Archive for Ιουνίου 2009
Η “αποτυχία” μου στις πανελλαδικές…
Πανελλαδικές 2009
Στο γυμνάσιο πια, άρχισα να μπαίνω στο κλίμα. Δεδομένου δε ότι θα έδινα εξετάσεις στο τέλος της χρονιάς. Εξετάσεις;Τϊ εξετάσεις;Ρώταγα εγώ. Σαν να άκουγα κανέναν παράξενο επιστημονικό όρο.Εξετάσεις παιδί μου. Θα πρέπει να μάθεις ένα βιβλίο 200 σελίδων απ’έξω και να γράψεις στο τέλος της χρονιάς για να πας δευτέρα γυμνασίου μου έλεγε η μάνα μου.Εγώ την κοίταγα σαν να με είχε βάλει τιμωρία. Έκανα σαν τρελό. Λέω δεν υπάρχει περίπτωση. Έβλεπα τις εξετάσεις, όπως φανταζόμουνα τον μπαμπούλα όταν ήμουν μικρός. Μπορείς όμως να κάνεις τίποτα; Δε μπορείς. Έκατσα, διάβασα και έφερα στο σπίτι ένα ωραίο 19. Καμαρωτό, καμαρωτό καμαρωτό. Να ‘χει η οικογένεια να καμαρώνει και να το διαδίδει. Ακόμη κι εγώ γιατί όντως είχα προσπαθήσει πολύ.
Άρχιζα έτσι να μεταλλάσομαι στον (Κ.Ε.Μ), δηλαδή τον Κλασικό Έλληνα Μαθητή μιας συνηθισμένης ελληνικής οικογένειας.
Ένας Κ.Ε.Μ. πρέπει:
- Να βγάζει πάνω από 17.
-Να ακούει Επαγγελματικό Λύκειο (το τεχνικό λύκειο δηλαδή) και να βγάζει σπυριά.
-Να υπερφανεύεται για τους υψηλούς βαθμούς του και να το λέει δεξιά και αριστερά.
-Να αρχίζει να σκέφτεται τί πρέπει να γίνει. Δηλαδή κάτι πάνω από 17000 μόρια.
-Να διαβάζει για να τον συμπαθούν και να μην τον βρίζουν οι καθηγητές.
-Κάτι λιγότερο από 16 να το θεωρεί αποτυχία.
-Να ακούει ΤΕΙ και να παθαίνει ιλίγγους.
Και μέχρι την τρίτη γυμνασίου έτσι πήγαινε. 18,5 στη Δευτέρα Γυμνασίου, 18 στην Τρίτη γυμνασίου. Όλοι λέγανε ότι θα μπω σε μια υψηλόβαθμη σχολή, για να εξασφαλίζω το μέλλον μου. Οκ. Ο Θανασάκης (εγώ) θα πάει καλά και στο λύκειο. Θα δώσει πανελλαδικές και είμαστε τέλεια. Μια Κλασική Ελλνική Οικογένεια που μόνος της στόχος αυτά τα δώδεκα χρόνια από το δημοτικό, είναι να περάσει το παιδί σε κάποιο ΑΕΙ.
Ο Θανασάκης όμως άρχιζε να γίνεται Θάνος. Άρχιζε να βγαίνει με τους φίλους του. Άρχιζε να αλλάζει. Αν συνέχιζε να ήταν Κ.Ε.Μ. θα ισοδυναμούσε με κάποιον τρελό. Έλεος. Άρχιζα δλαδή να συνειδητοποιώ τί κάνω. Για ποιό λόγο πάμε σχολείο.(Φυσικά όχι για να μάθουμε αλλά για να μπούμε σε ΑΕΙ).Άρχιζα να αντιλαμβάνομαι τί παιδεία έχουμε. Δηλαδή βγήκα από τον Κ.Ε.Μ. και κατάλαβα που ζούσα. Όλα αυτά για τις πανελλαδικές; Γιατί ρε παιδιά; Η Φιλόλογος άλλα μας έλεγε. Πηγαίνουμε σχολείο για να μα΄θουμε. Για να μιλάμε με τους φίλους μας, για να μγούμε σωστοί πολίτες. Για να γούμε ολοκληρωμένες προσωπικότητες.(Η κοινωνική και πολιτική αγωγή που μας έκανε τελιά μπούρδες έλεγε). Η αλήθεια είναι ότι πηγαίνουμε σχολείο για να περάσουμε στις πανελλαδικές. Έτσι είστε όλοι λέω; Θέλετε έναν Κ.Ε.Μ. ε; Καλά. Θα σας πω εγώ…
Μεταβαίνω στο λύκειο πια. Εδώ φυσικά έπρεπε να ‘μαστε τέλειοι σε όλα. Ο ελεύθερος χρόνος έρπεπε να μεταλλαχθεί σε χρόνο διαβάσματος, οι έρωτες και οι ανεμελιά της εφηβίας σε ένα ρομποτομαθητή που να αποστηθίζει σελίδες. Πώς θα μπει το παιδί σε ΑΕΙ αλλιώς; Μήπως ο Θανασάκης θέλει και φροντιστήριο; Να το γράψουμε το παιδί σε όλα τα μαθήματα. Ό,τι έχει το πρόγραμμα του φροντιστρίου να το πάρουμε όλο. Μην αφήσουμε τίποτα. Να μας πάρει το φροντιστηριο όλα τα χρήματα που έχουμε. Εκεί. Να μπει το παιδί σε Α.Ε.Ι.
Εγώ είχα ψιλιαστεί την όλη κατάσταση. Οι πανελλαδικές άρχιζαν να πλησιάζουν. Δυο τάξεις έμεναν. Εκεί που στο δημοτικό τις έβλεπα σαν Αθήνα-Θεσαλονίκη τώρα το έβλεπα Αθήνα-Λαμία. Εγώ αρνήθηκα με κάθε τρόπο να παώ φροντιστήριο από την Α’Λυκείου.Δε θα χάλαγα τον ωραίο μου το χρόνο. Δεν ήθελα να ‘μαι ένας Κ.Ε.Μ. για άλλα τρία χρόνια. Ήθελα κι εγώ να ζήσω σαν παιδί. Προφασίστκα ότι αφού ήρθα με 18,5 στο Λύκειο δε χρειαζόταν. Το τί θα επακολουθούσε όμως κανείς δεν το περίμενε.
Έρχεται το πρώτο τετράμηνο. 18,5 από γυμνάσιο. Πάρτε όλοι ένα 14,5 να το βλέπετε και να μην το χορταίνετε. Κ.Ε.Μ. θέλατε; Πάρτε τώρα έναν Μ.Χ.Σ.Η.Μ. (Μαθητή χωρίς στον ήλιο μοίρα). 14,5; Πάει το Α.Ε.Ι. Δε θα ‘στε καλά που θα μπει το παιδί σε Τ.Ε.Ι. Αμέσως τον γράφουμε φροντιστήριο. Και με συμφωνία δικιά μου, για να ‘μαι ειλικρινής καθώς δε μπορούσα να ανταποκριθώ σε τίποτα. Δε λέω τα είχα ψιλοπαρατήσει αλλά όχι τόσο στο να προσπαθώ από μόνος μου και να μη μπορώ να κάνω τίποτα. Πέρασε η τόσο “ωραία” Α Λυκείου. Οι κύκλοι της οικογένειας ανησυχούσαν για το μέλλον μου. Ήθελα να το βράσω αυτό το μέλλον. Να πάνε στο διάολο όλα.
Στη δευτέρα λυκείου το παιδί είχε φορντιστήριο, σχολείο, διάβασμα, διαγωνίσματα. Έπρεπε να ξαναγίνει ένας Κ.Ε.Μ. και να φύγει από τον Μ.Χ.Σ.Η.Μ.. Καθώς μαθητής που δεν πάει καλά στις πανελλαδικές ισοδυναμέι με έναν αποτυχημένο, με έναν άχρστο (γονείς), με έναν τεμπέλη, με έναν αδιάβαστο (καθηγητές). Λες και δεν υπάρχουν άλλες δουλειές. Όλοι έπρεπε να γίνουν Κ.Ε.Μ.
Τώρα στη Δευτέρα θα διαβάζεις Θανάση. Πρέπει να εξασφαλίσεις το μέλλον σου. Τϊ θα κάνεις ρε Θανάση. Πίεσ από παντού. Γονείς, καθηγητές, συγγενείς, συμμαθητές που ΄θελαν κι αυτοί το ρόλο του Κ.Ε.Μ. Άντε ξανά ο Θάνος. Ξαναδιάβασε αλλά όχι όπως ένας Κ.Ε.Μ., αλλά όπως ένας νορμάλ μαθητής. Έφθασε το πρώτο τετράμηνο. Όλοι αγωνιούσαν, λες και βρίσκονταν σε μαιευτήριο και περίμεναν τν αναγγελία της γέννησης ενός μωρού. Ο Θάνος έβγαλε 16. Από 14μ5 πέρυσι έφθασε στο 16. Ικανοποιητικά τα λόγια των καθηγητών και από συγγενείς και γονείς άκουγα ενθαρρυντικά και καλά σχόλια. Αλλά όλοι με ένα σχόλιο μόλις τελείωναν τα κομπλιμέντα.Θανασάκη θες λίγο προσπάθεια όμως. Είχα ξεχάσει ότι έρπεπε μόνο σε Α.Ε.Ι. να πμω και μόνο πάνω από 16000 μόρια. Πάλι με παρακινούσαν να γίνω Μ.Χ.Σ.Η.Μ.
Και οι πανελλαδικες μου χτυπούσαν πλέον την πόρτα. Ο Θανασάκης του δημοτικού έφθασε τρίτη λυκείου. Φίλοι, συγγενείς, γονείς, καθηγητές, θείοι, γιαγιάδες, παπούδες και γενικά όποιος με ήξερε ΄ταν σε γενικό συναγερμό. Λες και περίμεναν μετεωρήτη. Θάνο τέρμα τα ψέματα. Πρέπει να αποφασίσεις τί θα κάνεις στο μέλλον σου.Εφηβία τέλος.Ανεμελιά τέλος. Ελεύθερος χρόνος τέλος.Έρωτες τέλος.Βόλτες με το μαχαίρι. τώρα 24 ώρες το 24ωρο κυριαρχούσε μόνο το διάβασμα. Αποστήθισε ό,τι χαζομάρα υπάρχει. Και όντως προσπάθσα. Με καλοκαιρινά μαθήματα. 15 ώρες την εβδομάδα φροντιστήριο, 31 ώρες σχολείο. Και ό,τι περισσεύει σε διάβασμα. Προσπάθησα όντως. Όχι για να γίνω Κ.Ε.Μ. Ούτε για να ικανοποιήσω τις προσδοκίες των γύρω μου. Ούτε γιατί έτσι έρπεπε. Ούτε γιατί οι κανόνες επέβαλαν ότι έπρεπε να μπω σε Α.Ε.Ι. ΤΟ έκανα για τον ευατό μου μόνο. Σε αυτή τη χρονιά δεν ήταν κανείς. Παρά μόνο ο Θάνος. Το κάνω για μένα μόνο. Θα διαβάσω για να γίνω αυτό που θέλω εγώ στη ζωή μου. Αν τολμούσε κανείς να ανακατευτεί σε οτιδήποτε θα γινόταν χαμός. Ειδικά αν μου έλεγαν και τί να δηλώσω θα γινόταν τρίτος παγκόσμιος. Ευτυχώς δεν το ΄κανε κανείς. Οι γονείς μου ήταν δίπλα και με στήριζαν. Δεν ΄θελε κανέις να γίνω Κ.Ε.Μ. Ήθελαν απλώς να πραγματοποι΄σω τους στόχους μου και να κάνω αυτό που θέλω. Ευγνωμονούσα το Θεό που επιτέλους το είχαν αντιληφθεί. Επιτέλους ούτε Κ.Ε.Μ. θα ΄μουν ούτε Μ.Χ.Σ.Η.Μ. Ήμουν απλά ένας Λ.Μ.Π.Σ. (Λογικός μαθτής που πραγματοποιούσε στόχους). Η μοίρα όμως τα ήθελε αλλιώς τα πράγματα.
Μέχριο τον Δεκέμβρη όλα πήγαιναν ωραία. Μετά όμως άρχισαν τα πρώτα σημάδια. Σημάδια που δεν ήθελα να γίνουν πραγματικότητα και έκανα πως δεν υπήρχαν. Δυστυχώς η “επανάστασή” μου στην πρώτη λυκείου από το να ξεφύγω από τον Κ.Ε.Μ. του γυμνασίου και το 18,5 που είχα, μου κόστισε πολύ. Τα κενά αρκετά. Οι ελλείψεις αρκετές και η ύλη των μαθηματων ογκώδης. Ό,τι και αν έκανα ποτέ δε θα πραγματοποιούσα το όνειρό μου. ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΧΡΜΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ. Είχα τρέλα με τις επιχειρήσεις και τους οικονομικούς όρους. Λίγο τα κενά, λίγο η προσπάθειες που δεν πραγματοποιήσαν τον τελικό τους στόχους και κυρίως που έβλεπα τους συμμαθτές μου να κατακτούν τη μια επιτυχία πίσω από την άλλη κι εγώ να μένω στάσιμος ή και να με παρασύρει το ρεύμα προς τα πίσω, απογοητεύτηκα. Με σιχάθηκα. Ήξερα ότι θα απογοήτευα τους πάντες και κυρίως τον ευαυτό μου. Τίποτα δε διορθωνόταν. Από τον Μάρτιο έβλεπα τους καθηγητές ότι ήταν πολύ προβλιματισμένοι γύρω από την απόδοσή μου και την προσπάθεια μου που ήταν μάταιη. Και μετά…τίποτα. Άρχισα να τα παρατάω. Τέρμα όλα. Πάει. Αυτό ήταν. Οι πανελλαδικές τώρα ήταν τόσο μακρυα για μένα, περισσότερο και από όταν ήμουν 8 χρονών στο δημοτικό και ας έμεναν σχεδόν δυόμιση μήνες…
Τώρα είμαι ένας απλός απόφοιτος. Μήπως έπρεπε να συνεχίσω να είμαι ένας Κ.Ε.Μ. όπως στο γυμνάσιο; Θα ήταν διαφορετικά τώρα τα πράγματα. Αυτό που μου τη δίνει είναι ότι όσοι αποτυγχάνουν στις πανελλαδικές θεωρούνται πλέον αποτυχμένοι και το χειρότερο αντικείμενο λύπησης και παραδειγματισμού. Διάβασε για να μην καταλήξεις σαν τον Θάνο. Σκληρές κουβέντες…Ευτυχώς όχι από τους γονείς μου αλλά φαντάζομαι από άλλους…Ίσως είναι και η όλη φορτισμένη ατμόσφαιρα. Αλλά τώρα είμαι ένας απόφοιτος που κατέστρεψε το μέλλον του. Κι αυτό με κάποιες επιλογές που του στοίχισαν. Λέτε να ‘ναι έτσι; Δεν ξέρω. Μου έχει κολλήσει να ξαναδώσω. Αλλά ποιός ο λόγος; Κανείς δε θα πιστέψει ότι θα τα καταφέρω. Και αν όντως δεν τα καταφέρω; Αν πάλι μια χρονιά καταλήξει στα σκουπίδια;; Ξέρω ότι έχω όμως τις δυνατότητες. Οφείλω να ομολογήσω ότι κάποιοι καθηγητές με στήριξαν άλλοι με κοίταγαν λες και έιχα διαπράξει έγκλημα…
Όπως και να ‘χει. Πραγματοποι΄στε το όνειρό σας και κάντε αυτό που θέλετε με αγάπη και επειδή το θέλετε εσείς. Δίχως πείσματα. Δίχως “επαναστάσεις”. Αυτό απαιτέι το σύστημα. Αυτό απαιτεί η κοινωνία. Όσο για μένα οι γονείς μου θα προβλματιστούν πάρα πολύ. Άλλοι θα με λυπηθούν. Και γενικώς οι απώλειες από τις πανελλαδικές έιναι περισσότερες από όσο φανταζόταν κανείς… Θέλω να ξαναπροσπαθήσω. Αλλά τώρα θα είμαι μόνος….
Δυστυχώς αντιλήφθηκα την πραγματικότητα πολύ γρήγορα και άγρια…ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΑΤΗΣΩ!
