Archive for the ‘Απολαύσεις’ Category
Η σχέση μου με το φαγητό…;
Φαγτό!!!
Φαντάζομαι σε πολλούς δε θα κάνει καθόλου μα καθόλου εντύπωση αυτή η φράση ή μοιάζει απαγορευμένη σε έναν κόσμο που μας θέλει λεπτούς, στιφούς και “ακτινογραφίες”. Εγώ πάντως κάθε φορά που ακούω αυτή τη φράση νιώθω μια αγαλλίαση! Όπως ο τοξικομανής ζητά τη δόση του έτσι κι εγώ δε μπορώ να πω όχι σε ένα καλομαγειρεμένο κρέας με πουρέ και λαχανικά καθώς και πλούσια σάλτσα λεμονιού.Ή λαχαναντολμάδες με μπεσαμέλ ή ένα καταπληκτικό παχύ και ζουμερό κομμάτι σουφλέ. Τα γράφω και μου τρέχουν τα σάλια στην κυριολεξία.
Ίσως φαντάζει λίγο υπερβολικό όλο αυτό αλλά δε θα το ΄λεγα. Ζούμε στον κόσμο της υπερβολής θα ‘ταν ανόητο αν δεν υπερέβαλα κι εγώ λιγουλάκι. Αλλά στο θέμα του φαγητού δε νιώθω ότι υπερβάλλω. Από μικρό θυμάμαι τον εαυτό μου να περιφέρεται στην κουζίνα της γιαγιάς μου και της μάνας μου την ώρα που μαγείρευε. Ήταν η καλύτερη στιγμή. Καθώς έμπαινα στην κουζίνα έκλεινα τα μάτια και με μιας το μόνο που λειτουργούσε ήταν η αίσθηση της οσμής. Υπάρχει καλύτερο πράγμα από ένα σπίτι με μυρωδιές φρεσκομαγειρεμένου φαγητού; Δεν το νομίζω.
Απαιτούσα να μη μου πουν τι φαγητό φτιάχνουν καθώς πάντα ήθελα να μαντεύω τί υπήρχε στην κατσαρόλα, στο τηγάνι ή στο φούρνο. Συνήθως το έβρισκα. Πανάθεμά με. Με είχα εξασκήσει καλά στο φαγητό…Μετά την οσμή ερχόταν ή η χαρά για αυτό που επρόκειτο να φάω ή η δυσαρέσκεια εάν ήταν κάτι που δε μ’άρεσε. Ειδικά άμα ήταν φακές ισοδυναμούσε με μαχαίρι στην καρδιά ή μάλλον με νηστικόπιττα καθώς δε θα έτρωγα.
Άμα μου άρεσε το φαγητό η επόμενη κίνηση ήταν το τσιμπολόγημα το οποίο το λατρεύω. Για να είμαι ειλικρινής είναι το καλύτερό μου, ακόμα και από τη στιγμή που θα κάτσω στο τραπέζι. Όταν η μύτη σου λέει πως δεν αντέχω άλλο με τόσο υπέροχες μυρωδιές τότε σου λέει και η γλώσσα ότι θέλει κι εκείνη να γευτεί αυτό που μυρίζει η αποπάνω. Κι έτσι απλώνω το χεράκι να τσιμπολογήσω είτε αυτό είναι τηγανιτή πατάτα είτε μακαρόνια από σουρωτήρι. Μη θεωρηθεί γουρουνιά αυτό. Απλώς είναι κάτι σαν ιεροτελεστία. Σαν να είναι η προετοιμασία από αυτό που ερπόκειτο να έρθει. Μια πρώτη γεύση για το τί πρόκειται να φάω…ΑΥθύς με το που τσιμπολογάω έρχεται σε επαφή η γεύση του φαγητού! Εκεί χάνομαι! Και ταυτόχρονα οι φωνές της μάνας μου που άπλωσα τα ξερά μου. Αμάν! Να μη με καταλαβαίνουν!
Ευτυχώς έχω την τύχη να έχω δυο γιαγιάδες καταπληκτικές μαγείρισσες όπως και η μάνα μου! Τϊ Βέφα και Μαμαλάκης. Αηδίες. Αν φάτε φαγητό από τις γιαγιάδες μου θα νομίζετε πως είστε στον παράδεισο! Ελπίζω όλα αυτά να μ σας φαίνονται παιδιάστικα ή υπερβολικά. Είναι απλώς η παιδική αθωότητα που όλοι κουβαλάμε μέσα μας, κάτι που παλεύουμε να το κρύβουμε μπροστά στυος άλλους και ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί! Γιατί να μ δει και ο άλλος αυτά που έχετε ως παράδοση στην οικογένεια; Γιατί οι αναμνήσεις από το καλό φαγητό της γιαγιάς σου να μην το μοιράζεσαι; Εγώ δεν πολυθέλω να το κρύβω. Είμαι περήηφανος που ακόμη όποτε έχουμε χρόνο καταφέρνουμε να καθόμαστε στο τραπέζι όλο το σόι. Κάτι που για μένα είναι ιερό και σημαντικό! Το τραπέζι είναια υτό που μας φέρνει κοντά και τα φαγτά που έχει πάνω αυτά που μας κρατάνε ζεστά!
Δε μου αρέσει που τα αποκαλύπτω όλα αυτά γιατί φαίνονται κάπως, αλλά δε μου αρέσει να κρύβομαι…Ποτέ δε μ’άρεσε αλλά και ποτέ δε μπόρεσα να το κάνω μιας και το στόμα μου δε σταματά να δουλεύει έτσι έχω αποκτήσει κι εγώ μια κοιλίτσα. Άρα πάντα φαίνομαι και ποτέ δεν κρύβομαι και μεταφορικά και κυριολεκτικά! Δεν είμαι και τέρας προς θεού αλλά τον αερόσακό μου μια χάρα τον έχω δημιουργήσει.
Ήθελα να ‘ξερα είναι η εκδίκηση για το πόσο καλά αισθάνεσαι όταν τρως; Γιατί κάθε φορά που έχω μπροστά μυο ένα ωραίο κομμάτι κοτόπουλο να πρέπει να σκέφτομαι ότι αυτό το κοτόπουλο θα είναι η αιτία να παχύνω; Έλεος…Αλλά 18 χρόνια έχω δοκιμάσει τα πάντα! Από πίττες και κρεατικά μέχρι ψαρικά και σπεσιαλιτέ των γιαγιάδων! Εϊμαι ασυναγώνιστος σε θέμα ποιότητας φαγητού και ποσότητας βεβαίως βεβαίως!
Ξέρω ότι ακούγομαι σαν εξαρτημένος στο φαγητό ή μάλλον αν τα διάβαζα αυτά εγώ θα νόμιζα πως τα γράφει καμιά αγελάδα…Δεν είμαι δα και αγελάδα, ούτε τρελός που μιλάω για φαγητό. Αλλά στην Ελλάδα ζούμε και πιστεύω πως όλοι μας έχουμε αυτή την αίσθηση των μυρωδιών στα σπίτια μας. Κάθε φορά που τρώω μυρίζω κάτι μου έρχοντια αναμνήσεις στο μυαλό μου. Από τα πολύ παιδικά μυο χρόνια έως τώρα. Χρόνια αθωότητας…Τώρα πια ενλικιώθηκα και το φαγητό δεν έχει την ίδια αξία. Παλιά δικαιολογούμουν στο ότι είαμι ακόμα στην ανάπτυξη. Δε θα ξεχάσω όμως τη φράση “
Άμα είναι για σένα δε σε ενδιαφέρει. Σε έχεις συνηθίσει. Όταν όμως αρχίσει το μάτι και παίζει και μπαίνεις στον κόσμο των σχέσεων τότε έιναι που καίγεσαι! Μικρός έπαιζες με τα μακαρόνια. Τώρα όμως δεν είσαι μπέμπης και όσο να ΄ναι δε σε αφ΄νερι αδιάφορο μια ωραία κοπέλα. Τότε έιναι που εύχεσαι να κράταγες αυτό το στόμα κλειστό. Εν ανάγκη να το έραβες. Αυτό ευθύνεται για όλα. Τί να το κάνω εγώ το σουφλέ αν τώρα έχω ανάγκη μαι καλή εμφάνιση; Γαμώτο. Όποιος εφηύρε το φαγητό να πάει στο διάβολο…Θα έλεγε κανείς…
Όπως και να ‘χει οι αναμνήσεις, τα φαγητά και οι ατέλειωτες μυρωδιές δε μένουν αναλλοίωτα…Εϊναι μέρος τς ζωής μας και όπως και να έχει αν σ’όλη σου τη ζωή δε μπόρεσες να ευχαριστηθείς ένα σουβλάκι με ένα κάρο θερμίδες τότε τί ζωή ειν’ αυτή; Απαπαπαπα. Θέλω να έχω και από αυτό… Οι απολαύσεις και το απαγορευμένο ταυτίζονται πλήρως με τη φύση του ανθρώπου.
Αυτό που θέλω να σπουδάσω είναι οικονομικά και μάνατζμεντ, ωστόσο πάντα θα έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου έναν σεφ, που αν τυχόν αποφασ΄σιει αν βγει στην επιφάνεια δε θα παραμείνει εκεί…
