ΑΪΝΣΤΑΪΝ No2

Ο καθένας μας έχει ένα όνειρο! Πολλά μάλλον…αλλά υπάρχει ένα μοναδικό! Αυτό το οποίο εάν το κατακτήσουμε αυτομάτως τα πάντα γύρω μας θα αρχίσουν να έχουν άλλη όψη! Κάθε άτομο έχει πολλά όνειρα τα οποία για να πραγματοποιηθούν θέλει τόλμη, θάρρος, αντοχή, θέληση και τύχη! Περνάμε σχεδόν όλοι μας τη ζωή ονειροπολώντας. Όνειρα που άλλωτε πραγματοποιούνται και άλλωτε παραμένουν ένα απωθημένο. Ο λόγος που πραγματοποιούνται και ο λόγος που δεν πραγματοποιούνται έχει να κάνει με τα πέντε πιο πάνω στοιχεία!

Εάν όντως προσπαθείς γίνονται πραγματικότητα! Αν όμως δεν προσπαθήσεις αρκετά τότε τίποτα δεν πρόκειται να γίνει! Πάντα προχωρούσα και άφηνα τα πράγματα στην τύχη τους! Δεν έκανα κάτι. Απλώς περίμενα να έρθει και άμα έρθει…ήρθε. Δεν προσπαθούσα. Σχεδόν δεν έκανα τίποτα! Και το πίστευα! Λέω…άμα είναι ναέρθει θα έρθει αυτό που λαχταρώ! Κι όμως…Αντιλήφθηκα ότι το μεγαλύτερο μέρος της μοίρας το φτιάχνουμε μονάχοι μας! Μόνο αν εμείς κάνουμε κάτι. Μόνο αν γυρίσουμε τον κόσμο ανάποδα θα γίνει αυτό που θέλουμε! Όταν αφήσεις τα πράγματα μόνα τους τότε σε παρασύρουν, όπως παρασύρεται μια βάρκα σε τρικυμία. Κι εδώ έρχεται το γιατί. Γιατί θα πρέπει να φτύσεις αίμα για να πραγματοποιήσεις τους κρυφούς σου πόθους; Ένας απλός άνθρωπος θα σου πει “Γιατί έτσι είναι η ζωή”. Ένας θρσκόληπτος θα σου πει “Γιατί έτσι επέλεξε ο Θεός” και ένας πιο ανέμελος και ονειροπόλος θα σου πει “Για να είναι πιο πικάντικη ζωή μας, αλλιώς θα βαριόμασταν”!

Όπως και να ‘χει είμαστε όλοι σε ένα τρένο και πορευόμαστε ανάλογα με το πόσο καλά πραγματοποιούμε τις επιθυμίες μας! Όποιος βαριέται και τα παρατάει κατεβαίνει στους πρώτους σταθμούς. Αντίθετα όποιος έχει πυγμή συνεχίζει μέχρι το τέλος…Μακάρι να είχα κι εγώ αυτή την πυγμή. Είμαι 18 χρονών και αυτή τη στιγμή το όνειρό μου είναι να περάσω στη σχολ΄που δεν κατάφερα να περάσω! Σε πρώτη φάση έχω κατέβει σε σταθμο΄ μακάρι να πάρω το επόμενο τρένο γιατί εάν το χάσω δεν έχει επιστροφή. Θα μείνω εκεί για πάντα. Μπρρρ τρομερό ακούγεται!

Από την άλλη όταν δεν πραγματοποιούνται ίσως είναι και για καλό! Αν είσαι Χίτλερ και όνειρο έχεις τον πόλεμο, τότε σίγουρα χαίρεσαι που η πραγματοποίηση! των ονείρων δεν είναι εύκολη υπόθεση! Είναι επίσης καλό γιατί έχεις ακόμα έναν στόχο που δεν έχει πραγματοποιηθεί. Ενώ αν πάλι είχες εκπληρώσει όλα σου τα όνειρα η ζωή θα κατάνταγε βαρετή!
Ώχου πολλά μας βάλανε στο κεφάλι! Σκατά…Τί να πρωτοσκεφτείς και ποιοιό όνειρο να πρωτοβάλεις σε πρωτεραιότητα; Σπουδές, έρωτες (αν τυχόν προκύψει τίποτα), φιλοδοξίες, σιλουέτα (καλά αυτήν την έχω αφήσει πολύ πίσω…);;
Αυτό δεν είναι ζωή, μίξερ είναι…Δε βαριέσαι όμως…Θα πάρω την απάντηση του ανέμελου τύπου που λέει πως είναι δύσκολη η πραγματοποίησή τους για να είναι πιο πικάντικη ζωή…Αλλά πικάντικη γίνεται έτσι κι αλλιώς παό τις ανθρώπινες σχέσεις. Υπάρχει μεγαλύτερο μπέρδεμα και μεγαλύτερο πρόβλμα από τις σχέσεις των ανθρώπων;;; Μπααααααααα….Οπότε δεν είναι μόνο πικάντικη ζωή μας. Εϊναι μεξικάνικη κουζίνα τίγκα στην πάπρικα…Από πίκρα είμαστε φουλ πιστεύω γιατί οποιαδήποτε κακή στιγμή της ζωής μας τη θυμόμαστε και παραμένει αναλείωτη! Ξινίλα υπάρχει μπόλικη.Μόνο να κοιτάξεις γύρω σου κάποιους ανθρώπους, καταλαβαίνεις ότι κάνουν παρέα με λεμόνια. Η γλύκα μας έμεινε τώρα…Αυτή η γεύση δεν έρχεται πάντα αλλά σίγουρα έρχεται μόλςι πραγματοποιούμε τα όνειρά μας!!!!

Εν τέλει καταλήγω στο συμπέρασμα στο ότι η φύση έκανε τον άνθρωπο να αντιλαμβάνεται πολλές γεύσεις. Και ο άνθρωπος ως γνωστός μαλ***ς τα κάνει σαλάτα κάθε φορά, με αποτέλεσμα να τα μπερδεύει όλα μαζί ή να θέλει να τα κάνει όλα μαζί. Γιατί και όνειρα και ανθρώπινες σχέσεις και πραγματική ζωή δε γίνονται όλα μαζί, θα μας ξεκάνουν! Βάλτε προτεραιότητες και το βασικό μήνυμα είναι ΧΑΛΑΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ! ! !
Κουλάρετε, ριλαξάρετε (όλες οι ελληνικές οι λέξεις μαζί…), καθείστε, κωλοβαρέστε (δεν μπορείτε να πείτε καραελληνική αυτή εδώ) και πάρτε πιο ήρεμα τα πράγματα. Η πρωτιά είναι ωραία αλλά άμα πάρει ανάποδες θα πάρει σανίδα και θα σε βαρέσει κατά κούτελα…Βέβαια μην το παρακάνετε με το χαλαρά…Αλλιώς η γλυκιά γεύση θα κάνει πολύ καιρό να εμφανιστεί…

Γίνετε πιο ευχάριστοι, μην νευριάζετε με το παραμικρό, δείτε τα πράγματα με καλύτερη οπτική γωνία, δείτε τον απένταντί σας με καλύτερο μάτι (βάλτε γυαλιά αν έχετε μυωπία) και μην αφήνετε τίποτα στην τύχη του. τύχη είναι ζηλιάρα και θα σας βαρέσει αλύπητα από μόνη της…Δαμάστε την και κυρίως

ΔΑΜΑΣΤΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΑΣ……… ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΤΟ ΑΞΙΖΟΥΜΕ!!!!!!!!!

Το μόνο σίγουρο σε αυτή την υπόθεση είναι ότι δεν πρέπει να τα παρατάμε με τίποτα

Ύστερα από μια αναπάντεχη χρονιά, μια χρονιά πίεσης, άγχους και αβεβαιότητας πέρασα στο επόμενο στάδιο…Είμαι πλέον ενήλικας, τελείωσα το σχολείο και προχωράω στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα…(περίεργη φράση…). Μέσα σε αυτό έπρεπε να προσθετεί και αποτυχία μου στις πανελλαδικές εξετάσεις. “Τί ήταν και αυτό ρε παιδιά.Πότε πέρασε ο χρόνος, πότε έδωσα, πότε τελείωσαν όλα ούτε και ‘γω ξέρω…” Όπως και να ΄χει, έγινε και κάτι άλλο ακόμα πιο ωραίο. Τόσο, που χέστηκα και αν δεν πέρασα εκεί που ήθελα. Δέθhκα πιο πολύ με τους φίλους μου. Δεν είμαι πάντα κοινωνικός. Άμα δε μου αρέσει κάτι το δείχνω και αυτόματα γίνομαι το τέρας της αντικοινωνικότητας. Αν πάλι μου αρέσει τότε γίνομαι άνθρωπος ξανά…Η Γ’ Λυκείου όμως με έφερε πιο κοντά με παιδιά και δέθηκα ακόμη παραπάνω! Παρ’όλο που τελείωσε άδοξα αυτή η χρονιά ξεκίνησε με κάτι ευχάριστο. Διακοπές με φίλους. Super!!!

Είμαι πλέον ελεύθερος από όλα…Άρχιζα να κανονίζω τις διακοπές μου. Τί ευχάριστο συναίσθημα. Θα πήγαινα διακοπές με φίλους, θα έκανα αυτό που ήθελα και εν τέλει θα ξέχναγα τα πάντα…Έτσι κι έγινε.Πήγα στην πανέμορφη Πάρο! Είχα ξαναπάει και θέλω ξανά! Αυτό το νησί με έχει συνεπάρει όπως και να το κάνεις!
Στο πλοίο άρχισαν οι μαλακίες και οι πλάκες, και μέχρι να φθάσουμε σκεφτόμασταν πώς θα ήταν. Και με το που φθάσαμε υπήρχε ένα θετικό κλίμα! Όλα παιδιά της ηλικίας μας, ο καθένας λέγοντας τη δικιά του μαλακία παρ’όλο που στο κεωφορείο που θα μας πήγαινε στη Νάουσα έλεγε “ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΜΑΚΑΚΕΣ”. Πολλοί έπρεπε να πάρουν πόδι! Δε θα εχάσω ένα παιδί δίπλα μου που δεν είχε βάλει γλώσσα μέσα του και πέταγε τόσες μα τόσες μαλακίες το δευτερόλεπτο…Και νόμιζα ότι μόνο εγώ τοέκανα αυτό. Τελικά αποδείχθηκε πως υπάρχουν περισσότεροι μαλάκες.Φιουφ!

Αυτό που δε θα εχάσω είναι η Κυρία Κατερίνα. Η ξενοδόχος που επειδή δε με έβαλε στο αυτοκίνητο ου θα μας πήγαινε στο ξενοδοχείο από την αφετηρία των λεωφορείων, επειδή δε χωράγανε όλα τα πράγματα. Η πρώτη αναποδιά! Έμεινα μην πω με τί… Μετά από 7 λεπτά έρχεται μέσα στο γέλιο και την πλάκα. Εγώ δε γελούσα όμως και δεν είχα καθόλου όρεξη για πλάκα φυσικά. Μέσα στον ήλιο, κουρασμένος από το ταξίδι και με μια ξενοδόχο που από την πρώτη στιγμή μου σπαγε τα νεύρα! Δεν μπορώ να πω. Έξω καρδιά και με ιδιόρυθμπο χιούμορ. Αφού όμως εμένα με είχε αφήσει στη στάση των λεωφορείων και περίμενα και με είχε πει και χοντρούλη, αυτό ήταν αρκετό για να πάρω ανάποδες! Ευτυχώς δεν πήρα γιατί τίποτα δε θα μου χάλαγες τη διάθεση για διακοπές! Το πλήρωσε με άλλο νόμισμα. Της έκανα το ξενοδοχείο κόλαση! (Χωρίς να το θέλω είναι αλήθεια). Φώναζα (τί φωνές και αυτές! Όλοι μου λένε για το πόσο φωνάζω…Εϊμαι όμως έξω καρδιά έλεγα). Μου έκανε παρατήρηση 4 φορές. Έτσι με έμαθε όλο το ξενοδοχείο. Όλοι με ξέρανε χάρη στην Κυρία Κατερίνα και τις φωνές της. Ευτυχώς όλοι στν ηλικία μου…ΜΕ το που έλεγες Θανάση, όλοι γυρνάγανε σε μένα…χαχαχα. Πλάκα είχε!

Ύστερα τα μπάνια στη Σάντα Μαρία, την Πούντα και τη Χρυσή Ακτή ήταν το κάτι άλλο! Παραλίες πράσινες, με τέλεια άμμο και φανταστική θέα…(όχι η θάλασσα μόνο…χεχε), αλλά και τα άτομα έξω από τη θάλασσα! Στη θάλασσα μέσα τυς τα έκανα τούμπανο. Μίλαγα όλη την ωρα και τους έβρεχα ταυτόχρονα! Το δυσάρεστο της υπόθεσης ήταν η μεταφορά με τα λεωφορεία! Οταν λέμε πίχτρα πίχτρα. Στιαγμένοι σαν τα κοτόπουλα, χέρια και πόδια να εξέχουν από τα παράθυρα! Μόνο στο χώρο αποσκευών δεν είχαμε φορτώσει πράγματα! Κάθε φορά τρέχαμε σαν τους παλαούς μπας και βρούμε να κάτσουμε ή έστω όρθιοι…Οδηγοί μαλάκες (αλλά σκάγαμε στα γέλια με αυτά που λέγανε…θυμώνανε σαν πατζάρια) και ο καθένα το χαβά του. Μη με πατάς, μη μιλάς, μην κλάνεις (ε αυτό δικαιολογημένο). Ευτυχώς δνε ήταν για μένα…ΑΥτό όμως ήταν ωραίο για γνωριμίες. Αφού ήμασταν σαν τα κοτόπυλα ο ένας πάνω στον άλλον. Δεν ΄θελε και πολυ΄να γίνεις ένα με τον άλλον. Συστυνόσουνα, έκανες και καμια κουβεντούλα! Πέρναγε η ώρα!

Το καλύτερο όμως ήταν η βραδυνή ζωή! Clubs, bars και φυσικά το θετικό πνεύμα και η καλή παρέα. Αν εξαιρέσουμε μια στιγμή όπου δυο κορίτσια στην παρέα πλακωθήκανε επειδή η μία ήθελε έξοδο και άλλη όχι μια μέρα που κάτσαμε μεχρι αργά στην Punda. Αξέχαστο και αυτό!
Χορός, πολύ ποτό αλλά ελεγχόμενα και καλή διάθεση ήταν το καλύτερο για ένα αξέχαστο ξεφάντωμα!!!Τόσο πολύ δεν έχω ξαναχορέψει…Σε μια στιγμή ήθελα να ανέβω και σε ένα τραπέζι για να κάνω πλάκα αλλά με αποτρέψανε για να μη γίνουμε ρεζίλι. Μα αυτό είναι το ζητούμενο! όπως και να χει τα ράδυα στην Πάρο ήτνα γαμάτα. Ξενοδοχείο 07.00 γυρνάγαμε…Δεν έχω ξαναγυρίσει τόσο αργά…Συνήθς κατά τις 04.00 επέστρεφα άμα ήταν….

Επίσης να μην ξεχάσω να ανφέρω τον φούρνο απέναντι από το ξενοδοχείο. Θεσπέσια πίτσα είχε. Να ΄ναι καλά! χαχαχα

Το μόνο που μου έχει μείνει σνα αποθημένο είναι μια κοπέλα που ήταν στο ξενοδοχείο. Όμορφη, με τύπο αλλά εγώ δε μίλησα…Μεγάλη μαμακία….Κρίμα……Είχα γίνει και διάσημος στο ξενοδοχείο χάρη στην Κυρία Κατερίνα (Κατίνα τν έλεγα εγώ), το παρουσιαστικό το έχω (η Κατερίνα η φίλη μου θα με έλεγε ψωνάρα τώρα) τί άλλο μου έλειπε…Ίσως το θάρρος, ίσως ένα ήμα παραπάνω…Πτου….Μπορεί να την ξαναδώ ποτέ δεν ξέρεις…

Αυτά ήταν τα συναισθήματά μου από την Πάρο!!! Καταπληκτικά και αξέχαστα!