Archive for Σεπτεμβρίου 2009
Ζώντας στον κόσμο της παράνοιας…
Ηλίθιος
Η παράνοιαα ξεκινά πάντα από τα λεφτά! Αυτός είναι ουσιαστικά ο λόγος που πρώτα κάτι μας τρώει. Όταν τα άτιμα είναι λίγα γκρινιάζεις από το πρωί ως το βράδυ. Όταν πάλι είναι πολλά τότε ψωνίζεις από το πρωί ως το βράδυ. Και κυριολεκτικά και μεταφορικά! Ο δεύτερος λόγος που κάποιος τρώγεται είναι η εμφάνιση… Εκεί φυσικά η βλακεία φτάνει στο αποκορύφωμά της! Από τότε που βγήκε η λέξη μόδα ο άνθρωπος έκανε τα αδύνατα δυνατά να δοκιμάσει όλους τους συνδυασμούς και τις μορφές που θα του δώσουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Έλα μου ντε που η λέξη γούστο δεν είναι παντού διαδεδομένη. Ο ανθρώπινος νους διαθέτει πολλή φαντασία και όταν αυτή συνδυαστεί με την παράνοια του τότε δεν αργείς να δεις στο δρόμο χοντρά μπουτάκια φόρα παρτίδα, μακιγιάζ που παραπέμπει σε κλόουν, κοιλίες να πετάγονται από στενά μπλουζάκια απειλητικά, πουκάμισο ξεκούμπωτο που σου θυμίζει ατελείωτες δασώδεις εκτάσεις και φυσικά σαγιονάρες με κάλτσα.
Εκεί κλείνεις τα μάτια και λες μπόρα είναι θα περάσει! Η μανία μας αυτή να κρύβουμε αντί να διορθώνουμε πράγματα όλο και περισσότερο προκαλλεί σύγχιση σε έναν κόσμο παράνοιας. Γιατί μετά δημιουργούνται νέες μόδες a la emo, σκατίνο και δε συμμαζεύεται και φυσικά η πασίγνωστη ξεκωλίαση που σημαίνει βγάζω ό,τι περιττό από πάνω μου και κάνω τους γύρω μου να κοιτάνε όλον τον “εσωτερικό” και “εξωτερικό” κόσμο μου και μετά σου λέε γιατί υπάρχουν *ουτάνες…
Σου λέει ας εχω μερικά κιλάκια παρα πάνω θα βάλω κάτι στενό για να είμαι σέξυ. Μετά σου λέει ας βγάλω κανα ρούχο. Σιγά… το πολύ πολύ να μου σφυρίζουνε…΄ας αδειάσω το ζελέ. Σιγά ποιός θα νομίζει ότι με έγλυψε αγελάδα; Και δε συμμαζεύεται! Ναι αλλά εμείς τα βλέπουμε…τί φταίμε;
Και αυτά ξεπερνιούνται. Το χρήμα το πολύ πολύ σε έναν κόσμο σαν το δικό μας το βρίσκεις. Γίνεσαι πολιτικός και τα παίρνεις από κάτι ζώα πολίτες, ή ληστεύεις καμιά γριά που μόλις πήρε σύνταξη ή τραγουδάς σκυλάδικα ή μάλλον τραγουδάς και έχεις φωνή “κορμάρα” και το καλύτερο παντρεύεσαι καμιά πλούσια ή πλούσιο μαλά*α και τελειώνει το πρόβλημα εδώ. Στην εμφάνιση πας κάνεις πλαστικές γίνεσαι μαϊμού ήπαίρνεις κανέναν πισωγλέντη στυλίστα και από το σκατίνο και emo ανεβαίνεις κατηγορία…
Αυτό που δεν ξεπερνάται είναι η βλακεία που βγαίνει όταν μιλάς. Όταν δηλαδή κάποιος αποφασίζει να ανοίξει το στόμα και αμέσως πετάγονται μαργαριτάρια, μαρουλάκια, μαλα*κίες και γενικώς ένας βόθρος. Κάτι σαν την Άτζελα Δημητρίου με τα είδη υγιεινής που τρώει δηλαδή πλακάκια μπάνιου, κάτι σε Καλομοίρα Egw eisai poly efxaristhmenos pou kerdisei aftos o gynaika…, κάτι σε κάτι μοντέλα που μπερδεύουν τα μπούτια τους ακόμα και όταν μιλάνε κάτι, σε Έφη Θώδη που αποφασίζει να μιλήσει για πρόβατα και φυσικά τα έξυπνα παιδάκαια αυτού του πλανήτη που πετάνει ό,τι παπαρ*ά θες. Μην ξεχάσω τους εξαίρετους καθηγητές μου που πραγματικά αν έβγαιναν στη Λαμπίρη θα έπιανε κόκκινο η τηλεθέαση!!!!!!
Το χειρότερο είναι και το ψώνιο που κρύβει ο καθένας μέσα του. Είτε είσαι από την πόλη, είτε από χωριό θες να σε κοιτάνε όλοι, να σκάνε από το κακό όλοι και φυσικά να το παίζεις κάποιος/κάποια. Το αποκορύφωμα είναι στο σχολείο , σε πάρτυ ή και σε συγκεντρώσεις με συγγενείς. Βλέπεις μία κυρία που μέχρι χθες έβγαινε με τραπεζομάντιλα στην αγορά, ξαφνικά να μου μουστράρει τουαλέτα. Ξινά άτομα να στο παίζουν καλοί και το λεμονόζουμο να στάζει, άντρες να την πέφτουν σε όποια τους έρθει με το χειρότερο χιούμορ, γυναίκες ηλίθιες να σου κολλάνε και να μη μπορείς να ξεφύγεις και φυσικά το ψέμα που έρχεται να ολοκληρώσει το παρδαλό μας κόσμο!
Και γυρνάς σπίτι μετά από μια κουραστική μέρα, μια μέρα γεμάτ από παράνοια και λες ας ξεκουραστώ. Αλλά επειδή είσαι μαλάκας πας και ανοίγεις την τηλεόραση. Το πλέον μέσο ανακύκλωσης της βλακείας. Δε φτάνει που παίρνεις κάθε μέρα ατέλειωτες δόσεις έρχετια και η τηλεόραση να σου κάνει το κεφάλι τοστιέρα!
Μεσημέρι, πεινούσα και μόλις έβαλα φαγητό να φάω άνοιξα την τηλεόραση (καλός μακάκας κι εγώ) και έβαλα μεσημεριανά! Έμαθα για τους έρωτες της Μάρως Λύτρα, το βρώμικο κρεβάτι της Σάσα Μπάστα, τον τελευταίο μακάκα που βρήκε η Τζούλια Αλεξανδράτου, τις ανησυχίες καλλιτεχνών για τη νέα σεζόν, το πως ξεσκατίζει ο Αϊβάζης το μωρό, το πόσο πληγωθήκαμε από την απουσία του Αρναούτογλου και φυσικά την τελευταία χαζομάρα που πέταξε η Μενεγάκη! Δυο τινά θα γίνουν.Ή θα κάνεις εμετό ή πολύ απλά ρυθμίζεις την τοστιέρα στον εγκέφαλο να δεχτεί κι άλλη βλακεία…
Και μετά σου λέει ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, νεύρα, ξεσπάσματα… Μα αγαπητοί τοστιέρα κάναμε τον εγκέφαλο μέχρι το 300 φτάνει η θερμοκρασία. Πόσο να αντέξει. Δεν είμαστε πυρηνικοί αντιδραστήρες. Εϊναι τα πρώτα σημάδια από τον τρελό μας κόσμο…Μετά έρχεται το ξεκατίνιασμα και τέλος το τρελάδικο. Άμα είσαι στο Ελλαδιστάν δε χρειάζεται να μπεις σε κλινική. Στην Αθήνα μόνο να ζήσεις έχεις εγκλιματιστεί πλήρως! Γι’αυτό μη σκάτε… ή γίνεται ενισχυμένες τοστιέρες ή αντισταθείτε… Με όποιο κόστος…Η βλακεία είναι μεγάλη και δε θα σε αφήσει τόσο έυκολα!
Βόλτα στο νεκροταφείο…
Νεκροταφείο το απόγευμα
Η ατμόσφαιρα περίεργη. 50 ετών και βάλε δάσος είχε γίνει στάχτη κατά 50%. Παλιότερα θυμάμαι ότι ήταν τόσο μεγάλο και πυκνό όπου δε μπορούσες καν να περάσεις ανάμεσα στα δέντρα. Τώρα ήταν πανεύκολο. Όσοι δεν το έζησαν δε μπορούν να αντιληφθούν τί είναι να χάνεις ένα από τα ομορφότερα τοπία στην Αττική. Η ψυχή μας κάθε τόσο ασφυκτιούσε και τα βρισίδια πήγαιναν και έρχονταν από το στόμα μου.
Ήταν αργά το απόγευμα και σε λίγο θα νύχτωνε, αλλά εμείς δνε πτοηθήκαμε. Άλλωστε είχε φάση. 1 τρελός και άλλες 2 χαζοπαρμένες ξαδέρφες κάναμε βόλτα σε ένα καμένο δάσος. Κάναμε λες κάναμε βόλτα σε κανα μεγάλο δάσος απέραντου κάλλους! Εμείς βλέπαμε τον κάλο και όχι το κάλλος βέβαια αλλά δε μπορούσαμε και να κάνουμε αλλιώς…Η μεγάλη μου ξαδέρφη προχωρούσε πλάι μου, η άλλη η μικρή έλεγε ό,τι της κατέβαινε. Μια τραγούδαγε, μια έλεγε περίεργες απορίες, αλλά έχει τόσο πλάκα που δε σχολίασα τη στάση της.
Ξάφνου ο δρόμος που προχωρούσαμε μας έμοιαζε γνωστός. Κάτι μας θύμιζε. Μπορεί να θύμιζε Ιράκ το τοπίο αλλά μας θύμιζε κάτι…Ο δρόμος που οδηγούσε στο νεκροταφείο! Η μικρή μου ξαδέρφη είχε ήδη αρχίσει να φοβάται. Η μεγάλη κόμπιασε αλλά είπαμε να συνεχίσουμε. Βάλαμε και τα γέλια, γιατί νύχτωνε σε λίγο, φωνές από ζώα ακούγονταν και τώρα βλέπαμε στο τέλος του μονοπατιού το νεκροταφείο. Μιλάμε ούτε στο DRACULA να παίζαμε…Αντί για τον δρόμο με τις λεύκες θα “γυρίζαμε” το δρόμο του νεκροταφείου. Όσο να ‘ναι, κάτι οι ταινίες του Hollywood, κάτι τα αμερικάνικα θρίλερ, λίγη Άγκαθα Κρίστι που είχα διαβάσει, καθώς και ιστορίες τρόμου που συνήθιζα να ακούω από φίλους/συγγενείς και φυσικά το απόγευμα που θα γινόταν βράδυ σε λίγο, έκανε την ατμόσφαιρα τρομακτική! Μέσα σ’όλα μπορούσες να διακρίνεις πως θα είχε φεγγάρι. Τώρα και αν δεν έκλανες πατάτες!
Φθάσαμε έξω από το νεκροταφείο. Ακόμη φαινόταν ο ήλιος αλλά όχι για πολύ. Αυτό που παρατ΄ρησα είναι ότι οι εκκλσίες και τα νεκροταφεία παίρνουν τα καλύτερα σημεία. Κάνω στη ξαδέρφη μου “Καλά οι πεθαμένοι έχουν μια θέα…Ούτε να τον είχαν κλείσει τον τάφο”. Κι όντως. Στο βάθος από τον λόφο που ήμασταν φαινόταν η θάλασσα και το δάσος που είχε απομείνει. Το αστείο είναι ότι γύρω από το νεκροταφείο δεν είχε μείνει τίποτα όρθιο. Ακόμη και εκκλησία στο εσωτερικό είχε αρπάξει κάτι. Οι τάφοι άθικτοι όμως! Λες και οι νεκροί βρυκολάκιασαν και πήραν τη μάνικα και έσβσνα τη φωτιά!
Ευθύς σκέφτηκα ότι για τον Μητσοτάκη εδώ θα του φάνταζε Μύκονος. Νεκροταφείο, βράδυ, φεγγάρι…Πςςς γλέντι θα ‘κανε. Η ξαδέρφ μου, μου τόνισε ότι τέτοιες ώρες να μ λέω το όνομά του γιατί και βράδιαζε και με τον γκαντέμη θα βγει κανένας νεκρός από το νεκροταφείο.
Η πόρτα του νεκροταφείο άνοιγε. Δεν ήταν κλειδωμένη. Σαν να μας περίμεναν οι πεθαμένοι. Χωρίς σκέψη μπήκαμε μέσα. Κάναμε μια γρήγορη περιήγηση και πήγαμε στο τέλος του φράχτη. Παντού τάφοι και παντού φωτογραφίες πεθαμένων. Σκιάχτηκα. Πήγαμε στο τέλςο του φράχτη κοιτάξαμε την πανοραμική θέα, το δάσος που είχε μείνει και κάναμε πλάκες ο ένας στον άλλον τρομάζοντάς τον και κάνοντας μπου. Ο ήλιος έδυε τώρα. To Mitsotakis Club θα έκανε γλέντι σε λίγο με ‘μας εκεί μέσα. Θα έβγαινε κάποιος από τον τάφο και θα μας ρουφούσαν το αίμα. Αμέσως βγήκαμε έξω και παίρναμε τον δρόμο της επιστροφής. Καθώς φεύγαμε τα καντηλάκια φαίνονταν και εμείς είχαμε κλάσει πατάτες! Βράδυ πλέον, με φεγγάρι σε ένα έρημο δάσος. Η ξαδέρφη μου ευτυχώς που δε με βρυσε. Περίμενα να πει “Ωραίες βόλτες με πας! Η επόμενη ποιό νεκροταφείο περιλαμβάνει;;”
Καθώς γυρίζαμε είδαμε μια σκοτωμένη κότα. Αυτό ήταν! Μόνο οι σατανιστικές οργανώσεις έλειπαν…Κάθε τόσο τις τρόμαζα ότι είδα κάτι στο βάθος του δρόμου… Ξάφνου είδαμε φώτα. Φώτα κανονικά όχι καντήλια. Τα πρώτα σπίτια φαίνονταν. Εγώ με την ξαδέρφ μου τη μικρή, τη Νικολία που την είχα στο κεφάλι μου καθισμένη, ανακουφιστήκαμε όσο δεν πήγαινε! Το ίδιο και η χαζοπαρμένη Φωτεινή που δεν τρόμαζε με το τοπίο παρά μόνο όταν εγώ της έκανα πλάκα!
Όταν πήγαμε σπίτι, αναρωτηθήκαμε γιατί πήγαμε βόλτα σε νεκροταφείο! Πρέπει να ‘μασταν πολύ τρελοί. Άλλοι θα μας έλεγαν ανώμαλους. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν προγραμματισμένο. Στο δάσος θέλαμε να πάμε. Τώρα γιατί ο δρόμς μας έβγαλε σε νεκροταφείο, δεν ξέρω. Λέτε να τη ρίσκω με τους πεθαμένους;;χαχα.. Προς θεού όχι. Άλλωστε δεν το είχα καταλάβει ότι προς τα ‘κει οδεύαμε!Στην πορεία το καταλάβαμε…
Ωστόσο έχω να σας δώσω μια συμβουλή! Ποτέ μα ποτέ να μην πηγαίνετε βόλτα στα νεκροταφεία και ειδικά το βράδυ. Ποτέ δεν ξέρεις τί θα σου ξημερώσει και η φαντασία μπορεί πολλά να κάνει! χαχαχαχαχ. Είναι όμως και αυτό ένα είδος βόλτας. Ένα είδος εμπειρίας! Έχετε πάει ποτέ απόγευμα σε νεκροταφείο;; Δε νομίζω. Εγώ όμως ναι. Έφυγε και αυτή η απορία! Τώρα καθώς γράφω μου μπαίνουν ιδέες. Να καλέσω κάποια παιδιά/ξαδέρφια προφασιζόμενος να έρθουν σπίτι να δούμε dvd ή να πάμε στο Φράγμα για καφέ και μετά να τους πω να πάμε καμιά βόλτα προς το δάσος. Και επί τη ευκαιρία να τους δέιξω το Mitsotakis Grand Resort! Θα γελάω 5 μέρες με τις αντιδράσεις τους!χαχαχαχαχ
[ΠΑΝΤΩΣ ΤΕΤΟΙΕΣ ΑΠΟΔΡΑΣΕΙΣ ΔΕ ΘΑ ΞΑΝΑΚΑΝΩ]
