Η αποτυχία μου στις πανελλαδικές…
Από το δημοτικό έως τώρα έβλεπα την Γ’Λυκείου ως κάτι μακρυνό. Άκουγα συζητήσεις μεταξύ συγγενών ή φίλων της οικογένειας μου και μιλούσαν για κάποιες “Πανελλαδικές” εξετάσεις που έδιναν τα παιδιά τους. Απορημένος εγώ τότε δεν έδινα σημασία.Βρισκόμουν στην ανεμελιά του δημοτικού. Στη συνέχεια άκουγα για κάποιες βάσεις. Πάλι δεν έδινα σημασία. Ετοιμαζόμουν για τις γυμναστικές επειδείξεις και για το ρόλο που έπρεπε να μάθω απ’έξω σε ένα θεατρικό. Ό,τι είχε σχέση με πανελλαδικές το άκουγα σαν κάτι περίεργο και γι’αυτό δε νιαζόμουν κιόλας. Και τα χρόνια περνούσαν. Οι πανελλαδικές πάλι ήταν τόσο μακριά για μένα όπως οι αποστάσεις στο διάστημα…
Στο γυμνάσιο πια, άρχισα να μπαίνω στο κλίμα. Δεδομένου δε ότι θα έδινα εξετάσεις στο τέλος της χρονιάς. Εξετάσεις;Τϊ εξετάσεις;Ρώταγα εγώ. Σαν να άκουγα κανέναν παράξενο επιστημονικό όρο.Εξετάσεις παιδί μου. Θα πρέπει να μάθεις ένα βιβλίο 200 σελίδων απ’έξω και να γράψεις στο τέλος της χρονιάς για να πας δευτέρα γυμνασίου μου έλεγε η μάνα μου.Εγώ την κοίταγα σαν να με είχε βάλει τιμωρία. Έκανα σαν τρελό. Λέω δεν υπάρχει περίπτωση. Έβλεπα τις εξετάσεις, όπως φανταζόμουνα τον μπαμπούλα όταν ήμουν μικρός. Μπορείς όμως να κάνεις τίποτα; Δε μπορείς. Έκατσα, διάβασα και έφερα στο σπίτι ένα ωραίο 19. Καμαρωτό, καμαρωτό καμαρωτό. Να ‘χει η οικογένεια να καμαρώνει και να το διαδίδει. Ακόμη κι εγώ γιατί όντως είχα προσπαθήσει πολύ.
Άρχιζα έτσι να μεταλλάσομαι στον (Κ.Ε.Μ), δηλαδή τον Κλασικό Έλληνα Μαθητή μιας συνηθισμένης ελληνικής οικογένειας.
Ένας Κ.Ε.Μ. πρέπει:
- Να βγάζει πάνω από 17.
-Να ακούει Επαγγελματικό Λύκειο (το τεχνικό λύκειο δηλαδή) και να βγάζει σπυριά.
-Να υπερφανεύεται για τους υψηλούς βαθμούς του και να το λέει δεξιά και αριστερά.
-Να αρχίζει να σκέφτεται τί πρέπει να γίνει. Δηλαδή κάτι πάνω από 17000 μόρια.
-Να διαβάζει για να τον συμπαθούν και να μην τον βρίζουν οι καθηγητές.
-Κάτι λιγότερο από 16 να το θεωρεί αποτυχία.
-Να ακούει ΤΕΙ και να παθαίνει ιλίγγους.
Και μέχρι την τρίτη γυμνασίου έτσι πήγαινε. 18,5 στη Δευτέρα Γυμνασίου, 18 στην Τρίτη γυμνασίου. Όλοι λέγανε ότι θα μπω σε μια υψηλόβαθμη σχολή, για να εξασφαλίζω το μέλλον μου. Οκ. Ο Θανασάκης (εγώ) θα πάει καλά και στο λύκειο. Θα δώσει πανελλαδικές και είμαστε τέλεια. Μια Κλασική Ελλνική Οικογένεια που μόνος της στόχος αυτά τα δώδεκα χρόνια από το δημοτικό, είναι να περάσει το παιδί σε κάποιο ΑΕΙ.
Ο Θανασάκης όμως άρχιζε να γίνεται Θάνος. Άρχιζε να βγαίνει με τους φίλους του. Άρχιζε να αλλάζει. Αν συνέχιζε να ήταν Κ.Ε.Μ. θα ισοδυναμούσε με κάποιον τρελό. Έλεος. Άρχιζα δλαδή να συνειδητοποιώ τί κάνω. Για ποιό λόγο πάμε σχολείο.(Φυσικά όχι για να μάθουμε αλλά για να μπούμε σε ΑΕΙ).Άρχιζα να αντιλαμβάνομαι τί παιδεία έχουμε. Δηλαδή βγήκα από τον Κ.Ε.Μ. και κατάλαβα που ζούσα. Όλα αυτά για τις πανελλαδικές; Γιατί ρε παιδιά; Η Φιλόλογος άλλα μας έλεγε. Πηγαίνουμε σχολείο για να μα΄θουμε. Για να μιλάμε με τους φίλους μας, για να μγούμε σωστοί πολίτες. Για να γούμε ολοκληρωμένες προσωπικότητες.(Η κοινωνική και πολιτική αγωγή που μας έκανε τελιά μπούρδες έλεγε). Η αλήθεια είναι ότι πηγαίνουμε σχολείο για να περάσουμε στις πανελλαδικές. Έτσι είστε όλοι λέω; Θέλετε έναν Κ.Ε.Μ. ε; Καλά. Θα σας πω εγώ…
Μεταβαίνω στο λύκειο πια. Εδώ φυσικά έπρεπε να ‘μαστε τέλειοι σε όλα. Ο ελεύθερος χρόνος έρπεπε να μεταλλαχθεί σε χρόνο διαβάσματος, οι έρωτες και οι ανεμελιά της εφηβίας σε ένα ρομποτομαθητή που να αποστηθίζει σελίδες. Πώς θα μπει το παιδί σε ΑΕΙ αλλιώς; Μήπως ο Θανασάκης θέλει και φροντιστήριο; Να το γράψουμε το παιδί σε όλα τα μαθήματα. Ό,τι έχει το πρόγραμμα του φροντιστρίου να το πάρουμε όλο. Μην αφήσουμε τίποτα. Να μας πάρει το φροντιστηριο όλα τα χρήματα που έχουμε. Εκεί. Να μπει το παιδί σε Α.Ε.Ι.
Εγώ είχα ψιλιαστεί την όλη κατάσταση. Οι πανελλαδικές άρχιζαν να πλησιάζουν. Δυο τάξεις έμεναν. Εκεί που στο δημοτικό τις έβλεπα σαν Αθήνα-Θεσαλονίκη τώρα το έβλεπα Αθήνα-Λαμία. Εγώ αρνήθηκα με κάθε τρόπο να παώ φροντιστήριο από την Α’Λυκείου.Δε θα χάλαγα τον ωραίο μου το χρόνο. Δεν ήθελα να ‘μαι ένας Κ.Ε.Μ. για άλλα τρία χρόνια. Ήθελα κι εγώ να ζήσω σαν παιδί. Προφασίστκα ότι αφού ήρθα με 18,5 στο Λύκειο δε χρειαζόταν. Το τί θα επακολουθούσε όμως κανείς δεν το περίμενε.
Έρχεται το πρώτο τετράμηνο. 18,5 από γυμνάσιο. Πάρτε όλοι ένα 14,5 να το βλέπετε και να μην το χορταίνετε. Κ.Ε.Μ. θέλατε; Πάρτε τώρα έναν Μ.Χ.Σ.Η.Μ. (Μαθητή χωρίς στον ήλιο μοίρα). 14,5; Πάει το Α.Ε.Ι. Δε θα ‘στε καλά που θα μπει το παιδί σε Τ.Ε.Ι. Αμέσως τον γράφουμε φροντιστήριο. Και με συμφωνία δικιά μου, για να ‘μαι ειλικρινής καθώς δε μπορούσα να ανταποκριθώ σε τίποτα. Δε λέω τα είχα ψιλοπαρατήσει αλλά όχι τόσο στο να προσπαθώ από μόνος μου και να μη μπορώ να κάνω τίποτα. Πέρασε η τόσο “ωραία” Α Λυκείου. Οι κύκλοι της οικογένειας ανησυχούσαν για το μέλλον μου. Ήθελα να το βράσω αυτό το μέλλον. Να πάνε στο διάολο όλα.
Στη δευτέρα λυκείου το παιδί είχε φορντιστήριο, σχολείο, διάβασμα, διαγωνίσματα. Έπρεπε να ξαναγίνει ένας Κ.Ε.Μ. και να φύγει από τον Μ.Χ.Σ.Η.Μ.. Καθώς μαθητής που δεν πάει καλά στις πανελλαδικές ισοδυναμέι με έναν αποτυχημένο, με έναν άχρστο (γονείς), με έναν τεμπέλη, με έναν αδιάβαστο (καθηγητές). Λες και δεν υπάρχουν άλλες δουλειές. Όλοι έπρεπε να γίνουν Κ.Ε.Μ.
Τώρα στη Δευτέρα θα διαβάζεις Θανάση. Πρέπει να εξασφαλίσεις το μέλλον σου. Τϊ θα κάνεις ρε Θανάση. Πίεσ από παντού. Γονείς, καθηγητές, συγγενείς, συμμαθητές που ΄θελαν κι αυτοί το ρόλο του Κ.Ε.Μ. Άντε ξανά ο Θάνος. Ξαναδιάβασε αλλά όχι όπως ένας Κ.Ε.Μ., αλλά όπως ένας νορμάλ μαθητής. Έφθασε το πρώτο τετράμηνο. Όλοι αγωνιούσαν, λες και βρίσκονταν σε μαιευτήριο και περίμεναν τν αναγγελία της γέννησης ενός μωρού. Ο Θάνος έβγαλε 16. Από 14μ5 πέρυσι έφθασε στο 16. Ικανοποιητικά τα λόγια των καθηγητών και από συγγενείς και γονείς άκουγα ενθαρρυντικά και καλά σχόλια. Αλλά όλοι με ένα σχόλιο μόλις τελείωναν τα κομπλιμέντα.Θανασάκη θες λίγο προσπάθεια όμως. Είχα ξεχάσει ότι έρπεπε μόνο σε Α.Ε.Ι. να πμω και μόνο πάνω από 16000 μόρια. Πάλι με παρακινούσαν να γίνω Μ.Χ.Σ.Η.Μ.
Και οι πανελλαδικες μου χτυπούσαν πλέον την πόρτα. Ο Θανασάκης του δημοτικού έφθασε τρίτη λυκείου. Φίλοι, συγγενείς, γονείς, καθηγητές, θείοι, γιαγιάδες, παπούδες και γενικά όποιος με ήξερε ΄ταν σε γενικό συναγερμό. Λες και περίμεναν μετεωρήτη. Θάνο τέρμα τα ψέματα. Πρέπει να αποφασίσεις τί θα κάνεις στο μέλλον σου.Εφηβία τέλος.Ανεμελιά τέλος. Ελεύθερος χρόνος τέλος.Έρωτες τέλος.Βόλτες με το μαχαίρι. τώρα 24 ώρες το 24ωρο κυριαρχούσε μόνο το διάβασμα. Αποστήθισε ό,τι χαζομάρα υπάρχει. Και όντως προσπάθσα. Με καλοκαιρινά μαθήματα. 15 ώρες την εβδομάδα φροντιστήριο, 31 ώρες σχολείο. Και ό,τι περισσεύει σε διάβασμα. Προσπάθησα όντως. Όχι για να γίνω Κ.Ε.Μ. Ούτε για να ικανοποιήσω τις προσδοκίες των γύρω μου. Ούτε γιατί έτσι έρπεπε. Ούτε γιατί οι κανόνες επέβαλαν ότι έπρεπε να μπω σε Α.Ε.Ι. ΤΟ έκανα για τον ευατό μου μόνο. Σε αυτή τη χρονιά δεν ήταν κανείς. Παρά μόνο ο Θάνος. Το κάνω για μένα μόνο. Θα διαβάσω για να γίνω αυτό που θέλω εγώ στη ζωή μου. Αν τολμούσε κανείς να ανακατευτεί σε οτιδήποτε θα γινόταν χαμός. Ειδικά αν μου έλεγαν και τί να δηλώσω θα γινόταν τρίτος παγκόσμιος. Ευτυχώς δεν το ΄κανε κανείς. Οι γονείς μου ήταν δίπλα και με στήριζαν. Δεν ΄θελε κανέις να γίνω Κ.Ε.Μ. Ήθελαν απλώς να πραγματοποι΄σω τους στόχους μου και να κάνω αυτό που θέλω. Ευγνωμονούσα το Θεό που επιτέλους το είχαν αντιληφθεί. Επιτέλους ούτε Κ.Ε.Μ. θα ΄μουν ούτε Μ.Χ.Σ.Η.Μ. Ήμουν απλά ένας Λ.Μ.Π.Σ. (Λογικός μαθτής που πραγματοποιούσε στόχους). Η μοίρα όμως τα ήθελε αλλιώς τα πράγματα.
Μέχριο τον Δεκέμβρη όλα πήγαιναν ωραία. Μετά όμως άρχισαν τα πρώτα σημάδια. Σημάδια που δεν ήθελα να γίνουν πραγματικότητα και έκανα πως δεν υπήρχαν. Δυστυχώς η “επανάστασή” μου στην πρώτη λυκείου από το να ξεφύγω από τον Κ.Ε.Μ. του γυμνασίου και το 18,5 που είχα, μου κόστισε πολύ. Τα κενά αρκετά. Οι ελλείψεις αρκετές και η ύλη των μαθηματων ογκώδης. Ό,τι και αν έκανα ποτέ δε θα πραγματοποιούσα το όνειρό μου. ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΧΡΜΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ. Είχα τρέλα με τις επιχειρήσεις και τους οικονομικούς όρους. Λίγο τα κενά, λίγο η προσπάθειες που δεν πραγματοποιήσαν τον τελικό τους στόχους και κυρίως που έβλεπα τους συμμαθτές μου να κατακτούν τη μια επιτυχία πίσω από την άλλη κι εγώ να μένω στάσιμος ή και να με παρασύρει το ρεύμα προς τα πίσω, απογοητεύτηκα. Με σιχάθηκα. Ήξερα ότι θα απογοήτευα τους πάντες και κυρίως τον ευαυτό μου. Τίποτα δε διορθωνόταν. Από τον Μάρτιο έβλεπα τους καθηγητές ότι ήταν πολύ προβλιματισμένοι γύρω από την απόδοσή μου και την προσπάθεια μου που ήταν μάταιη. Και μετά…τίποτα. Άρχισα να τα παρατάω. Τέρμα όλα. Πάει. Αυτό ήταν. Οι πανελλαδικές τώρα ήταν τόσο μακρυα για μένα, περισσότερο και από όταν ήμουν 8 χρονών στο δημοτικό και ας έμεναν σχεδόν δυόμιση μήνες…
Τώρα είμαι ένας απλός απόφοιτος. Μήπως έπρεπε να συνεχίσω να είμαι ένας Κ.Ε.Μ. όπως στο γυμνάσιο; Θα ήταν διαφορετικά τώρα τα πράγματα. Αυτό που μου τη δίνει είναι ότι όσοι αποτυγχάνουν στις πανελλαδικές θεωρούνται πλέον αποτυχμένοι και το χειρότερο αντικείμενο λύπησης και παραδειγματισμού. Διάβασε για να μην καταλήξεις σαν τον Θάνο. Σκληρές κουβέντες…Ευτυχώς όχι από τους γονείς μου αλλά φαντάζομαι από άλλους…Ίσως είναι και η όλη φορτισμένη ατμόσφαιρα. Αλλά τώρα είμαι ένας απόφοιτος που κατέστρεψε το μέλλον του. Κι αυτό με κάποιες επιλογές που του στοίχισαν. Λέτε να ‘ναι έτσι; Δεν ξέρω. Μου έχει κολλήσει να ξαναδώσω. Αλλά ποιός ο λόγος; Κανείς δε θα πιστέψει ότι θα τα καταφέρω. Και αν όντως δεν τα καταφέρω; Αν πάλι μια χρονιά καταλήξει στα σκουπίδια;; Ξέρω ότι έχω όμως τις δυνατότητες. Οφείλω να ομολογήσω ότι κάποιοι καθηγητές με στήριξαν άλλοι με κοίταγαν λες και έιχα διαπράξει έγκλημα…
Όπως και να ‘χει. Πραγματοποι΄στε το όνειρό σας και κάντε αυτό που θέλετε με αγάπη και επειδή το θέλετε εσείς. Δίχως πείσματα. Δίχως “επαναστάσεις”. Αυτό απαιτέι το σύστημα. Αυτό απαιτεί η κοινωνία. Όσο για μένα οι γονείς μου θα προβλματιστούν πάρα πολύ. Άλλοι θα με λυπηθούν. Και γενικώς οι απώλειες από τις πανελλαδικές έιναι περισσότερες από όσο φανταζόταν κανείς… Θέλω να ξαναπροσπαθήσω. Αλλά τώρα θα είμαι μόνος….
Δυστυχώς αντιλήφθηκα την πραγματικότητα πολύ γρήγορα και άγρια…
Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν…[ΣΧΟΛΕΙΟ-ΕΦΗΒΙΑ]
Επταήμερη Ρώμη-Φλωρεντία 2008-Λύκειο Αγίου Στεφάνου
Δυστυχώς όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν! Και κρατάνε λίγο ρε γαμώτο! Πολύ λίγο, μπροστά σε αυτή τη δύσκολη ζωή. Και πιο πολύ σε αυτή ενός μαθητή! Οι πλάκες, τα αστεία, η ξεγνιασιά, η ανέμελη, η αθώα, η ελεύθερη ζωή φθάνει στο τέλος της. Σιγά σιγά η αληθινή ζωή σε καλεί και έφθασε η ώρα να την αντιμετωπίσεις. Εσύ όμως δε θέλεις. Η ξεγνιασιά των εφηβικών χρόνων δε θέλεις να σε αφήσει. Παρά να μείνει αναλοίωτη. Αλλά τσου. Θέλεις δε θέλεις ωριμάζεις. Δε μπορείς να είσαι πλέον παιδί. Πρέπει να μπεις στην περίεργη ζωή των “μεγάλων”. Έτσι τους έλεγα μικρός ή μου έλεγαν. Οι “μεγάλοι” κάνουν αυτό…κάνουν το άλλο… Ή μην το κάνεις αυτό είναι μόνο για “μεγάλους”. Δε μπορείς γιατί δεν είσαι “μεγάλος. Και ‘συ ανυπομονείς να γίνεις “μεγάλος”.Και έυχεσαι να ‘σαι “μεγάλος”. Και περνάνε τα χρόνια και περνάνε… ώσπου στις 14 Φεβρουαρίου θα θεωρούμαι ενήλικας και με τη βούλα του νόμου.
Αν όμως τώρα δε θέλω;; Αν τώρα μετάνιωσα; Αν θέλω να παραμείνω έφηβος; Γϊνεται να ακυρώσω την ευχή που έκανα μικρός;;; Όχι. Θέλω δε θέλω θα θεωρούμαι “μεγάλος” το Φεβρουάριο. Και όλα αυτά ξύπνησαν μέσα μου μετά την επταήμερη καθιερωμένη εκδρομή της Γ’ Τάξης του Λυκείου! Όλοι γι’αυτή τη στιγμή ζουν. Για αυτήν την εκδρομή. Εμείς βέβαια πήγαμε Δεκέμβρη και όχι Απρίλη ως ίθισται αλλά περάσαμε τέλεια!!! Επιλογή μας ήταν και μας δικαίωσε.
Προορισμός η Ιταλία. Πρώτα Φλωρεντία και τις υπόλοιπες μέρες Ρώμη.
Τί να πρωτοθυμηθώ; Τις πλάκες που κάναμε;;; Τα ατελείωτα τραγούδια που λέγαμε στο πούλμαν με τις βραχνιασμένες φωνές επειδή γκαρίζαμε;;; Τις βλακείες στα δωμάτια των ξενοδοχείων;;; Τις χαζομάρες στους δρόμους της Ιταλίας που κάναμε μπαμ ότι είμαστε Έλληνες ή τα ατελείωτα συνθήματα που λέγαμε;;;;;; Μου ‘ρχονται στη μνήμη καθώς διαβάζω ή χαζεύω μάλλον και το μυαλό μου δε φέυγει από την Ιταλία. Μακάρι αυτή η εβδομάδα να μην τέλειωνε ποτέ. Είδαμε αξιοθέατα, θαυμάσαμε μια άλλη χώρα και τη ζήσαμε. Ένιωσα Ιταλός για μια βδομάδα. Μα πάνω από όλα ένιωσα παιδί, ελεύθερος και έτοιμος να κάνω τα πάντα.
Ξέρω ακούγονται σαν σαπουνόπερα όλα αυτά, αλλά μετα΄την επταήμερη τα βλέπεις αλλιώς τα πράγματα. Από τη μια η ιδέα των Πανελλαδικών Εξετάσεων από την άλλη το διάβασμα δε σε αφήνουν να ανασάνεις. Είσαι σε μια απερίγραπτη πίεση όλη την εβδομάδα. Διαβάζεις, κοιμάσαι λίγο, έχεις νέυρα και μέσα σ’όλα έχεις και τους έρωτες (όπως λένε οι καθηγητές). Από τη μια, μία γκόμενα σου γυαλίζει από την άλλη ένας κούκλος (για τα κορίτσια) δε σε αφήνει να συγκεντρωθείς. Τί να πρωτοκάνεις αυτή την περίεργη χρονιά. Αυτές οι καταραμένς οι πανελλήνιες δε σε αφήνουν να ευχαριστηθείς τίποτα.
Έτσι έρχεται η εκδρομή να τα απαλύνει όλα. Για μια βδομάδα νιώθεις πως βρίσκεσαι στον παράδεισο. Μέσα σε όλα ανκάλυψα ότι ο μύθος για τις Ιταλίδες δεν πολύ ισχύει. Οι Ελληνίδες είναι πιο ωραίες παιδιά μη μασάτε. Ευτυχώς που ζω στην Ελλάδα! Χαχαχ! Άσε, που πολλοί Ιταλοί στο club που είχαμε πάει την πέφτανε στις δικές μας. Εκεί να δεις γέλιο!Πάντως για όσους είναι straight θα τους έλεγα να μην πάνε σε αυτό το κλαμπ (Gilda), καθώς οι τραβεστί, οι λεσβίες και οι γκέι ήταν η κυρίως πελατεία. Εμείς και ένα σχολείο της Καισαριανής ήμασταν straight. ΤΟ γέλιο έπεφτε βροχή και η κορύφωση ήρθε όταν μαι τραβεστί χούφτωνε έναν συμμαθητή μου. Αφείστε καλύτερα. Πάντως με μια ανασκόπηση στις Ιταλίδες μόνο οι σερβιτόρες έλεγαν κάτι και συγκεκριμένα σε ένα μπαρ μαι ξανθιά. Σαν Ολλανδέζα ήταν αλλά φυσικά δε μας πειράζει και πολύ αυτό. Λίγο χαζή γιατί είχαμε ένα θέμα με την παραγγελία αλλά τί να την κάνεις την εξυπνάδα όταν έχεις μια όμορφη ξανθιά μπροστά σου;;;;
Φυσικά βγάλαμε και την Ιταλία από την οικονομική κρίση. Μόνο να βλέπατε τις τσάντες με τα ψώνια που είχαν οι κοπέλες από το σχολείο μας. Την αδιεάσαμε την Ιταλία . Δεν έμεινε τίποτα. Από μαγαζια΄θα μου μείνει το κατάστημα της Ferrarri.Άσχετο.
Η ουσιαστική διασκέδαση ήταν μεταξύ μας όταν κατεβήκαμε στο σαλόνι του ξενοδοχείου και μέιναμε άυπνοι όλο το βράδυ τραγουδώντας με τους δυο μπουζουκοπαίκτες του σχολείου και λέγοντας ό,τι τραγούδι μας κατέβει, μια μεγάλη παρέα γύρω γύρω από τους καναπέδες. Ωραία ατμόσφαιρα, όλοι με πυτζάμες να χορεύουμε ή να τραγουδάμε.Οι καθηγήτριες να λαγοκοιμούνται αλλά όλοι μές το κέφι. Επίσης δεν ξεχνώ που παίζαμε “Μια νύχτα στο Παλέρμο”. Εϊχε καθιερωθεί ως το παιχνίδι του σχολείου.Εγώ φυσικά δεν ήθελα και πολύ για να αποκαλυφθώ. Όλο κουνιόμουν και κοκκίνιζα και πάντα αποκαλυπτόμουν. Και ξημέρωσε λέγοντας μαλακίες για να περάσει η ώρα.Ασφαλώς στο πούλμαν την ημέρα κοιμόμασταν σαν βόδια αλλά είχε φάση.
Ωραία ήταν φυσικά στο πούλμαν που το κάναμε ντίσκο από μόνοι μας. Μέσα σε αυτό συπμλήρωνε και ο συνοδός από το πρακτορείο. Καλός τρελός και αυτός και πολύ κεφάτος. Με τα ανέκδοτα που έλεγε είχαμε ένα προβληματάκι αλλά όλα Οκ. Στο επάγγελμα Θεολόγος, μοντέλο, σκηνοθέτης, ξεναγός..διαλέγετε και παίρνετε. Πως συνδυάζονται δεν ξέρω, αλλά μπράβο του…
Ο καιρός λίγο μας τα χάλαγε, με την ατελείωτη βροχή. Με το που πατήσαμε εμείς το πόδι μας στην Ιταλία έριξε καρεκλοπόδαρα. Αλλά αυτό δε μας εμπόδισε σε τίποτα. Σαν παπιά γινόμασταν αλλά και αυτό είχε το χαβαλέ του! Ειδικά εγώ με μια ξεκαρβαλωμένη ομπρέλα την οποία αρνιόμουν να αντικαταστήσω και τραυμάτιζα όλους όσους είχαν την “τύχη” να βρ΄σικονται δίπλα μου.
Στην καμπίνα του πλοίου τώρα εκεί και αν είχε φάση. Έβλεπες τις συνήθειες των άλλων όταν κοιμόντουσαν. Παναγιώτη, Κωνσταντινε και Παναγιώτη συγγνώμη για το ροχαλητόό.…Πραγματικά τους λυπάμε και αμφιβάλλω αν έκλεισαν μάτι, αλλά τί να κάνουμε. Και αυτοί δεν πήγαιναν πίσω. Ο από πάνω μου όλο κουνιόταν, γκαπ γκουπ κοπάναγε, έβγαζε τα σεντόνια, μου ΄ρθε το μαξιλάρι και τα σεντόννια του πάνω μου δυο τρεις φορές. Βρισίδι και χριστοπαναγίες ο ένας στον άλλον αλλά το πρωί όλα ΟΚ=(Όλα καλά).
Όλα αυτά τριγυρίζουν στο μυαλό μου!!!!!!! Αυτές τις μέρες. Αυτά που δεν πρόκειται να ξεχάσω ΠΟΤΕ! Αναμνήσεις από την εκδρομή και τους συμμαθητές μου!!!!!! Δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο από αυτό. Και μετά σου λέει συγκεντρώσου ή μεγάλωσε. Αμ δε. Όχι, θέλω να παραμείνω έφηβος. Θέλω να πάω άλλες 4500000 επταήμερες, θέλω να κάνω χαζομάρες με τους φίλους μου. Θέλω να μείνω στο σχολείο και στις ωραίες του στιγμές. Πραγματικά κάντε να μην έρθει ο Φεβρουάριος. Γϊνομαι ενήλικας και η εφηβάι θα φύγει. Και πολύ φοβάμαι και όλ αυτά που σας είπα!Χαρείτε τη ζωή σε κάθε σας στιγμή σε κάθε σας στιγμή!!!!!! Άγιε μου βασίλη (Σδράλη)…όσοι είναι στο σχολείο ξέρουν, κάνε να μείνω έφηβος, ήμουν καλό παιδί φέτος……
Μπορεί όλα τα ωραία κάποτε να τελειώνουν αλλά ποτέ δεν πεθαίνουν!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Επταήμερη Ρώμη-Φλωρεντία 2008 – Γενικό Λύκειο Αγίου Στεφάνου. Rome 4ever !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
Πώς φαντάζομαι το ιδανικό σχολίο;;;Μμμμ.
Το ιδανικό σχολείο πάντα θα είναι ιδανικό γιατί πάντα θα ονειρευόμαστε και θα σκεφτόμαστε πως μπορούμε να το κάνουμε καλύτερο, γιατί πολύ απλά είμαστε άνθρωποι και νους μας τρέχει σαν δαίμονας για οτιδήποτε. Θα γράψω όμως πως θέλω το ελληνικό δημόσιο σχολείο ή πώς θα μπορούσαμε να το καλυτερέψουμε.
Πρότυπο σχολείο φυσικά είναι της Σουηδίας η οποία διαθέτει το 9% του προϋπολογισμού της για την Παιδεία εδώ που στις άλλες χώρες είναι 5% και στην ΕΛλάδα 3%(ΑΙΣΧΟΣ). Φανταστείτε. Και μετά έρχονται Φιλανδία και Δανία.¨αριστο εκαπιαδευτικό σύστημα.
Μπορεί να είμαστε για κλάματα αλλά ευτυχώς και στο δημοτικό και στο γυμνάσιο κάναμε ανταλλαγές μαθητών με σχολεία της ΕΕ. (Πρόγραμμα e-twining, comenius klp). Χάρη στη προθυμία κάποιων καθηγητών που κάθονταν έως τις 17.00 στο σχολείο για να διακανονίσουν τα πάντα και να μας τα έχουν όλα έτοιμα!!!
Όταν ήρθαν οι Δανοί μαθητές στο σχολείο μας, έπεσαν από τα σύννεφα. Και αυτό οι Έλληνες μαθητές το καταλάβανε όταν οι Δανοί μας έφεραν υλικό για το πως είναι η καθημερινότητά τους στο σχολείο. Ένα θα σας πω. Εϊμαστε πίσωωωωωω 100000 χρόνια. Η μέρα με τη νύχτα. Άσπρο με μαύρο. Δηλαδή τα μισά από όσα τους προσφέρονται να είχαμε.Θα μασταν ευτυχισμένοι. Το σχολείο ήταν τεράστιο, πανέμοροφο, με χώρους γυμναστήριο, κολυμβητήριο, βιβλιοθήκη, αίθουσα μουσικής, αίθουσα καλλιτεχνικών, εργαστήριο φυσικής, εργαστήριο χημείας,τραπεζαρία και το σημαντικότερο. Όσο εύκολο είναι να βρεις ένα στυλό στο σχολείο μας, τόσο εύκολο είναι να βρεις υπολογιστή στο διάδρομο, στους κοινόχρηστους χώρους, στην αυλή στη Δανία.Παντού. Για οτιδήποτε. Υπολογιστές παντού. (όχι για παιχνίδι, αλλά για ουσιαστική γνώση, για εργασίες, για πληροφόρηση). Φυσικά και το μάθημα δε γίνετια με τετράδια αλλά με υπολογιστές.Ουσιαστικά ο παράδεισος. (και δεν ήταν χαζομάρες όλα αυτά για να μας εντυπωσιάσουν καθώς και οι Έλληνες καθηγητές, παραδέχονταν πως έτσι έχουν τα πράγματα εκεί ήταν είχαν πάει).
Να διευκρινήσω έρευνα πρόσφατη. Οι πιο ευτυχισμένοι μαθητές σύμφωνα με ερευνα της ΕΕ είναι οι Δανοί και οι πιο δυστυχισμένοι….
Δυστυχώς καταλάβατε σωστά.Εμείς.
Όλα αυτά τα είπα για να δείτε τί γίνεται εκεί έξω και εμείς εδώ ασχολούμαστε με τα αλλαντικά της πίτσας, την κατάληψη για να χάσουμε μάθημα, την εύρεση “καλού” φροντιστηρίου και ένα σωρό μαλακίες που όταν είδαμε το βίντεο των Δανών όλοι μας αισθανθήκαμε ξεφτίλες. Ξεφτίλες με περικεφαλαία. Και ξέρετε γιατί;;;
Γιατί πολύ απλά ασχολούμαστε με μαλακίες, αντί να διεκδικήσουμε αυτό που δικαιούμαστε. Μόρφωση. Αντί να να κατακτήσουμε το μέλλον μας, κοιτάμε την πίτσα και την τυρόπιτα. Αντί να γίνουμε καλύτεροι, γινόμαστε καφροι. Αντί να αναδείξουμε την ιστορία μας και τον πολιτισμό μας, ασχολούμαστε με άλλες βλακείες. Αντί να διεκδικήσουμε ένα σχολείο όπως το θέλουμε, γινόμαστε παθητικοί και ασχολούμαστε με το πως θα δείξουμε μαγιά. Μπορεί να σας φάνηκα υπερβολικός, αλλά αν βλέπατε τί κάνουν εκεί και τι κάνουμε εμείς εδώ, είμαστε για τα σκουπίδια. Και το χειρότερο ξέρετε ποιό είναι;;; Ότι δεν έχουμε ιδέα, τι κάνουν εκεί. Τις προάλλες ένας μαθητής στο σχολείο, του φάνηκε παράξενο γιατί στην Ευρώπη δεν έχουν φορντιστήρια. Δηλαδή αν έχετε το Θεό σας.Επειδή στην Ελλάδα είναι όλα σκατά νόμιζε πως κι εκεί έτσι είναι. Δηλαδή δεν ξέρουμε να διεκδικούμε κάτι καλύτερο και δε βλέπουμε πέρα από το ζαμππον της πίτσας. Με ενοχλέι αφάτναστα. Με ενοχλεί που δεν έχουμε φαντασία και αφού βαριόμαστε στο σχολείο δεν κάνουμε τίποτα γι’αυτό. Με ενοχλεί που είμαστε όλοι κλειστοί στο καβούκι αμς και δε βλέπουμε τί γίνεται στα άλλα σχολεία. Και όταν παρακολουθούμε την καθημερινότητα ενός Δανέζικου σχολείου, μένουμε με ανοιχτό το στόμα σαν χάνοι, λες και βλέπουμε τη δευτέρα παρουσία και το φανταζόμαστε ως κα΄τι το αδιανόητο ως έναν παράδεισο. Ενώ την ίδια στιγμή αυτό για τους Δανούς είναι το αυτονόητο. Μια καθημερινότητα στο σχολείο και τίποτα άλλο. Με άλλα λόγια αντί να κάνουμε αυτονόητη μια ιδανική εκπαίδευση, είμαστε παθητικοί δέκτες, χάπατα και μένουμε στο κλουβί μας, χωρίς να ξέρουμε πως να φτιάξουμε την παιδεία.
Δεν ξέρω αν αντιλαμβάνεστε τι λέω. Μας νοιάζει πώς θα την κάνουεμ από το σχολείο την ίδια στιγμή που είναι στο χέρι μας να το αλάξουμε. Αυτό είναι το ιδανικό σχολείο για εμένα. Ένα σχολείο που οι μαθητές θα ενδιαφέρονται για το σχολείο και το πως θα διεκδικήσουμε αυτό που μας ανήκει. Τη γνώση.
Δε λέω να έχουμε γυμναστήρια, εργαστήρια κλπ. Αλλά το στοιχειώδες. Καθηγητές να δουλεύουν και να αξιολογούνται.Ωράριο κανονικό με μαθήματα που θα τραβάνε το ενδιαφέρον του μαθητή.Εξετάσεις που θα αναδεικνύουν το ταλέντο του μαθητή και δε θα το σφάζουν. Μαθητές που θα είναι οι πρωτοπόροι των εξελίξεων.Καθηγητές-μαθητές θα είναι συνεργάτες και θα αλληλοσυνεργάζονται.Ένα σχολείο ανθρωπιστικό και όχι τεχνοκρατικό. Που θα δίνει στο μαθητή τα εφόδια να σταθεί στην κοινωνία και να γίνει αυτό που θέλει.Το σχολείο είναι ο καθρέφτης της αυριανής κοινωνίας.
Με άλλα λόγια δε θέλω να έρχονται οι Δανοί στο σχολείο μου και να πέφτουν από τα σύννεφα και να σχολιάζουν με λέξεις που δε θέλω να μεταφράσω. Και να μη μένουμε σαν χάνοι όταν δούμε κάτι καλό, την ίδια στιγμή που στο χέρι μας είναι να το αλλάξουμε.
Ξέρω ότι ακούστηκα πολύ οραματιστής ή ονειροπαρμένος. Μα αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα του σημερινού ελληνικού σχολείου. Ό,τι κάθε όνειρο ή όραμα το γκρεμίζει και κάνει τους μαθητές του να μην ονειρέυονται και να βρίσκουν γελοίο κάθε όνειρο για αλλαγή.Όταν ακούνε έναν να μιλά για το πώς θα αλλάξει το σχολείο να τον “αποκαλούν μαλάκα”. Αυτή είναι η παιδεία μας.Αυτό με ενοχλεί. ΚΑι το ιδανικό σχολείο είναι φυσικά αυτό που δίνει όνειρα στα παιδιά του!!! Κάτι που εμείς δεν το αντιλαμβανόμαστε γι’αυτό και πολλοί όταν διαβάσετε αυτό θα λέτε ότι ήρθα από άλλο πλανήτη……
Με άλλα λόγια ένα σχολείο που δίνει τα στοιχειώδη και κάνει τους μαθητές του να ονειρεύονται και όχι να τους κάνει μίζερους και με μυαλό που το μόνο που ξέρει είναι να διεκδικεί το ζαμπόν της πίτσας….
Παιδεία με ή χωρίς Μαριέττα? Ποιός είχε δίκιο?
Επειδή εστιάζω συνήθως στα θέματα Παίδείας, μετά την ανάρωση της Κυρίας Γιαννάκου ήθελα να θέσω το ερώτημα: “Έκανε σπουδαίο έργο η ΄τέως υπουργός Παιδείας. Το νομοσχέδιο που προωθούσε θα άλλαζε τα πράγματα ή όχι;” Πραγματικά με αυτό το θέμα έχω μπερεδευτεί και ο ίδιος Οι απόψεις διίστανται. Οι μεν λένε πως δικαίως πήγε να αλλάξει τα πράγματα. Γιατί πραγματικά θα άλλαζε τη δομή του πανεπιστημίου και θα το οργάνωνε καλύτερα. Οι δε λένε πως πήγε να καταστρέψει τα πανεπιστήμια και να τα υποβαθμίσει με τις ενέργειές της. Προσωπικά δεν ξέρω ακριβώς την αλήθεια. Αλλά επειδή είμαι μαθητής και σε ένα χρόνο θα δώσω εξετάσεις για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, έχω ακούσει “πολλά” για το πανεπιστήμιο. Αυτοί που ήταν με το πλευρό της ΓΙαννάκου λένε πως πήγε να τα βάλει με τεράστια συμφέροντα και πως θα ΠΕΤΑΓΕ ΕΞΩ με αυτόν τον νόμο αυτούς που “ΧΑΛΑΝΕ” το πανεπιστήμιο. Όπως με τα κόμματα ΔΑΠ, ΠΑΣΚ κλπ. με το να ψηφίζουν όλοι για τον πρύτανη και όχι οι κομματικές οργανώσεις. Πράγμα άκρως θετικό καθώς κατά τη γνώμη μου τα κόμματα ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΟΥΛΕΙΑ σε χώρο μόρφωσης και παροχής γνώσεων. ΤΟ μόνο που κάνουν είναι να διαιωνίζουν τη διαφθορά και την εξυπηρέτηση συμφερόντων με τους αρχηγούς αυτών των κομμάτων. Επίσης προωθούσε και την αξιλόγηση η κυρία ΓΙαννάκου. ΔΗλαδή θα αξιολογούταν το έργο του κάθε πανεπιστημίου, ώστε να αναδεικνύονται οι ικανοί και να πετάγονται έξω οι άχρηστοι και οι κατασπαλητές των χρηματοδοτήσεων. Έτσι οι σχολές θα θέλανε να γίνουν καλύτερτες και να υπάρχει ένα ωραίο επίπεδο γνώσεων, μα πολύ περισσότερο θα ξέρανε οι υποψήφιοι σ εποια σχολή να δηλώσουν. Ένα΄άλλο θετικό κατά τη γνώμη μου στοιχείο είναι η ρύθμιση για τους αιώνιους φοιτητές. Δε γίνεται σε ένα αμφιθέατρο να υπάρχουν 300 φοιτητές. ΕΛΕΟΣ. Σε καμιά χώρα δε γίνεται αυτό. Άμα ο άλλος κάνει 10 χρόνια για να περάσει ένα μάθημα δε φταίει το πανεπιστήμιο αλλά το κλούβιο του το κεφάλι που δε διαβάζει.
Βέβαια υπάρχει και η αρνητική πλευρά όπως αυτή των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Εδώ ομολογώ πως είναι λίγο περίεργο το πράγμα. Αλλά σε όλη την Ευρώπη λειτουργούν ιδιωτικά πανεπιστήμια. Είμαστε οι μόνοι που λέμε όχι. Τώρα καλώς ή κακώς θα δείξει. Πάντως θα μας αναγκάσει η Ε.Ε. να δημιουργήσουμε ιδιωτικά άρα…δεν το γλυτώνουμε. Συνεπώς επικεντρωνόμαστε στην αναβάθμιση των πανεπιστημίων, ώστε να είναι ισάξια με τα ιδιωτικά. Και όχι να λέμε ΟΧΙ στα ιδιωτικά αφού θα ανοίξουν θέλουμε δ εθέλουμε λόγω Ε.Ε.
Επειδή σας κούρασα νομίζω, αυτό που θέλω να πω, είναι ότι η Κυρία ΓΙαννάκου σαφώς και θα άλλαζε την παιδεία και ίσως προς το καλύτερο. Και πως δεν ήθελε σκοπιμότητες κτλ αλλά να αλλάξει καθεστόντα τα οποία είναι ανάρμοστα σε χώρο εκπαίδευσης. Και θα σας εξηγήσω γιατί. Αν με το καλό περάσω σ ε κάποια σχολή θα συμβούν τα εξής: 1) Θα είμαι με άλλους 299 συμφοιτητές σε ένα αμφιθέατρο. 2) Θα με πιάνουν όλα τα κόμματα ΔΑΠ, ΠΑΣΠ και ότι άλλα είναι εκεί μέσα και θα περιμένουν τους πρωτοετείς να φηφίζουν ώστε να αλονίζουν αυτοί, γιατί κακά τα ψέματα τα κόμματα έχουν διαλύει στην κυριολεξία τα πανεπιστήμια (ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟ). 3) Θα είμαι με 25χρονους ή και παραπάνω που δε θα ‘χουν περάσει το μάθημα. 4) Θα είμαι με καθηγητές που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους και θα κοιμάμαι (ΔΕΙΤΕ ΑΝ ΚΑΝΕΝΑ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΕΙΝΑΙ ΓΕΜΑΤΟ. Όλα άδεια γιατί δεν πατάνε οι φοιτητές με τέτοια διδασκαλία που κάνουν. Ενώ αν υπήρχε η αξιολόγηση θα είχαν πάρει πόδι.
Για πείτε λοιπόν διαφωνείτε με το νομοσχέδιο που προωθούσε η Γιαννάκου, ε; Άμα πάω λοιπόν εγώ στο πανεπιστήμιο και αντικρύσω όλα αυτά που σας ανέφερα το 1) 2) 3) 4) πράγματα που είπα θα είναι καλύτερα???? Δηλαδή η αξιολόγηση, και ο περιορισμός της δύναμης των κομμάτων είναι κακά?
Μια ζωή είμαστε μίζεροι. Μας ενοχλεί τάχα το ιδιωτικό πανεπιστήμιο. Κοιτάχτε τη γίνεται στο δημόσιο λέω εγώ. Χέστηκα τί κάνουν με τα ιδιωτικά. Μπορείτε να φωνάξετε και να βγείτε στους δρόμους γι’αυτά που γίνονται ΤΩΡΑ στο δημόσιο πανεπιστήμιο; Μπορείτε να φωνάξετε γι ατην αναβάθμιση του δημόσιου πανεπιστημίου; Μπορείτε να αλλάξετε την κατάσταση που επικρατεί με τα κόμματα, τους αιώνιους φοιτητές, τους καθηγητές που δε δουλεύουν, τους 5000 φοιτητές που υπάρχουν σε μια αίθουσα; Αυτά μας καίουν. ΌΧΙ για το ιδιωτικό που ΘΑ έρθει. Άμα οργανώσεις το δημόσιο, το ιδιωτικό δεν έχει ελπίδες. Αλλά σιγά μη βγένατε φωνάξετε. Αφού βολεύει έτσι.Σωστά; Τώρα που δεν πέρασε ο νόμος δηλαδή είναι καλύτερα;;; Εν τέλει εγώ συμφωνούσα μ’αυτό τον νόμο. ΑΛλά ως συνήθως κάτι μας φταίει. Δεν ξέρω αν η Γιαννάκου είναι καλή πολιτικός ή όχι. ΑΛλά θα άλλα ζε αυτά που προανέφερα. Δεν την υπερασπίζομαι. Απλώς θέλω να σπουδάσω σε ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ και όχι σε μπου____ο που το αποκαλούν όλοι οι φοιτητές. ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;;;; ΕΧΩ ΑΔΙΚΟ;;;;;;
Φιλία…”Κάτι πολύτιμο”
Ήταν μια φορά ένας νεαρός, ο οποίος συμπεριφερόταν μερικές φορές βίαια. Ο πατέρας του, του έδωσε ένα σακουλάκι με καρφιά και του είπε να καρφώνει ένα καρφί στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο κάθε φορά που θα έχανε την υπομονή του και θα μάλωνε με κάποιον.Την πρώτη μέρα έφτασε στο σημείο να καρφώσει 37 καρφιά στο πεζοδρόμιο. Κατά τις εβδομάδες που ακολούθησαν έμαθε να ελέγχει τον εαυτό του και ο αριθμός των καρφιών που κάρφωνε στο πεζοδρόμιο λιγόστευε συνεχώς μέρα με τη μέρα: είχε ανακαλύψει ότι ήταν πιο εύκολο να συγκρατείται από το να καρφώνει καρφιά.Τελικά, έφτασε η μέρα κατά την οποίa ο νεαρός δεν έβαλε ούτε ένα καρφί στο πεζοδρόμιο. Τότε πήγε στον πατέρα του και του είπε ότι εκείνη την ημέρα δεν χρειάστηκε να βάλει ούτε ένα καρφί. Τότε ο πατέρας του, του είπε να βγάζει ένα καρφί για κάθε μέρα που θα περνούσε χωρίς να χάσει την υπομονή του.Οι μέρες πέρασαν και ο νεαρός τελικά μπόρεσε να πει στον πατέρα του ότι είχε βγάλει όλα τα καρφιά απ το πεζοδρόμιο.Ο πατέρας τότε, οδήγησε τον υιό του στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο και του είπε:- «Παιδί μου, συμπεριφέρθηκες καλά, αλλά κοίτα πόσες τρύπες έχει το πεζοδρόμιο. Αυτό δεν θα είναι πια όπως πριν. Όταν μαλώνεις με κάποιον και του λες κάτι προσβλητικό, του αφήνεις μια πληγή όπως αυτή. Μπορείς να μαχαιρώσεις έναν άνθρωπο και μετά να του βγάλεις το μαχαίρι, ωστόσο όμως θα του μείνει πάντα μια πληγή.» «Λίγη σημασία έχει πόσες φορές θα ζητήσεις συγνώμη, η πληγή που γίνεται με τα λόγια κάνει τόση ζημιά όσο και μία πληγή στο σώμα σου. Οι φίλοι είναι σπάνιοι, σε κάνουν να γελάς και σου φτιάχνουν το κέφι. Πάντα είναι διαθέσιμοι να σε ακούσουν όταν το χρειάζεσαι, σε αγαπάν και σε δέχονται στο σπίτι τους.»
»να το λες με σοβαρότητα.
Όταν λες «συγνώμη» κοίτα το άλλο άτομο στα μάτια.
Μην περιγελάς τους άλλους για τα όνειρά τους.
Μπορεί να βγεις πληγωμένος, αλλά είναι ο μόνος τρόπος για να ζήσεις την ΖΩΗ.
Μην κρίνεις τους άλλους από αυτούς που τους περιτριγυρίζουν.
Μίλα αργά, αλλά σκέψου γρήγορα.
Αν κάποιος σου κάνει μια ερώτηση στην οποία δεν θέλεις να απαντήσεις, χαμογέλα και ρώτα τον : «Γιατί θέλεις να μάθεις;» .
Να θυμάσαι ότι η πιο μεγάλη αγάπη και οι πιο μεγάλες επιτυχίες απαιτούν μεγάλα ρίσκα.
Σεβασμός για τους υπόλοιπους
Σοβαρότητα στις πράξεις σου
Μην επιτρέψεις μια μικρή παρεξήγηση να χαλάσει μια μεγάλη φιλία.
Χαμογέλα όταν σηκώνεις το τηλέφωνο, έτσι ώστε το άτομο που τηλεφωνεί να το αισθανθεί από τον τόνο της φωνής σου.
Να δίνεις σημασία στις λεπτομέρειες.
Να θυμάσαι ότι το να μην αποκτάς πάντα αυτό που θέλεις, είναι μερικές φορές τυχερό.
Πιστεύω αυτό είναι ένα από τα ωραιότερα κείμενα που έχω διαβάσει. Στην καθημερινότητά μας δε συμπεριφερόμαστε σωστά ή δεν ξέρουμς πόσο βλάπτουμε τους άλλους. Η φιλία και όλες οι άλλες αξίες πουαναφέρθηκαν είναι το σημαντικότερο πράγμα. Γι’αυτό μήπως ήρθε η ώρα “ΝΑ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΙΛΙΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΜΑΣ;”
Εάν κάποιος διαφωνεί με αυτό θα ήθελα πολύ να ακούσω τις απόψεις του. Εάν πάλι συμφωνεί θα ήθελα πάλι να ακούσω τις απόψεις του. ΛΟΙΠΟΝ ΤΙ ΛΕΤΕ;
Η καλή μας η Κυρα-Παιδεία…
Προφανώς αυτό το θέμα θα έχετε βαρεθεί να το σχολιάζετε. ΄Εχει σχολιαστεί, και ξανασχολιαστεί και ξαναχολιαστέι χιλιάδες φορές, έχει αναλυθεί άλλες ένα εκατομμύρια φορές, έχει πει πώς θα αλλάξει, έχει κατηγορηθεί ,έχει κριθεί ως ανίκανη, της λένε πώς εξοντώνει τα παιδιά μας, τη βρύζουν, κάνουν διαδηλώσεις στους δρόμους ζητώντας της να φύγει, την έχουν αλλάξει ένα δισεκατομμύριο φορές χωρίς να τη ρωτήσουν, της έχουν “ψάλλει” τα χίλια δυο εν ολίγοις. Αλήθεια πια έιναι αυτή η Κυρία Παιδεία; Γιατί της μιλούν έτσι; Γιατί κοντεύουν να τη σκοτώσουν; Ποιός την κατευθύνει και ποιός τη δέχεται; Στέκει στα μυαλά της; Είναι τόσο δυνατή που αν δεν της δώσεις καλή κατεύθυνση μπορεί να παρασύρει και να επηρεάσει αρνητικά τους ανθρώπους; Γιατί δεν τη κλείνουν σε τρελοκομείο άμα είανι τόσο τρελή ή στη φυλακή άμα δολοφονεί; Γιατί βρε παιδί μου; Στραβοξύπνησε ένα πρωί και είπε θα κάνω δυστυχισμένα τα παιδια; Εξοντώνει τους πάντες και δεν αφήνει κανέναν στο πέρασμά της; Γιατί; Το αφεντικό της δεν την πληρώνει καλα; Της δίνει ψίχουλα μήπως; ΙΚΑ της πληρώνει, τουλάχιστον; Ή γι’αυτό το λόγο μας τιμωρεί και καταστρέφει όλα τα Ελληνόπουλα; Μάλλον οι γονείς της δε θα την πρόσεχαν και δε θα την άλλαζαν συχνά. Γιατί παρ’όλα τα χρονιάκια της, ίδια και απράλλαχτη είναι. Διατηρείται καλά. Και όλο λένε οι γιατροί πως θα την αλλάξουν με τα φάρμακα που ΘΑ της δώσουν, αλλά μπα. Μάπα είναι. Κι εμείς; Εμέις τι κάνουμε; Θα αφήσουμε μια χαζοπαρμένη τρελή να εξοντώνει και να “βιάζει” τους γύρω της; Θα αφήσουμε να αλλιώσει τα ΠΑΝΤΑ; Να καθοδηγεί όλη τη χώρα στα “δικά” της θέλω; τςςςςςς. Βλάκες είμαστε; Βλάκες είμαστε. Μας δίνει κουτόχορτο και εμέις το μασάμε κανονικότατα. Και για επιδόρπιο μας δίνει μια σφαλιάρα, μπας και συνέλθουμε, αλλά τίποτα. Εμείς είμαστε τόσο αναίσθητοι που θα μας καβαλήσει και δε θα το πάρουμε χαμπάρι. ΓΙΑΤΙ;;;; ΓΙΑΤΙ;;;;;; Δεν το ανέχομαι. Πάω κάθε μέρα στο σπίτι της και έχει μια οικογένεια…Άστα…Οι μισή οικογένεια για να μην πω η περισσότερη, κάθεται και δε δουλεύει σωστά. Κοιμάσαι όλη την ώρα. Καλά το δε αφεντικό της είπαμε. Δεν ενδιαφέρεται. Της αλλάζει το σπίτι ή το σύστημα με το οποίο λειτουργεί, τάχα μου, αλλά τίποτα. Και οι προηγούμενοι γονείς της και αφεντικά της τα ίδια. Λέγανε κάτι αλλά τίποτα δεν κάνανε. Αυτή η Κυρία Παιδεία, έχει και παιδιά. Αλλά και αυτά τα κακομεταχειρίζεται. Και αυτά κάθονται ανίκανα. Λες και τους έχει ναρκώσει. Θα υπάρξει ποτέ κάποιος άραγε που θα τη μεταπείσει να αλλάξει συμπεριφορά; Ε;;;; Εμείς γιατί καθόμαστε; Εγώ αρνούμαι να συμμετάσχω σε αυτό. Άμα εσείς θέλετε να σας “βιάζει” κάθε μέρα δικό σας πρόβλημα. Εγώ δε θέλω. Και θα κάνω το κάθετι για να αλλάξει. Λυπάμαι. Λυπάμαι πραγματικά. Εσείς τι λέτε; Η κυρία Παιδεία πώς σας φαίνεται; Καλή, κακή; Για πείτε…γιατί μπορεί εγώ να την έχω πάρει με στραβό μάτι και να μην το ξέρω…Αχ!
Το σχολείο…οι διακοπες και…οι “ΕΛΕΓΚΤΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ”
Ξέρω θα απορείτε με τον τίτλο… μα για έναν μαθητή και δε Λυκείου…θα μοιάζει απολύτως φυσιολογικό….Όλοι χαίρονται με την έλευση του μήνα Δεκεμβρίου και ειδικά όταν έρχεται η περίοδος των γιορτών…Χαρά, ξεκούραση, τεμπελια, βόλτες, ψώνια, κλπ… αλλά για έναν μαθητή Λυκείου….ααααα…απαγορεύονται αυτά….ήήήήή ξεκούραση ήήήή καθισιό ήήήήή ντροπή… μόνο διάβασμα διάβασμα διάβασμα….αυτή η μαγική λεξούλα που σπάει τα νεύρα ενός μαθητή για 12 συνεχόμενα χρόνια…που μόνο και στο άκουσμά της….παθαίνει πανικό, άγχος, και ό,τι άλλο φανταστείτε….και μέσα σ’όλα… να υπάρχουν και ΟΙ ΕΛΕΓΚΤΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ… αυτοί οι τόσο γοητευτικοί και λατρευτοί άνθρωποι…που επιβλέπουν αν “¨κυκλοφόρησε” κανένα σχολικό βιβλίο στα χέρια σου… δηλαδή οι γονείς… απαξ και περάσει η 25η Δεκεμβρίου…. αρχίζουν οι έλεγχοι… ούτε τροχονόμοι νά ‘ταν. Διάβασες; Άνοιξες κανένα βιβλίο; Ξεσκονίστηκε λίγο; και αν Κατα τύχη…λέω κατά τύχη μην τρομάξετε, κατα λάθος, τύχει και το ανοίξει ο μαθητής το βιβλίο (λίγο οι γιορτές λίγο ο έλεγχος ποτέ δεν ξέρεις μέχρι και το σκύλο σου μπορεί να δεις να διαβάζει)και διαβάσει…μμμμ Δε σε πιστεύουνε μετά. Οι ελεγκτές έχουν αμφιβολίες. “Ναι, καλά…σιγά μην τ’άνοιξες”… και αν δεν το ανοίξεις “αμάν…δεν ντρέπεσαι…έστω για τα μάτια του κόσμου, έστω κατά λάθος…ούτε γι’αυτό δεν το άνοιξες”.. Με άλλα λόγια… ΕΝΟΧΟΣ θες δε θες… και αν φέρεις αντιρρήσεις; ΕΞΟΡΙΑ = Δε σου κάνω καμία χάρη….δε σου αγοράζω τίποτα… θα μειωθούν οι βόλτες…μουρμόύρα, γκρίνια…. τα γνωστά… Και έρχεται μετά η κάθε κουτσή Μαρία (Μην παρεξηγηθείτε οι Μαρίες, αν είστε και κουτσές τι να πω..”χαρά στην τύχη ή μάλλον στη γκαντεμιά σας”) συγγενείς, γονείς, γιαγιάδες, θείοι, γείτονες, καθηγητές, αδέρφια, γνωστοί, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, και να σου λένε ΔΙΑΒΑΣΕΕΕΕΕΕΕΕ…. και μετά να αναφέρουν την άλλη κλασσικότατη λέξη… επανάληψη άλλη μια τρομερή λεξούλα που ξεκάνει τους μαθητές στα 50 μέτρα μακριά… Και οι Ελεγκτές Κυκλοφορίας Σχολικών Βιβλίων (οι γονείς) να αρχίζουν… ααα πάει δε θα σε καμαρώσω στο Πανεπιστήμιο, πάει θα πεινάσεις, τούβλο θα μείνεις, ααααχ..με μια μούρη μέχρι το πάτωμα… αντιρρήσεις; ποιές αντιρρήσεις; ας τολμήσεις να τους πεις κάτι…και μετά αρχίζει η κατασκοπία ξανά και να επιβλέπουν αν κανέναν βιβλίο σχολικό “κυκλοφόρησε” στα χέρια σου…ΑΡΑ: Χρυσός κανόνας: “ΑΝ είσαι μαθητής Λυκείου, θα κρατάς ΠΑΝΤΑ ένα σχολικό βιβλίο, ειδικά στις γιορτές, γλυτώνεις ΠΟΛΛΑ” Και μετά την 8η Ιανουαρίου, του επόμενου έτους στο σχολείο…να σου λένε “Πώς πέρασες στις γιορτές;” κακά στραβά ξινά και ανάποδα… αντ ‘ αυτού “Τέλεια…συγκλονιστικά” Και τόλμα να πεις το αντίθετο μετά…για τόλμα… Πάντα θα υπάρυουν ΕΛΕΓΚΤΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ για να αποτελειώνουν όποιο μαθητή βλέπουν στα πόδια τους….
