Από πίκρα είμαστε φουλ πιστεύω γιατί οποιαδήποτε κακή στιγμή της ζωής μας τη θυμόμαστε και παραμένει αναλείωτη! Ξινίλα υπάρχει μπόλικη.Μόνο να κοιτάξεις γύρω σου κάποιους ανθρώπους, καταλαβαίνεις ότι κάνουν παρέα με λεμόνια. Η γλύκα μας έμεινε τώρα…Αυτή η γεύση δεν έρχεται πάντα αλλά σίγουρα έρχεται μόλςι πραγματοποιούμε τα όνειρά μας!!!!

Εν τέλει καταλήγω στο συμπέρασμα στο ότι η φύση έκανε τον άνθρωπο να αντιλαμβάνεται πολλές γεύσεις. Και ο άνθρωπος ως γνωστός μαλ***ς τα κάνει σαλάτα κάθε φορά, με αποτέλεσμα να τα μπερδεύει όλα μαζί ή να θέλει να τα κάνει όλα μαζί. Γιατί και όνειρα και ανθρώπινες σχέσεις και πραγματική ζωή δε γίνονται όλα μαζί, θα μας ξεκάνουν! Βάλτε προτεραιότητες και το βασικό μήνυμα είναι ΧΑΛΑΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ! ! !
Κουλάρετε, ριλαξάρετε (όλες οι ελληνικές οι λέξεις μαζί…), καθείστε, κωλοβαρέστε (δεν μπορείτε να πείτε καραελληνική αυτή εδώ) και πάρτε πιο ήρεμα τα πράγματα. Η πρωτιά είναι ωραία αλλά άμα πάρει ανάποδες θα πάρει σανίδα και θα σε βαρέσει κατά κούτελα…Βέβαια μην το παρακάνετε με το χαλαρά…Αλλιώς η γλυκιά γεύση θα κάνει πολύ καιρό να εμφανιστεί…

Γίνετε πιο ευχάριστοι, μην νευριάζετε με το παραμικρό, δείτε τα πράγματα με καλύτερη οπτική γωνία, δείτε τον απένταντί σας με καλύτερο μάτι (βάλτε γυαλιά αν έχετε μυωπία) και μην αφήνετε τίποτα στην τύχη του. τύχη είναι ζηλιάρα και θα σας βαρέσει αλύπητα από μόνη της…Δαμάστε την και κυρίως

ΔΑΜΑΣΤΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΑΣ……… ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΤΟ ΑΞΙΖΟΥΜΕ!!!!!!!!!

Το μόνο σίγουρο σε αυτή την υπόθεση είναι ότι δεν πρέπει να τα παρατάμε με τίποτα

Ύστερα από μια αναπάντεχη χρονιά, μια χρονιά πίεσης, άγχους και αβεβαιότητας πέρασα στο επόμενο στάδιο…Είμαι πλέον ενήλικας, τελείωσα το σχολείο και προχωράω στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα…(περίεργη φράση…). Μέσα σε αυτό έπρεπε να προσθετεί και αποτυχία μου στις πανελλαδικές εξετάσεις. “Τί ήταν και αυτό ρε παιδιά.Πότε πέρασε ο χρόνος, πότε έδωσα, πότε τελείωσαν όλα ούτε και ‘γω ξέρω…” Όπως και να ΄χει, έγινε και κάτι άλλο ακόμα πιο ωραίο. Τόσο, που χέστηκα και αν δεν πέρασα εκεί που ήθελα. Δέθhκα πιο πολύ με τους φίλους μου. Δεν είμαι πάντα κοινωνικός. Άμα δε μου αρέσει κάτι το δείχνω και αυτόματα γίνομαι το τέρας της αντικοινωνικότητας. Αν πάλι μου αρέσει τότε γίνομαι άνθρωπος ξανά…Η Γ’ Λυκείου όμως με έφερε πιο κοντά με παιδιά και δέθηκα ακόμη παραπάνω! Παρ’όλο που τελείωσε άδοξα αυτή η χρονιά ξεκίνησε με κάτι ευχάριστο. Διακοπές με φίλους. Super!!!

Είμαι πλέον ελεύθερος από όλα…Άρχιζα να κανονίζω τις διακοπές μου. Τί ευχάριστο συναίσθημα. Θα πήγαινα διακοπές με φίλους, θα έκανα αυτό που ήθελα και εν τέλει θα ξέχναγα τα πάντα…Έτσι κι έγινε.Πήγα στην πανέμορφη Πάρο! Είχα ξαναπάει και θέλω ξανά! Αυτό το νησί με έχει συνεπάρει όπως και να το κάνεις!
Στο πλοίο άρχισαν οι μαλακίες και οι πλάκες, και μέχρι να φθάσουμε σκεφτόμασταν πώς θα ήταν. Και με το που φθάσαμε υπήρχε ένα θετικό κλίμα! Όλα παιδιά της ηλικίας μας, ο καθένας λέγοντας τη δικιά του μαλακία παρ’όλο που στο κεωφορείο που θα μας πήγαινε στη Νάουσα έλεγε “ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΜΑΚΑΚΕΣ”. Πολλοί έπρεπε να πάρουν πόδι! Δε θα εχάσω ένα παιδί δίπλα μου που δεν είχε βάλει γλώσσα μέσα του και πέταγε τόσες μα τόσες μαλακίες το δευτερόλεπτο…Και νόμιζα ότι μόνο εγώ τοέκανα αυτό. Τελικά αποδείχθηκε πως υπάρχουν περισσότεροι μαλάκες.Φιουφ!

Αυτό που δε θα εχάσω είναι η Κυρία Κατερίνα. Η ξενοδόχος που επειδή δε με έβαλε στο αυτοκίνητο ου θα μας πήγαινε στο ξενοδοχείο από την αφετηρία των λεωφορείων, επειδή δε χωράγανε όλα τα πράγματα. Η πρώτη αναποδιά! Έμεινα μην πω με τί… Μετά από 7 λεπτά έρχεται μέσα στο γέλιο και την πλάκα. Εγώ δε γελούσα όμως και δεν είχα καθόλου όρεξη για πλάκα φυσικά. Μέσα στον ήλιο, κουρασμένος από το ταξίδι και με μια ξενοδόχο που από την πρώτη στιγμή μου σπαγε τα νεύρα! Δεν μπορώ να πω. Έξω καρδιά και με ιδιόρυθμπο χιούμορ. Αφού όμως εμένα με είχε αφήσει στη στάση των λεωφορείων και περίμενα και με είχε πει και χοντρούλη, αυτό ήταν αρκετό για να πάρω ανάποδες! Ευτυχώς δεν πήρα γιατί τίποτα δε θα μου χάλαγες τη διάθεση για διακοπές! Το πλήρωσε με άλλο νόμισμα. Της έκανα το ξενοδοχείο κόλαση! (Χωρίς να το θέλω είναι αλήθεια). Φώναζα (τί φωνές και αυτές! Όλοι μου λένε για το πόσο φωνάζω…Εϊμαι όμως έξω καρδιά έλεγα). Μου έκανε παρατήρηση 4 φορές. Έτσι με έμαθε όλο το ξενοδοχείο. Όλοι με ξέρανε χάρη στην Κυρία Κατερίνα και τις φωνές της. Ευτυχώς όλοι στν ηλικία μου…ΜΕ το που έλεγες Θανάση, όλοι γυρνάγανε σε μένα…χαχαχα. Πλάκα είχε!

Ύστερα τα μπάνια στη Σάντα Μαρία, την Πούντα και τη Χρυσή Ακτή ήταν το κάτι άλλο! Παραλίες πράσινες, με τέλεια άμμο και φανταστική θέα…(όχι η θάλασσα μόνο…χεχε), αλλά και τα άτομα έξω από τη θάλασσα! Στη θάλασσα μέσα τυς τα έκανα τούμπανο. Μίλαγα όλη την ωρα και τους έβρεχα ταυτόχρονα! Το δυσάρεστο της υπόθεσης ήταν η μεταφορά με τα λεωφορεία! Οταν λέμε πίχτρα πίχτρα. Στιαγμένοι σαν τα κοτόπουλα, χέρια και πόδια να εξέχουν από τα παράθυρα! Μόνο στο χώρο αποσκευών δεν είχαμε φορτώσει πράγματα! Κάθε φορά τρέχαμε σαν τους παλαούς μπας και βρούμε να κάτσουμε ή έστω όρθιοι…Οδηγοί μαλάκες (αλλά σκάγαμε στα γέλια με αυτά που λέγανε…θυμώνανε σαν πατζάρια) και ο καθένα το χαβά του. Μη με πατάς, μη μιλάς, μην κλάνεις (ε αυτό δικαιολογημένο). Ευτυχώς δνε ήταν για μένα…ΑΥτό όμως ήταν ωραίο για γνωριμίες. Αφού ήμασταν σαν τα κοτόπυλα ο ένας πάνω στον άλλον. Δεν ΄θελε και πολυ΄να γίνεις ένα με τον άλλον. Συστυνόσουνα, έκανες και καμια κουβεντούλα! Πέρναγε η ώρα!

Το καλύτερο όμως ήταν η βραδυνή ζωή! Clubs, bars και φυσικά το θετικό πνεύμα και η καλή παρέα. Αν εξαιρέσουμε μια στιγμή όπου δυο κορίτσια στην παρέα πλακωθήκανε επειδή η μία ήθελε έξοδο και άλλη όχι μια μέρα που κάτσαμε μεχρι αργά στην Punda. Αξέχαστο και αυτό!
Χορός, πολύ ποτό αλλά ελεγχόμενα και καλή διάθεση ήταν το καλύτερο για ένα αξέχαστο ξεφάντωμα!!!Τόσο πολύ δεν έχω ξαναχορέψει…Σε μια στιγμή ήθελα να ανέβω και σε ένα τραπέζι για να κάνω πλάκα αλλά με αποτρέψανε για να μη γίνουμε ρεζίλι. Μα αυτό είναι το ζητούμενο! όπως και να χει τα ράδυα στην Πάρο ήτνα γαμάτα. Ξενοδοχείο 07.00 γυρνάγαμε…Δεν έχω ξαναγυρίσει τόσο αργά…Συνήθς κατά τις 04.00 επέστρεφα άμα ήταν….

Επίσης να μην ξεχάσω να ανφέρω τον φούρνο απέναντι από το ξενοδοχείο. Θεσπέσια πίτσα είχε. Να ΄ναι καλά! χαχαχα

Το μόνο που μου έχει μείνει σνα αποθημένο είναι μια κοπέλα που ήταν στο ξενοδοχείο. Όμορφη, με τύπο αλλά εγώ δε μίλησα…Μεγάλη μαμακία….Κρίμα……Είχα γίνει και διάσημος στο ξενοδοχείο χάρη στην Κυρία Κατερίνα (Κατίνα τν έλεγα εγώ), το παρουσιαστικό το έχω (η Κατερίνα η φίλη μου θα με έλεγε ψωνάρα τώρα) τί άλλο μου έλειπε…Ίσως το θάρρος, ίσως ένα ήμα παραπάνω…Πτου….Μπορεί να την ξαναδώ ποτέ δεν ξέρεις…

Αυτά ήταν τα συναισθήματά μου από την Πάρο!!! Καταπληκτικά και αξέχαστα!